Mijn tandarts…..

Ik heb een hele lange geschiedenis van tandartsen, beginnend met de schooltandarts. Je werd daar geroepen op alfabet en mijn vriendin wist afgelopen week ook nog precies te zeggen na wie ze aan de beurt was. Best goed dat het bestond natuurlijk maar vond het altijd heel spannend.
Bij mij thuis was er niet veel aandacht voor tandenpoetsen en dat soort dingen al deed ik dat altijd wel.
Na de schooltandarts was er in ons dorp regelmatig geen tandarts en als je kwam werd er al snel een kies getrokken. Dat resulteerde er in dat ik op mijn 18e jaar al een plaatjes had met 2 of 3 kiezen in ieder geval.
We verhuisden naar een ander dorp, ik zal de rij tandartsen allemaal niet opnoemen die ik gehad heb, ook daar was veel verloop. Herinner me nog een keer bij een tandarts te zijn geweest waar de stofwolken aan de boor zaten. Vreselijk slecht daar.
Ik vond eindelijk een goede tandarts, had niet echt een vertrouwelijke band die je eigenlijk wel moet hebben met je tandarts maar hij was oké. Tot ik zwanger was en gauw misselijk en ik voor controle moest gaan (je had in die tijd nog zo’n saneringskaart) en vroeg of ik later kon komen omdat ik het niet verdroeg dat iemand met zijn vingers in mijn mond zat. Hij vond me kinderachtig en ik verliet deze tandarts. Jarenlang ging ik niet meer totdat mijn zoon in de leeftijd kwam dat hij naar de tandarts moest had ik zoiets, ik moet toch ook nodig weer eens gaan. Had mezelf aangeleerd bijna altijd met mijn hand voor mijn mond te lachen en doen want mijn gebit was niet echt in orde (en dat is een understatement).
In ons dorp had een nieuwe tandarts een praktijd geopend en hij nam nog patiënten aan en ik vertelde hem eerlijk een verhaal. Zelf was ik er van overtuigd dat het advies wel zou zijn neem maar een kunstgebit.
Maar nee hoor, hij ging kijken wat er gedaan moest worden en de eerste afspraak werd gemaakt voor een paar dagen later. Het klikte menteen. Dezelfde dag dat ik daar voor de eerste keer was geweest werd ik na een paar uur weer gebeld door de assistente en die vroeg of ik die middag al kon komen. Iemand had een afspraak afgezegd. Toen ik daar kwam zei de tandarts, ik kon niet wachten om er mee te beginnen.
En na een aantal weken was mijn gebit opgeknapt. Het plaatje moest wel uitgebreid worden en ik had een kroon gekregen. Ik was er dolgelukkig mee.
Mijn gebit was nog steeds niet sterk maar altijd weer wist hij zo lang mogelijk iedere kies en tand te redden voor me. En ik zelf ook “vocht” voor iedere kies en tand.
Maar soms was het niet te redden dat snap ik ook wel en in de loop der jaren werd mijn plaatje boven steeds uitgebreider zodat er niet veel echt meer over was. Al jaren geleden zei hij, zou je niet beter een hele prothese nemen maar zolang hetgeen in had nog gered kon worden hield ik het vol.
Tot vorige week. Mijn tandarts werkt minder, zijn dochter werkt nu in de praktijk en die heb ik de laatste jaren al gehad. Een prima tandarts ook al mis ik heel stiekem haar vader wel.
Afgelopen week ging ik met mijn hoektandpijn naar de tandarts en wist ik wel wat ze zou zeggen, die was niet meer te redden. Besloten om nu dan toch maar boven een volledige prothese te nemen of zoals de tandarts zei, het uitbreiden van mijn plaatje. En dat gebeurde ook vandaag. Ben eigenlijk nooit erg zenuwachtig maar vandaag wel hoor, was stik nerveus. Vanmorgen ging ik “happen” en mijn plaatje inleveren waaraan de nieuwe elementen vast gezet zouden worden. Gelukkig had ik nog een oud plaatje bewaard zodat ik niet tandloos aan de bovenkant naar huis hoefde en ook gewoon kon eten.

Dat leek me zo vreselijk al kom ik op het industrieterrein waar de spiksplinternieuwe praktijk gevestigd is niemand tegen. Om half 4 was het uur u dus. Zei het maar eerlijk dat ik zo zenuwachtig was en probeerde me toch wel te ontspannen. Eerst verdoven en daarna wrikken en trekken. Ze gaven zich niet zomaar gewonnen en zaten toch nog wel heel stevig was. Ik was trots op ze haha…. dit slaat helemaal nergens op maar ik vind het toch echt wel jammer. Maar de elementen die ze er aan gezet hebben zien er prachtig uit. Zelfs mijn ene tand die altijd een heel klein beetje scheef stond, staat het nu nog steeds. Dus niet zo strak en recht dat je meteen ziet dat het nep is. Gelukkig heb ik beneden nog wel het grootste gedeelte van mezelf en dat hoop ik nog lang zo te houden. Ook deze ga ik zo lang mogelijk verdedigen met alles wat in mijn vermogen ligt. Ik had wel gehoopt dat de pijn nu meteen over zou zijn maar dat is niet zo, ik heb nog best last er van en het is pijnlijk maar goed dat is ook over een aantal dagen wel weer over neem ik aan en hoop ik. Zo’n tandarts als ik trof ongeveer 30 jaar geleden gun ik echt iedereen.