Respijtzorg….

Zo nu en dan ga ik nog voor de welzijn stichting in onze gemeente een interview afnemen en dit keer was ik gevraagd om iemand te interviewen over respijtzorg.
Ik kende het woord wel, had er ook wel verder wat over gehoord maar ging toch even van te voren nalezen hoe en wat het eigenlijk is.
Het is om mantelzorgers te ontlasten een tijdje zodat ze even wat anders kunnen doen.
De gemeente had van het rijk geld gekregen i.v.m. de coronamaatregelen en besloten om tijdelijk deze respijtzorg aan te bieden aan mensen die dat kunnen gebruiken.

Zo kwam ik terecht bij een echtpaar waarvan de man dementerend is, nog thuiswonend en deze respijtzorg aangeboden had gekregen.
En daar hoorde ik zoveel herkenbare dingen, het leek alsof ik de blogjes van Riet ongeveer te horen kreeg.
De respijtzorg was prima geweest vertelde de mevrouw, een aardige mevrouw waarmee het klikte met haar man die met hem ging wandelen of lekker in de tuin zitten met het mooie weer afgelopen zomer, een praatje maakte nou ja vul maar in gewoon wat simpele dingen.
En ze vond het jammer dat het na 3 maanden weer afgelopen was, voor haar had het wel mogen blijven.
Deze mevrouw was zelf werkzaam in de zorg geweest en nog steeds 2 ochtenden werkte ze met hulp van vrijwilligers die dan bij haar man bleven dan. Hij kon niet meer alleen zijn. maar ze vroeg zich wel af of ze het nog wel lang vol kon houden zo.
Zij wist er dus veel van, kende goed de weg, wist van de instanties maar botste toch ook op wat ik bij Riet zo vaak gelezen had in theorie bieden ze van alles aan maar wat je echt nodig hebt is er gewoon niet. En natuurlijk is dat voor iedereen anders.
Als voorbeeld vertelde ze dat ze graag ging fietsen met haar man op een duo E-bike. Ze benaderde diverse instellingen in de omgeving maar dat was dan alleen voor de bewoners. Tot er ergens een meedenkend iemand was die zei, als je jezelf nu opgeeft als vrijwilliger om te gaan fietsen dan mag je hem wel gebruiken en ga je met je eigen man fietsen en dat deed ze nu. Maar toch eigenlijk schandalig dat het zo via een omweg geregeld moet kunnen worden.

En dan heb ik het nog niet over hoeveel telefoonnummers je mee moet nemen die je moet bellen als je pech krijgt met die fiets. Maar zeg genoten er wel van en dan onderweg nog ergens wat drinken of een hapje eten, even lekker er uit zijn samen.
Afijn mij was gevraagd om een positief interview te maken over de respijtzorg en dat wilde die mevrouw ook wel hoor. En dat kan en doe ik ook wel. Maar ga er zeker wel bijzetten dat het jammer is dat het maar tijdelijk was die zorg. Ze konden deze mevrouw wel “houden” maar dat kostte dan weer 35,00 per uur. Tel maar neer dat is niet voor iedereen te betalen natuurlijk.
Het was een fijn gesprek. Van te voren had ik gezegd een half uurtje maar we hebben langer dan een uur zitten praten. Mijnheer vond het heel jammer dat hij niet meer kon lezen. De volle boekenkasten in hun kamer waren daar getuigen van. Een belezen man.
Ze hadden wel luisterboeken gehad maar konden daar niet zo goed mee omgaan. Ik stelde voor is het niet leuk om naar podcasts te luisteren maar hoe of wat dat werkte wist de mevrouw dan ook niet.
In een paar zinnen hoor je dan echt het hele verdriet van beide eigenlijk. Mevrouw die zo fief nog is en ook op de kleinkinderen paste dat ging ook niet meer en ik zie haar slikken.
Ze kunnen niet meer naar de schouwburg of naar andere voorstellingen…….

Heb het zelf ook bij mijn moeder gezien, gehoord van andere mensen. Degene die dementeert is het erg voor maar ook voor de partner is het leven eigenlijk zo heel anders geworden. En nu het interview nog uitwerken……. pfff Maar toch wel bewondering voor deze mensen, hun gastvrijheid en openheid naar mij toch als onbekende en ik ging er met een goed gevoel weer weg.
Foto┬┤s van onderweg prachtig weer en en prachtige omgeving……