Dagje ziekenhuis….

Vandaag kreeg ik een PET scan van mijn knie en daarvoor moest ik al om kwart voor 9 in het ziekenhuis in Gouda zijn zo’n 20 km bij mij vandaan. Een PET scan daarbij denk ik ook aan gisteren dierendag, onzin natuurlijk. Maar ook het is pet zo’n scan. Het is maar hoe je het uitlegt maar het betekent officieel positron emissie tomografie. Bij mij noemde ze het gewoon een botscan.

Mijn zoon zou me brengen maar ik had wel mijn twijfels of ik niet beter zou kunnen gaan fietsen. Tussen de eerste en tweede scan die ze gingen maken zat namelijk 3 1/2 uur en ik hoefde daarvoor niet in het ziekenhuis te blijven. En ze gaven voor deze dag mooi weer op 20 graden zelfs. Om zoveel uur in het ziekenhuis te blijven hangen had ik dan ook geen zin in. Naar het centrum lopen nog wel een heel stuk voor mijn knie en ik wist ook dat er een mooi heemtuin in de omgeving was maar ook wel een aardig stukje lopen.
Met de fiets zou ik daar wel makkelijk naar toe kunnen gaan. Dus ik belde hem op en zei dat ik ging fietsen. Weet je het wel zeker mam, vroeg ie, ik zei ja hoor, fiets zo vaak naar Gouda ze geven mooi weer op en het is maar een scan.
Vandaar dat ik vanmorgen om 7 uur al op de fiets zag, lekker vroeg want zo vaak komt het niet voor dat ik de zon op ga zien komen en dan had ik nog tijd om een paar foto’s maken. Alleen dat zal je altijd zien, geen zon te zien, alles bewolkt en grijs vandaag. Maar goed het fietsen ging prima hoor, het was helemaal niet koud alleen precies in de tijd dat heeeeeel veel scholieren naar Gouda gingen fietsen uit de omliggende dorpen en dat zijn niet altijd de fijnste fietsers om tussen te fietsen.


Ik was mooi op tijd, kon op mijn gemak even naar het toilet om me daarna te melden voor mijn dosis radioactief spul. Vond het ook wel een beetje eng eigenlijk hoor zeker als je al die tekens op de deuren daar ziet staan. Had mijn buuf gevraagd die al twee keer zo’n scan had gehad en die zei dat je er niets van merkte en dit onderzoek wel meeviel.
Afgelopen zondag was ik bij mijn broer en die wilde een heel verhaal gaan vertellen en ik weet dat hij van iets altijd wel iets engs kan maken dus ik zei, zeg maar niks, ik ervaar het wel. Hoef dat soort dingen allemaal niet te horen.
Mijn buuf had gelijk hoor, merkte er eigenlijk niets van. De paar scans waren zo gemaakt. Daarna nog foto’s maken en dan een hele tijd vrij van half 10 tot 10 voor 2 ’s middags.
Het mooie weer liet ook afweten. Eerst maar een bakje in het restaurant van het ziekenhuis en een boterhammetje eten. Wat zitten puzzelen en daarna toch maar naar de stad gegaan. De heemtuin leek me helemaal niet lekker met dat sombere weer.
Even wat lopen winkelen, moest nog wat voor mijn vriendin kopen en bij de Hema een bakje zitten doen allemaal om de tijd te doden.
Weer een tijdje in het ziekenhuis zitten puzzelen en eigenlijk ging het nog best snel allemaal zo en was ik weer aan de beurt.
Eerst 10 minuten stil liggen om mijn hele been te fotograferen. Weet niet hoeveel foto’s ze wel niet namen van mijn been, dat snap ik dan ook wel weer hoor, vooral die kuiten natuurlijk met spieren als kabels van het fietsen 🙂 ;). Afijn mijn voeten werden bij elkaar getapet mijn armen op uithouders leggen en niet meer bewegen.

Daarna het tweede onderzoek dat een kwartier duurde waarbij de camera rondom me heen foto’s ging maken en op het laatst ging ik nog zo’n ronddraaiende koker in met mijn knie alleen gelukkig en daarna was het klaar. Er was een harde wind opgestoken. Zuid west dus heen had ik praktisch alles voor de wind en dat vond ik wel lekker maar ja dat betekent wel terug tegen wind. En ik wilde snel naar huis, was het helemaal zat. Gisterenavond wel iets vroeger naar bed gegaan maar lag toch nog wel tot 1 uur wakker. En zes uur onder de douche is voor mij een korte nacht.

Standje hoogst op mijn ondersteuning en gaan met die banaan. Een uur of 4 ben ik weer thuis. Moet veel drinken dus een grote mok thee en daarna met mijn dekentje op de bank en ben zo vertrokken naar dromeland voor een uurtje. Begin november ga ik voor de uitslag. Kon ook wel eerder maar dat moest ik weer bij een andere dokter dan degene waarmee ik een gesprek had gehad. En op een of andere manier vond ik dat wel een reëel en no nonsens dokter maar hij ging in oktober een maand in het buitenland opereren. O ja tussendoor ook nog wat foto’s gemaakt van beelden die bij en in het ziekenhuis staan.
P.s. Gisteren kreeg ik weer een brief dat bij het borstkankeronderzoek geen afwijkingen of iets gevonden zijn. Daar was ik wel weer heel blij mee. Het was mijn dagje wel zo…..