Beppe Antje

Beppe Antje daar ben ik naar vernoemd, de moeder van mijn vader. Zij overleed heel jong op 39 jarige leeftijd in 1925 en liet een gezin met 4 jonge kinderen achter waarvan mijn vader de oudste was. 11 jaar oud.
En zoals dat in die tijd vaak ging kon mijn Pake niet werken met thuis een gezin met vier kinderen.
Vandaar dat hij trouwde met een weduwvrouw die al twee kinderen had, twee kinderen werden er daarna nog geboren.
Mijn vader was altijd dol op zijn moeder en kon het niet goed vinden met zijn stiefmoeder (voor haar zal het zeker ook niet makkelijk geweest zijn opeens zo’n groot gezin er bij krijgen) en daarom vertrok hij al toen hij een jaar of 17 /18 was naar Holland zoals ie het altijd zei.
Daar ontmoette hij mijn moeder en de rest is historie.
In ben niet de enige die vernoemd is naar Beppe Antje, ook drie van mijn nichten zijn naar haar vernoemd waarvan er twee zijn waar ik nog contact mee heb,
Vanavond belde een van deze nichten op e;n vertelde mij het verhaal van de enige foto van mijn Beppe Antje.
Ik had het nog nooit gehoord.
In die tijd werden er natuurlijk nog weinig foto’s gemaakt en de vier kinderen hadden dan ook geen foto van hun mem. En dan vonden ze heel erg jammer. Tot er iemand kwam met een foto van een zangkoor uit Wierum waar mijn oma ook op stond. Van deze foto maakte een fotograaf een foto van mijn Beppe en die had ik ook deze foto. Bovenste rij tweede van rechts. En mijn vader leek echt veel op haar.


Zou je het leuk vinden om ook die foto te krijgen van dat koor met Beppe Antje er op vroeg mijn nicht en ja natuurlijk vind ik dat heel erg leuk.
Het bijzondere is ook eigenlijk dat ik verder met geen van mijn nichten en neven (en dat zijn er heel veel) nog contact heb, alleen met die twee die naar dezelfde Beppe zijn vernoemd. What’s in a name? Maar het is wel apart toch.
Ook mijn zussen en broer zijn niet zo om die familiebanden toch nog wat aan te houden zoals ik. En zeker met die nicht die nu belde deel ik wel de interesse voor dit soort verhalen en dingen in de familie.
En hoewel we elkaar nauwelijks zien alleen zo nu en dan bellen voel ik toch altijd die familieband met mijn Friese kant en als een halve Fries ben ik ook altijd trots daarop.
Afgelopen voorjaar gingen we naar Friesland op vakantie en zodra ik de grens overkom, heel gek, voelt het voor mij altijd als een soort thuiskomen. Zoals de Engelsen het zo mooi zeggen :blood is thicker than water”