365 – 22

Mijn zusje en ik sliepen altijd in een bed, zij altijd met haar voetjes tussen mijn voeten anders kon ze niet slapen. Pas jaren later kregen we allebei ons eigen bed.  Op een gegeven moment moest ik een keer naar het ziekenhuis voor mijn amandelen. Onze oude dorpsdokter bromde tegen mijn moeder, stuur die kleine ook maar gelijk mee. Zo ging dat in die tijd. Ze deed niets anders dan huilen en dat wilde ik ook want ik had ook pijn. Maar dan zeiden de zusters heel streng tegen me niet huilen hoor want dan begint je zusje ook weer.  (wordt vervolgd )

zuster

Plaatje internet.

 

Advertenties

4 reacties op 365 – 22

  1. Marja zegt:

    Ach gossie. Dus jij moest altijd stoer doen. Dat is best moeilijk.

  2. Trees zegt:

    Jeetje zeg, jij mocht niet veel van je emoties laten zien zeker. Is dat het zusje waar je nu ook nog wel het een en ander mee onderneemt? En hoeveel jaar schelen jullie?

  3. minoesjka2 zegt:

    Tja, dat was toen gewoon, nu zou je het een kind niet meer aan doen om dat te zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s