365 – 22

Mijn zusje en ik sliepen altijd in een bed, zij altijd met haar voetjes tussen mijn voeten anders kon ze niet slapen. Pas jaren later kregen we allebei ons eigen bed.  Op een gegeven moment moest ik een keer naar het ziekenhuis voor mijn amandelen. Onze oude dorpsdokter bromde tegen mijn moeder, stuur die kleine ook maar gelijk mee. Zo ging dat in die tijd. Ze deed niets anders dan huilen en dat wilde ik ook want ik had ook pijn. Maar dan zeiden de zusters heel streng tegen me niet huilen hoor want dan begint je zusje ook weer.  (wordt vervolgd )

zuster

Plaatje internet.

 

4 gedachten over “365 – 22

  1. Jeetje zeg, jij mocht niet veel van je emoties laten zien zeker. Is dat het zusje waar je nu ook nog wel het een en ander mee onderneemt? En hoeveel jaar schelen jullie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s