365 – 17 – 11

Terwijl ik het gisteren schreef proefde ik weer de smaak van het suikergoed, vooral de bruine suikerbeesten vond ik heel erg lekker. Weet niet eens of ze nog bestaan, heb ze echt jaren niet gegeten.
Op sinterklaasavond voelde je de spanning toenemen. We zaten allemaal om de grote tafel en mijn moeder maakte dan warme chocolademelk.
De kachel brandde lekker en buiten was het koud (althans in mijn herinnering wel).
Dan ging mijn vader altijd naar de schuur om de kolenkit bij te vullen of houtjes voor de kachel te halen.
Toen ik nog geloofde in Sint geloofde ik dat.
suikerbeesten

3 reacties op 365 – 17 – 11

  1. Pingback: 365 – 17 – 11 | gewoonanneke

  2. rietepietz zegt:

    O ja, vaders hadden misten vrijwel altijd het moment dat er op de deur gebonkt werd en er pakjes voor de deur stonden;-)

  3. kakel zegt:

    Ik vind het nog steeds jammer dat ik niet meer in sprookjes geloof. Een aderlating!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s