Vleugellam……..

Ooit zag ik een keer een reiger met zoals ik het toen noemde een richtingaanwijzer, een veer die dwars op de andere veren stond. Zo te zien had hij of zij er geen last van want de duik die hij maakte leverde een mooie vis op.

Maar de afgelopen week zag ik al een paar keer een kauw in de tuin die zo zag ik meteen al niet helemaal fit was. Als ik op hem af liep fladderde hij wel weg maar het bleef vaak wel bij wat scharrelen kleine stukjes vliegen maar het was wel te zien dat hij wat mankeerde. Ook hij had zo’n richtingaanwijzer bij zijn vleugels.
Ik probeerde hem wel te pakken maar dat lukte niet. En eigenlijk weet ik ook dat ik de natuur gewoon zijn gang moet laten gaan en zou zo´n vogel te prooi vallen aan een roofvogel met zo´n gedrag.
Maar ja ik vond het ook wel zielig hoor en mijn hart was er goed voor om te kijken of ik er wat aan kon doen.
Ik kreeg hem niet te pakken.
Vroeger toen we nog een winkel hadden brachten de mensen ook vaak vogeltjes die uit het nest gevallen waren in het voorjaar. Zo met de gedachte dat wij die wel weer op de been of moet ik zeggen op vleugels brachten.


Ik was inmiddels een expert geworden om ze met de hand te voeren met een pincet en we hadden natuurlijk allerlei soorten voeders in voorraad voor die beestjes.
Wat die mensen zich niet realiseerden dat je dan echt om de paar uur die dieren moet voederen en met een winkel ontbreekt daar ook wel vaak de tijd voor.
Toch heb ik het heel wat keren zitten proberen en met een aantal lukte het ook om ze weer zover te krijgen dat ze terug konden naar hun natuurlijke habitat. Maar de meeste haalden het toch niet, het is ook best lastig om te doen zeker die kleine vogeltjes.
De natuur zijn gang laten gaan want een vogeltje dat uit het nest valt is een prooi voor katten of andere roofdieren of roofvogels.
Dat gevoel had ik nu ook, die twijfel toch nog proberen misschien met een net te vangen of de natuur zijn gang laten gaan.
Ik hoefde geen beslissing te nemen want na een dag of 4 in mijn tuin gescharreld te hebben (hij zag er trouwens niet slecht uit verder of ondervoed of zo) zie ik hem niet meer. Of ie het gered heeft of niet, ik weet het niet maar het is goed zo.


Ps. het gaf me wel gelegenheid om een mooie serie foto’s van hem te maken 😉

Klusweer 2……

Na onze scheiding kon ik in het huis blijven wonen, iets waar ik tot de dag van vandaag nog zo blij mee ben. Hans wilde graag de boot en auto en ik vond dat meer dan best als ik maar in het huis kon blijven wonen. Zo kwamen we zonder ruzie overeen en hij verhuisde.
Had weinig geld maar in iedere kamer kocht ik toch iets nieuws om er mijn eigen smaak aan toe te voegen.
Nadat ik mijn baan kwijtraakte een aantal jaren later maar nog wel een tijd vanwege de reorganisatie doorbetaald werd ben ik mijn huis van boven naar beneden op gaan knappen. Verven en verbouwen hier en daar. Alles zelf gedaan alleen bij het maken van een frame voor de open haard (nep) en de vensterbanken vervangen heeft Peter geholpen. Mijn auto reed automatisch naar Karwei, ik was daar vaste klant geworden.
Jaren mee bezig geweest en de bijkeuken was echt de laatste klus. Pas een jaar of 4 geleden denk ik was ik daar klaar mee. Alles behangen en geverfd. De oude kasten er uit gegooid en ruimte gemaakt voor mijn fiets.
Hans had in de bijkeuken een zoldertje gemaakt, heel handig daar kunnen in de winter mijn tuinkussens in. Verder wordt ie eigenlijk nergens voor gebruikt want hij kan niet zwaar belast worden.
Het plafond werd gemaakt van oude platen van zijn werk die niet te verven waren dus heb ik ze destijds behangen en daarna geverfd. Alleen het plafond was een klein beetje gaan zakken en voor ik begon met opknappen heb ik hem weer “opgekrikt” (was nog een heel klusje trouwens) en daarbij was het behang wat beschadigd.


Had op de zolder nog plintjes liggen en geprobeerd die te bevestigen maar dat werd niks, het bleef niet zitten. Die platen waren zo hard daar kon amper in geboord worden. Dat werkte niet.
Een paar maanden geleden zag ik bij mijn zus dat haar buurman die hun gang opknapte een soort tempex afwerklatjes gebruikte. Dat bracht me op een idee. Betaalbaar en goed verwerkbaar. Ik kocht er een aantal en nu eindelijk, denk dat ze er al een paar maanden staan was het vanmorgen een mooie ochtend om er aan te beginnen.
Het ging eigenlijk best goed, al doende kwam ik er achter dat het handiger was om de kit op de muren te bevestigen in plaats zoals ik het eerst deed op die plintjes aanbrengen.
Boven mijn hoofd werken is niet echt mijn ding moet ik zeggen hoor, ben toch wel gevoelig voor duizelingen hoewel ik dat niet had maar zo nu en dan moest ik wel even stoppen en mijn nek en schouders weer even in balans brengen. Maar goed de klus geklaard en ik ben er blij mee al zie ik wel het verschil in kleur nog tussen het plafond dat wit met een tintje geverfd is en de heel witte plintjes. Het is maar zo, dat moet even wennen.
Toch een kitpistool in mijn handen meteen hier en daar wat kiertjes van de schroten ook dichtgemaakt en ik zocht ook een oplossing voor dat stukje onder de verwarming. Nou ik toch bezig was dacht ik. Ik wist dat ik op de zolder nog van het opknappen van de douche een restje kunststof schrootjes had. En ja hoor dat klopte. Eindelijk dus dat stukje opgevuld, bijna twee tubes kit verbruikt vandaag maar wel met een tevreden gevoel. Meteen de hele boel maar schoongemaakt, kon ook een keer geen kwaad. En alles is voorlopig weer spic en span…… en ik had een heerlijke klusdag.

Klusweer…

Vandaag was het echt zo’n dag om te klussen en ik had nog wel een paar dingen die gedaan moesten en moeten worden in huis.
Toen wij zo’n 26 jaar geleden, sterker overmorgen is het precies 26 jaar geleden dat we de sleutel kregen van dit huis was het echt een klushuis. Het oudere echtpaar dat er woonde had er jaren niets aan gedaan, er zat nog een kachel in zelfs. Ze hadden ook geen schuur of zo dus de bijkeuken was hun schuur waar de fietsen en dergelijke in gezet werden.
Het was een enorm warme zomer, we waren ook nog bezig met onze boot verven en opknappen toen we ook de sleutel van dit huis kregen. Drie dagen er voor een bon ingeleverd en al heel snel moesten we beslissen of we dit huis wilden hebben. We hadden altijd als we door deze straat liepen gezegd dat we hier zo graag zouden wonen.
Toen ik bij het huis kwam, doorzag wat er allemaal gedaan moest worden, voelde ik aan, dit is mijn huis, ik vond het meteen leuk en het voelde zo goed aan. Niet zo groot maar wel met 3 slaapkamers, kleine kamer maar grote leefkeuken. Afijn we besloten het huis te nemen. Eerst ging de woningbouwvereniging er nog in om centrale verwarming aan te leggen, een trap naar de zolder en nog meer aanpassingen zoals een wasbak in de douche ruimte die was er nog niet eens en ik zei dat dit anno 1995 niet meer kon en dat vonden ze ook wel.
En daarna was het onze beurt om te beginnen. Hans werkte destijds bij een groothandel in Doe-het-zelf produkten en in die tijd hadden ze best veel afval soms pakken vol die afgekeurd werden. Personeel mocht het toen nog meenemen wat ze konden gebruiken en ook kregen we korting op wat we nodig hadden. (Later mocht dat niet meer omdat er personeelsleden waren die wel heel makkelijk hele pakken afkeurden als ze iets nodig hadden)
In de keuken werd door Hans een lambrisering gemaakt van kunststof schroten met spiegelveren er tussen, die we met korting kochten. Die zijn er nog steeds en nog steeds mooi.
Voor in de bijkeuken werd er gescoord in de afvalbak.

Ook daar werd een lambrisering gemaakt maar hier en daar moest er wel wat geïmproviseerd worden maar goed, het was maar een bijkeuken en het zag er netjes uit. Alleen onder de verwarming was er net een klein stukje tekort. Eigenlijk niemand die dat zag alleen op een of andere manier ik wel. Ik ging alles behangen en verven en we gingen daar wonen. Het kostte heel wat zweetdruppeltjes voordat het klaar was.
Een jaar later kochten we een mooie blokhut als schuur en kregen we extra ruimte. De koelkast, vriezer, wasmachine en wasdroger kregen er een plaatsje en er was nog ruimte over voor een paar kasten waar Hans zijn vele hengelsportspullen in stonden. Zo kregen we nog meer ruimte in de keuken en tussen de kamer en keuken maakten we een grote toog zodat alles wat minder hokkerig werd. De schoorsteen er grotendeels uit en nieuwe vensterbanken. Mijn neefje was een paar weken ingekwartierd bij ons en hij vond het prachtig dat hij de schoorsteen mocht slopen. Een hele verbouwing was dat maar wat was dat mooi geworden. (wordt vervolg)

Een gewaagd plan…….

Gisteren hebben we weer een heerlijke fietstocht gemaakt. Het weer was wel een beetje somber maar het was droog en we gingen op pad.
Dit keer gekozen om naar Oudewater te gaan via een mooie route door de polder. Het eerste stuk hadden we wel eens vaker gedaan naar Bergambacht Vlist Haastrecht.
Via een gehucht Stein en Hekendorp gingen we aan de andere kant van de IJssel richting Oudewater.
Stein, Hekendorp allemaal plaatsjes waar mijn moeder vaak over vertelde. Zij was geboren in Haastrecht en ging lopend maar die dorpen om te gaan werken bij de boeren.
Een mooie route maar wel langer dan ik gedacht had, dacht dat Oudewater dichter bij Haastrecht lag.
Maakte niet uit verder. Na een terrasstop gaan kijken in het stadje.
Oudewater staat bekend om de Heksenwaag en daar kon je ook een bezoek aan brengen met een weging er bij om te kijken of je niet te licht bevonden werd en als heks gekwalificeerd.
Wij vonden dat het een gewaagd plan om die Heksenwaag in te gaan maar dat had er meer mee te maken dat we weer redelijk op tijd terug wilden gaan fietsen en dan maar hooguit een kwartier daar binnen zouden kunnen zijn dan dat we bang waren te licht te worden bevonden.


Al werd ik vroeger wel Anneke Tanneke Toverheks genoemd, hangt er achter in mijn tuin wel mijn heksenbezem naast de deur en vind ik Heksen en dat soort dingen reuze interessant. Staat er ook een mooi exemplaar van een heks op mijn schoonsteen en had ik op mijn computer op mijn werk ook altijd een heksje staan.
Maar voor een weging met geprint exemplaar van bewijs dat je geen Heks ben moest wel pp 7,00 betaald worden en dat vonden wij voor even daar naar binnen gaan het niet waard.
Alleen weet ik nu nog steeds niet of ik echt een heks ben of niet. Lijkt me trouwens wel handig hoor om zo nu en dan even met een bezem de lucht in te gaan en alles eens van de bovenkant te bekijken. Maar misschien ga ik nog wel eens het museum bezoeken om wat meer te weten te komen over de heksenvervolging.
Maar goed nog wat informatie van Wiki over de Heksenwaag in Oudewater.

De waag werd in 1482 gebouwd als goederenwaag. Keizer Karel V gaf Oudewater in 1545 als enige plaats in Europa het privilege voor een eerlijk weegproces. Niemand werd er ooit als heks veroordeeld. Historisch onderzoek door Kurt Baschwitz en anderen heeft duidelijk gemaakt dat dit een lucratieve onderneming betrof die ten tijde van de heksenvervolgingen in Europa op grote schaal voorzag in “niet-heks-verklaringen”: oorkondes waarmee onschuldigen tegen betaling konden ontkomen aan gerechtelijke dwalingen. De personen die zich daadwerkelijk in Oudewater lieten wegen om aan te tonen dat zij geen heks waren, waren gering in aantal en voornamelijk uit de directe omgeving van Oudewater afkomstig. In 1987 kon op basis van de beschikbare bronnen uit de periode 1674-1743 van slechts 13 personen met zekerheid vastgesteld worden dat zij een certificaat ontvangen hadden waaruit bleek dat zij op grond van hun gewicht geen heks konden zijn. Ten tijde van de heksenprocessen in de gewesten Holland en Utrecht in de laatste decennia van de zestiende eeuw werd van de Heksenwaag geen gebruik gemaakt. De overheid in Oudewater voerde de weegproeven nog uit in een periode dat elders in de Republiek rechters weigerden om dergelijke testen waarmee van hekserij beschuldigden hun onschuld wilden bewijzen uit te voeren. Beschuldigingen van hekserij werden toen eerder als smaad dan als een serieus te nemen klacht beschouwd. Aangezien voor ieder certificaat betaald diende te worden hebben mogelijk economische motieven hierbij een rol gespeeld. Iedere weging betekende immers meer inkomsten voor de stad Oudewater.
Museum
Tegenwoordig is de Heksenwaag een toeristische attractie. Bezoekers kunnen zich er nog steeds
laten wegen en krijgen dan een Certificaet van Weginghe waarop staat dat de gewogene niet te licht bevonden is en dus geen heks is. Op de bovenverdieping van het waaggebouw is een tentoonstelling over heksenvervolging in Europa ingericht.

Daarnaast is het ook een oud stadje met mooie gevels en gebouwen. In de stad hingen ook allemaal religieuze panelen aan de huizen. Kon niet terug vinden waarom en of die er altijd hangen. Maar eigenlijk hadden we te weinig tijd om wat uitgebreider rond te kijken.
Weer richting huis gaan fietsen gingen we de verkeerde kant op, richting Utrecht, ik twijfelde meteen al maar Wim dacht dat we wel goed gingen en hij is meestal meer de postduif dan ik. Maar na zo´n 3 km fietsen en het bordje Snelrewaard gezien te hebben stapte ik toch maar even af om het aan iemand te vragen. En inderdaad, we gingen helemaal de verkeerde kant op, was wel een mooie route trouwens. Terug naar Oudewater weer gegaan en daarvandaan de snelste route naar huis want het begon zo nu en dan al te druppelen een beetje. Nog een klein stukje voordat we thuis waren ging het wat harder regenen maar het viel allemaal nog wel mee.
Een mooie tocht, precies 66 km afgetikt op mijn fiets, dat is best een stukje hoor maar leuk was het wel.

Heb jij ook een vader ??

Afgelopen week ging ik even naar Karwei om te kijken of ze vijvergrond hadden, Peter en Chantal wonen daar heel dicht bij en ik denk, ik fiets er nog even langs hoewel het voor hen waarschijnlijk net etenstijd was. Zelf eet ik zeker in de zomer altijd wel laat.
Ik bel aan en Peter doet open, ik ga naar binnen en inderdaad ze zitten te eten. Yenthe had mogen kiezen en had nasi gekozen. Kom je naast me zitten oma zegt ze en dat doe ik.
Ze eten even af, waren al bijna klaar en daarna wil Yenthe toch wel even haar tuintje laten zien aan me.
De eerste aardbeien zijn al opgegeten, de komkommers doen het ook heel goed en de zonnebloem die we samen gepoot hebben is al groter dan zij lang is. Zo leuk om te zien wat een lol ze daar in heeft. Ze vertelt nu ook hele verhalen over school en dat ze naar de basisschool wil. Maar ja ze zal na de vakantie nog een half jaartje moeten wachten.
Doe meteen mijn oefeningen voor mijn knieën met het spel dat ze met me wil spelen. Ik kende het niet de vorige keer dat ze het wilde spelen maar het is echt leuk. Je moet via twee touwen de ballen naar elkaar toe spelen. Op internet zie ik dat het trekbal wordt genoemd of Swoosh bal naar het geluid genoemd denk ik dat het maakt als de bal over de touwen glijdt.
Favoriet is ook dat ik voor politie agent moet spelen en naar haar rijbewijs moet vragen of een bekeuring geven voor te hard rijden. Afijn op een gegeven moment zitten we op de bank een bakje thee te drinken en vraagt ze aan me “Oma heb jij ook een vader” en ik weet dat ze daarmee bedoelt of ik ook een man heb. Ja hoor zeg ik dat is toch Opa Willem maar die woont niet bij oma maar in Apeldoorn, dicht bij de Julianatoren (daar is ze al een paar keer geweest). Heel veel heeft ze Wim nog niet gezien.

Ze is er tevreden mee, kan je nagaan wat er in die kopjes al om gaat en waar ze over nadenken.
Ik vertel haar dat ik heel veel moestuintjes heb gekregen voor volgend jaar. Ze moet er zo om lachen als ik de foto laat zien van die grote doos met al die moestuintjes.
Wat is het toch genieten van zo’n kind. En wat voel ik me altijd zo welkom ook al kom ik zo onverwacht op eigenlijk een raar tijdstip is dat nooit een probleem.
Nog even met Chantal en Peter zitten praten over van alles en daarna weer naar huis gaan fietsen, dat maakte die dag weer extra mooi.

Google Maps…..

Afgelopen week dus naar Intratuin gaan fietsen, ik ben geen postduif en dat is een understatement, ik zie nog kans in bekend gebied verkeerd te fietsen of lopen.
Dus deze route was echt een uitdaging voor me. Nu heb je natuurlijk Google Maps, dat heb ik ook en kan ik het zo intikken maar ik vind het niet leuk.
Leuker om aan mensen de weg te vragen en dat heb ik dus gedaan, vier keer.
De eerste keer in Nieuwerkerk. Een aardige man met 2 teckels die me weer op het goede spoor zetten, bijna letterlijk want ik fietste een eind langs het spoor.
Bijna in Zevenhuizen stond ik samen met een vrouw op het stoplicht te wachten, ze was niet bekend zei ze waar Intratuin was maar ze wist wel dat ik eerst nog een stuk links af moest gaan.
Ik deed dat en even later zag ik haar zitten op een bankje, ze zag me aankomen en stak haar hand op. Ze vertelde dat ze opeens de weg herkende van de keren dat ze met de auto naar Intratuin was geweest. Als je langs deze weg blijft fietsen kom je er vanzelf zei ze.
Ik volgende haar advies op en ging daar heen fietsen maar zo een km of 1,5 stopte die weg en zou ik dus rechtsaf kunnen waarmee ik weer terug ging naar Nieuwerkerk.
Dat was dus niet zo’n goed advies en ik fietste weer terug. De mevrouw zat nog steeds op het bankje en ik zei, jammer maar de weg ging niet verder maar toch bedankt.
Ik fietste de andere kant op, zorgde onder de weg door te komen en fietste verder, zag een man en stapte nog een keer af. Een heel aardige man die mij precies in drie zinnen vertelde waar ik heen moest. Al maar rechtdoor onder twee tunnels door en dan zie je Intratuin aan de linkerhand.
Het klopte als een zwerende vinger (klopt als een bus wordt ook gezegd maar dat is geen goed spreekwoord dan moet het zijn, dat sluit als een bus maar deze vermenging van twee spreekwoorden wordt veel gebruikt)
En ja hoor ik zie de reclamezuil van Intratuin wat me er niet van weerhoudt om toch nog een keer een stukje verkeerd te rijden. Zo kwam ik dus aan die 5 km meer op de heenweg.
Terug was een stukje makkelijker, een rechte weg en dan ga ik ook weer twijfelen want het was best een lange weg dus toen ik een mijnheer inhaalde vroeg ik voor alle zekerheid dit is toch wel de weg naar Moordrecht.
Dat zal toch wel zei de man, want ik moet daar ook naar toe, rij maar met me mee hoor dan kom je er vanzelf. En dat deed ik, why not. Hij vertelde al 82 jaar te zijn, dat had ik hem echt niet gegeven, zo begin 70 schatte ik hem in en dat zei ik ook. (Ook mannen zijn gevoelig hier voor hoor). Er ontspon een leuk gesprek over fietsen. Hij op een fiets zonder ondersteuning. Hij ging nog 3x per week ook op de racefiets vertelde hij. Ik zei, zo zie je maar dat in beweging blijven goed voor een mens is.
Hij vertelde nooit te hebben gerookt, alleen zo nu en dan in het weekend een portje nam maar verder niet en altijd sportief bezig was geweest. Vertelde ook dat zijn vrouw nog steeds rookte en zo waren we eigenlijk ongemerkt weer gauw in Moordrecht waar ik de pont moest nemen. Nou mevrouwtje ik ga hier rechtsaf zei hij, even zijn hand op mijn rug leggend (heb geen Me to gebeld hoor het was gewoon zo aardig bedoeld) gewoon rechtdoor dan rij je zo de pont op en dat klopte.
Google maps, heel makkelijk hoor en ik gebruik het ook wel eens om een straat te vinden maar dit was toch gewoon veel leuker zo en ik kwam er ook.

Op het nippertje…..

Pff best weer een drukke dag, volgende week maar eens een wat rustigere week inlassen voor mezelf.
Vandaag weer gaan fietsen met Elke en ze koos voor een richting waar ik deze week al eerder was geweest namelijk naar Moordrecht. Zij heeft daar een aantal jaren gewoond en vond het wel leuk die kant op te gaan fietsen.
Zo ben ik schat ik in ruim 50 jaar niet met dat pontje daar overgevaren en zo vaar ik het twee keer in een week over, het kan verkeren.
Als we zo onderweg zijn zeg ik tegen Elke, kijk daar zie je de toren van Gouderak al. Zij corrigeert me meteen, dat is de KVT toren van Moordrecht zegt ze.
Zoveel keren heb ik daar al gefietst en iedere keer gedacht, daar is de toren van Gouderak al en nooit gemerkt dat ie helemaal niet in Gouderak staat maar aan de overkant in Moordrecht. Moest er wel om lachen dus dat dit me nog nooit opgevallen was.
Hij werd de KVT toren genoemd naar de tapijtenfabriek waar ie naast stond. Het is een watertoren.
Ik lees hier over in Wiki:

De Koninklijke Vereenigde Tapijtfabrieken te Moordrecht (KVT) werd op 25 maart 1919 opgericht. Dit was het resultaat van een fusie tussen de Koninklijke Deventer Tapijtfabriek te Deventer, de ‘s-Gravenhaagsche Smyrnatapijtfabriek te Den Haag en de Koninklijke Kralingsche Tapijtfabriek ‘Werklust’ van de firma W. Stevens & Zn. te Rotterdam. De firma Stevens bezat tevens twee fabrieken (Zuidplas en IJsselvrucht) te Moordrecht. De firma Stevens was bij de oprichting van de KVT veruit de belangrijkste fusiepartner. Het hoofdkantoor werd dan ook in Rotterdam gevestigd en de leiding kwam grotendeels in handen van de familie Stevens.
Producten
De KVT produceerde tapijten, lopers, karpetten en matten van wol en kokos. Er waren zowel machinaal geknoopte producten (onder andere Darrab) als handgeknoopte (Smyrna, Deventer Handgeknoopt). In de loop van de jaren nam het aantal producten en ook het aantal vestigingen toe. De KVT richtte in de jaren dertig vestigingen in Frankrijk en Indo-China op en opende toonzalen in Amsterdam en Groningen. Bij het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940 werd het fabriekscomplex aldaar grotendeels verwoest. De fabricage werd overgeheveld naar Moordrecht waar een nieuw fabriekspand naast de fabriek ‘IJsselvrucht’ werd gebouwd en waar na de oorlog ook het hoofdkantoor werd gevestigd. De jaren vijftig en zestig vormden een bloeiperiode voor de KVT. Het bedrijf speelde een belangrijke rol in het Moordrechtse leven. Een groot deel van de inwoners van Moordrecht werkte in de fabriek. Het bedrijf bouwde woningen en een badhuis voor de werknemers en het bezat een bloeiende personeelsvereniging en een eigen fanfare. Regelmatig werden er open dagen, excursies en andere festiviteiten georganiseert


Het water in zowel de Lek als de IJssel staat momenteel ook door de Limburg crisis wat hoger dan normaal om deze tijd maar niet extreem.
Elke vertelde wel dat ze woensdag gezwommen had in de Lek en dat er ook veel meer stroming stond. Rijkswaterstaat waarschuwde wel dat je er beter niet in kon zwemmen, normaal raden ze het ook al af maar nu nog extra.
We kwamen ook nog langs het monument van de watersnoodramp in 1953 waarbij een schipper op last van de burgemeester zijn schip in de dijk voer om een dijkdoorbraak te voorkomen.
Een mooie route was het zo en we hebben heerlijk aan de IJssel op een mooi terras een bakje zitten doen.
Nog net voor 12 uur mijn blogje klaar dat was op het nippertje………….

Altijd blijven leren…….

Ik zeg altijd dat ik mijn leven lang nieuwe dingen wil blijven leren. Lijkt met goed voor de hersenwerking maar bovendien vind ik het nog steeds leuk om wat nieuws te horen of te lezen.
Zo sprak ik de afgelopen week de veerpontbaas die met zijn kleine bootje de IJssel over vaart heen en weer, heen en weer (die heb ik van drs. P.)
Maar goed ik vroeg hem of hij ook nog iets gemerkt had dat het water hoger was dan normaal en ik kreeg een lesje over eb- en vloed van hem. Een man van de praktijk die het dagelijks ziet.
Hij had er helemaal geen last van gehad, het verval is daar ook maar een meter vertelde hij en de noordoostenwind werkte daar ook aan mee.
Onderweg verderop zag ik boven een viaduct dit bord staan:

Kennis is kracht, wat ik kende als uitdrukking, kennis is macht maar het zal beide wel kloppen. Al vond ik die professor op die foto wel heel streng kijken maar wel leuk gedaan.
Ik leerde nog meer onderweg, iets over olifanten namelijk.
Wist zelf niet beter dan dat olifanten grijs of bruinachtig misschien zijn maar ik had het dus helemaal mis want er bestaan blijkbaar ook gele olifanten. Je moet het allemaal maar weten. Maar het is allemaal weer opgeslagen in mijn grijze massa ook wel hersens genoemd.
Ook zelf mijn route vinden in onbekend gebied heb ik weer veel van geleerd. Niet altijd luisteren naar mensen die je de weg wijzen en zelf ook na blijven denken of het wel klopt.
Afijn gewoon onderweg een rondje fietsen valt er weer genoeg te leren zo…….


Onderweg……..

Vandaag op weg gegaan naar Intratuin. Had gekeken hoe ik ongeveer moest rijden en besloten om de heenroute via Ouderkerk overvaren met het pontje naar Hitland, richting Nieuwerkerk aan den IJssel, Zevenhuizen waar Intratuin is. Onderweg nog bij een vogelkijkhut die ik tegenkwam gaan kijken waar ik helemaal geen vogels zag, o ja ik mag niet liegen ik zag toen weer naar beneden klom 1 meerkoet nou daar kon ik nou ook niet echt warm voor lopen en daar haalde ik mijn camera niet voor uit mijn tas.
Het eerste stuk van de route was geen probleem, ook het begin aan de overkant van de IJssel ging nog wel goed maar richting Zevenhuizen fietste ik maar op de fietsbordjes maar opeens zag ik die niet meer en zat in op een industrieterrein.
Maar uiteindelijk zag ik toch boven de omliggende tuinderijen en kassen het Intratuin reclamezuil steken.
Alleen fietste ik toen weer een stuk aan de verkeerde kant, weer terug, reed ik er nog voorbij, weer terug zodat ik de route die zo´n 22 km was in 27 km aflegde. Vond het nog netjes gedaan van mezelf. Wel een mooie route trouwens, langs een ringvaart nog met mooie bruggen. Net daarvoor in het gras nog even een paar bammetjes gaan zitten eten en bij Intratuin op het terras een bakje thee zitten doen.
Gisteren had ik nog geprobeerd of ik ergens vijvergrond kon kopen onder andere bij Karwei maar ik kan het in de omgeving nergens krijgen.
Ik had dat niet hoeven doen want de planten die ik zocht zaten al in bakken met grond er in. Waardoor ze wel zwaarder waren dan alleen planten maar ik was wel meteen klaar er mee. Kon er 3 meenemen in mijn fietstassen en daar pasten nog net 3 bessen struikjes bij die ik ook graag wilden hebben nog.


Het voordeel van op de fiets bij zo´n tuincentrum komen, dan koop je ook niet gauw te veel want ik zag best veel moois ook weer.
Terug een andere route genomen, via Moordrecht, daar overgevaren met een pont waar 2 auto´s op kunnen. Die pont draait op de IJssel zodat je er of achteruit op moet gaan of achteruit er af rijden. Lijkt me nog niet heel erg makkelijk. Met mijn fiets had ik minder problemen natuurlijk. Vanaf Gouderak waar de pont naar toe vaart was het weer bekend terrein. Door de polder naar huis gefietst.
Drie uur gefietst en 52 km terug was het makkelijker te vinden. De planten in de vijver gezet, de drie bessen in een emmer water die ga ik morgen wel poten. Nu ik het weet waar het is kan ik er nog een keer 3 halen want ik denk dat het wel nodig is. Maar voorlopig tevreden met 3 mooie bakken zuurstof planten.

Zo zonde……..

Gisterenavond kreeg ik opeens nog de geest en ging in huis lopen werken, de was gestreken, afgewassen, gestofzuigd en gedweild, dus lekker bezig geweest zodat ik vandaag zonder schuldgevoel (daar heb ik zelden last van hoor) in de tuin kon gaan werken.
Had nog wat prei die ik wilde poten en zo relaxed een paar uurtjes bezig geweest. Heerlijk weer vandaag, niet te warm maar gewoon lekker. Vorige week stond er op de weggeefhoek of er nog iemand moestuintjes wilde hebben. (voor wie niet weet wat dat zijn zaadjes met een kweektablet en potje er bij die bij AH uitgedeeld werden)
Ik reageerde en was eigenlijk de enige. De mevrouw die ze weggaf vroeg hoeveel ik er wilde hebben en ik zei, ik wil niet hebberig zijn maar ik wil ze allemaal wel. Kom ze maar halen zei ze.
Ik fietste er even naar toe en daar stond een hele doos vol van die moestuintjes, ruwweg schatte ik een 100 en schoot wel in de lach eigenlijk maar heb ze meegenomen.
Zaterdagavond heel de avond bezig geweest om ze allemaal te sorteren en uit te zoeken. Inderdaad het waren 110 dubbele moestuintjes dus 220 potjes, zakjes met zaadjes en 110 van die kweektabletten. Hoe grappig is dat. Heb wel gezegd dat ik wel een aantal door zou geven en dat ga ik ook wel doen want heb ze natuurlijk niet allemaal nodig.
Maar vandaag wel de snijbiet en de snijsla gezaaid, dat kan nog wel nu. Nu is het tenminste de moeite waard want wat heb je aan 2 snijbiet zaadjes, toch eigenlijk niets. Nu kon ik een regel in de tuin er mee vullen.


Afijn ik wilde nog even lekker gaan fietsen en in het Loetbos een stuk gaan wandelen op mijn favo graspad waar altijd veel, heel veel libelles zitten en ook vlinders.
In word onaangenaam verrast als ik zie dat ze op dat pad een route gemaakt hebben voor mountain bikers….getver hoe kunnen ze dat nou doen daar zeg. Zo jammer hoor. Ik zie een bordje staan, hou rekening met elkaar, geef elkaar de ruimte en groet elkaar…..
Naast dat pad voor die bikers hebben ze een groot stuk gras gemaaid waar de wandelaars nog kunnen lopen, zo jammer want juist daar zaten altijd veel vlinders op de planten.

Helaas, snap dat mensen hun hobby willen uitoefenen maar waarom in zo’n natuurgebied. Voor mij is de lol van dat pad wel af. Ik kom twee bikers tegen die hard rijden, echt niet groeten, ze gaan zeker te hard om dat bordje gelezen te hebben. Maar goed blij word ik nog wel van de zonnedauw, de mini rode paddenstoeltjes er staan er heel veel meer dan andere jaren en ik zag het bruine blauwtje, wat een mooie vlindertje is dat toch, zag zowel een mannetje als een vrouwtje. Als ik even op een bankje een mandarijntje zit te eten komt er een atalanta aan vliegen. Ik heb een broek aan met bloemen er op en de vlinder komt tot twee maal toe er op zitten, net niet lang genoeg om er een foto van te maken, blijkbaar waren deze bloemen niet helemaal zijn smaak.