Schrijven…….

Heb momenteel gewoon echt zo’n drive om te schrijven, waar het ooit van vandaan gdownloadekomen is om te gaan schrijven dat weet ik niet eens meer maar het begon al heel vroeg, nog voordat ik mijn dagboek begon op 13 jarige leeftijd.
Het begon ooit met het schrijven van kleine briefjes in suikerzakjes die ik altijd meenam als er ergens wat gedronken werd in een restaurant. Nu kwam dat natuurlijk in mijn jeugd zelden voor. Alleen bij de reizen naar Friesland en de reisjes van de reisvereniging waar mijn ouders lid van waren. Overal “pikte” (ik vroeg er altijd netjes om onder het mom van ik spaar suikerzakjes) ik suikerzakjes die plakte ik in een schrift en daar deed ik dan kleine briefjes in met waar het was geweest en met wie ik daar was geweest.
Eenmaal een dagboek begon ik er regelmatig in te schrijven en ik vond het leuk, zo’n dagboek met een slotje dat als je dat wilde met een paperclips open te maken was.
Na mijn digitalisering van alle dagboeken heb ik helaas die twee oude dagboekjes ook weggedaan.
f6c44d601197a5ab381b9165928c9ad633d614efMisschien geinspireerd door de boeken die ik altijd las, kan beter zeggen verslond, er staan nog een heel stapeltjes letterlijk kapot gelezen boekjes in mijn kast. En ook in de bieb was ik wekelijks te vinden.
Schrijven was dus al vroeg mijn ding al moet ik zeggen dat ik voor mijn opstellen helemaal geen hoge cijfers scoorde en ik ook voor vreemde talen een hoger cijfer had dan voor Nederlands.
Bij al het vrijwilligerswerk notuleerde ik meestal. Bij de haven, naast de kantinediensten maakte ik ooit een voorlichtingsboekje over de haven dat alle passanten aangeboden kregen. In het clubblad maakte ik een jaarverslag over het vaarseizoen.
Dat zorgde er ook voor dat ik gevraagd werd om voor de krant te gaan schrijven, iemand uit de haven had mijn naam doorgegeven. Ik vond het best wel eng in het begin, zeker in die tijd werd het huis aan huis blad niet gelezen maar verslonden en zo taalvast vond ik mezelf nu ook weer niet. Maar aldoende leerde ik het wel en het heeft me echt zoveel moois gebracht, bij zoveel mensen over de vloer, bedrijven, winkels, gemeente, andere fotografen. Kortom best een groot netwerk van mensen die ik ken(de).
Na mijn scheiding dus gaan bloggen en dat doe ik nog steeds met zoveel plezier.
Momenteel nog interviews voor de Pet, het huisblad van de zorginstelling, deze maand had ik weer drie interviews. In vergelijking met het aantal voor de krant natuurlijk niet veel maar het zijn wel de interviews die ik altijd het leukste vond om te doen namelijk verhalen van mensen. Zoals dit keer over een 100 jarige, iemand die nieuw in dienst is gekomen en een 96 dame die in Duitsland woont en hier weer een weekje op bezoek was.CroppedImage636347-stakeholder-interview-600
Prachtig vind ik het die verhalen te lezen, er over te schrijven zonder druk, pressie of deadline. (nou ja wel een beetje natuurlijk maar veel meer ruimte dan voor de krant)
En na de zomervakantie gaan kijken of we het op kunnen zetten om levensverhalen te gaan schrijven met mensen. Een nieuwe uitdaging dus maar kijken wat daar uitkomt en hoe het uitpakt, lijkt me wel leuk voor de herfst en wintermaanden die toch niet helemaal mijn ding zijn.

Van de hak op de tak…….

Tijger 3 (Middel)Soms heb ik dus geen vast onderwerp om over te bloggen maar een aantal dingen die me opgevallen zijn of die ik verrassend vond.
Zoals dat ik gisteren in diergaarde Blijdorp was en dat precies op die dag een van mijn medebloggers/fotograaf Edward McDunn waar ik graag kom en mee in een fotoclubje ook nog zit,  daar ook was en eveneens met een kaartje van het Kruidvat. We hadden dezelfde tijger op de foto gezet. Helaas heb ik hem niet gezien, had hem zeker wel herkend en het had wel leuk geweest natuurlijk.
Afgelopen zaterdag kreeg ik een miniboekje toegestuurd van een vaste lezer van mijn blogs “grandmothers”  zo’n heel leuk en in mijn geval toepasselijk boekje met prachtige spreuken er in. Hij heeft een ereplaatsje in mijn boekenkastje gekregen.  Een dankmailtje komt er nog aan Lot. Nog even weinig tijd er voor gehad maar ben er reuze blij mee, dank je wel.
Vandaag een saaie beetje grauwe dag eigenlijk, was ook best nog een beetje moe na zo’n druk weekend. Deze dag dus maar eens gebruikt op mijn gemakkie mijn kamer en keuken een beetje schoon te maken.  Het weer schijnt weer beter te worden en dan kan ik er weer een poosje tegen, tenslotte is het niet echt mijn hobby haha.
Nog wel vanmiddag even een rondje gaan fietsen en wat boodschappen gaan doen. Was nog even bij de Lidl waar vorige week die reanimatie was en kwam bij de kassa waar een mevrouw zat die ik vorige week bij de ingang zag staan. Ze vertelde dat de mevrouw was overleden. Ik vroeg of ze dan meteen weer moesten werken maar dat was niet het geval. De winkel was een tijdje dicht gebleven, er waren mensen van slachtofferhulp gekomen en ander personeel om de winkel later weer te openen. Ik vond dat wel goed geregeld want weet zelf nog van die keer dat ik het meemaakte dat het toch wel een tijdje nog in je blijft zitten.  Kan me nog herinneren dat ik de volgende kaartavond twijfelde om te gaan maar toch ging en daar achteraf zo blij om was. Al die mensen althans de meeste die er bij waren geweest waren gekomen en voor, tijdens en na het kaarten werd er heel veel met elkaar over gepraat, ervaringen uitgewisseld en dat deed ons allemaal eigenlijk wel goed om er over te praten en het op zo’n manier toch wel weer te verwerken. Verder een vrij saaie dag zo maar dat mag ook wel een keertje………

Vijverrand

Diergaarde Blijdorp……

Druk weekendje achter de rug, vrijdag kwam Wim, gisteren hebben we heerlijk gefietst en gewandeld in het Loetbos, nog naar een hooibouwdag geweest en ten slotte bij mijn zusje aangeschoven voor een BBQ.
Beetje wisselend weer maar we hadden het weer prima naar ons zin.
Vanmorgen moest ik al weer vroeg op pad met Peter, Chantal en Yenthe (Wim mocht natuurlijk mee maar had een andere afspraak, het verschoven weekend gooide ook een beetje onze planningen in de war dus die bleef thuis nog een tijdje werken achter de computer) want al een aantal maanden geleden had ik via een actie van het Kruidvat kaartjes gekocht voor Diergaarde Blijdorp en die waren dit weekend voor het laatst geldig.
Ook wel bewust gekozen om wat later te gaan zodat Yenthe ook al weer wat ouder zou zijn nu bijna 1 ½  jaar oud dus. Het weer was zozo, dan wat regen dan weer droog en gelukkig kan je bij de dierentuin ook verschillende kanten op. Dus met regen gingen we naar aquarium, de vlindertuin of wat eten en tussendoor lekker buiten gelopen, koud was het helemaal niet.
Het aquarium vond Yenthe echt prachtig, die vissen die over haar heen zwommen, grote en kleine, veelkleurige….zo leuk om dat via zo’n kind haar ogen te zien.
Haar eerste bezoek aan de dierentuin, heel gezellig hoor. Iedere keer wilde ze ook aan mijn hand lopen of opgetild, oma riep ze dan echt zo ontzettend schattig zeg….. ja ik kan daar onwijs van genieten.
Een opmerking hoor ik altijd van mensen die oma of opa geworden zijn een soort gemeengoed “Je geniet er nog meer van dan van je eigen kinderen”. En ik zei altijd dat vind ik niet hoor en dat is ook eigenlijk nog wel zo. Maar toch als je dan met zo’n kleine ukkepuk ziet hoe zij de wereld aan het ontdekken is ja dat ik toch wel heel erg bijzonder hoor ja dan komt het wel heeeeeeeeeeeeel erg dicht in de buurt, wat is dat ontzettend leuk.
Een serie mooie foto’s gekregen die ik dus weer helaas niet mag laten zien. Heb zelf niet veel lopen fotograferen. Had geen zin om heel de dag door het oog van mijn camera te kijken, dan ga ik liever alleen een dag. Vond het nu veel mooier om zo met elkaar daar te zijn te kijken en te genieten. Natuurlijk nog wel een paar foto’s gemaakt maar de meeste tijd zat ie lekker in mijn fototas. Met elkaar wat gegeten nog en zo na een uurtje of 4 was Yenthe het ook wel zat, ze kreeg echt zo’n blik van…… ik val zo in slaap. Aan mij de taak om haar onderweg nog even te proberen wakker te houden zodat ze thuis meteen lekker haar bedje in kon.

Dat lukte me, had haar nog een knuffelgiraf gegeven en die vond ze prachtig en zo ver wonen ze nu ook weer niet bij de dierentuin vandaan.
De afsluiting van weer een bijzonder en mooi weekend……. Op de foto’s ook nog een mol die ze bij ons in het Loetbos geïnstalleerd hebben. Op de foto ziet ie er echt onnatuurlijk uit maar zoals en waar ze hem neergezet hebben is het best leuk. Zeker voor kinderen en ook voor oma’s om een foto bij te maken. Ze maken een deel van het Loetbos voor kinderen ook aantrekkelijker met wat klimtoestellen er bij. Hout in de vorm van dieren gemaakt. Echt wel leuk en er blijft nog genoeg ongerept over voor alle vogels, planten, vlinder en dieren en fotografen zoals ik haha………

Dan zou ik het toe willen schreeuwen……

Hema 2

Het is wel een beetje een stokpaardje van me dit onderwerp, een ergernis en het gewoon zo jammer vinden omdat mensen mijns inziens pas later weten wat ze gemist hebben.
Waar heb ik het over, ik heb het volgens mij wel eerder aangehaald,  het telefoongedrag van ouders met kinderen als ze “gezellig” samen iets gaan eten en drinken bij de Hema.
Deze week zag ik weer zo’n moeder. Haar dochter hing verveeld wat op haar stoel, zo te zien was ze niets anders gewend. Even later gaat ze zitten kleuren op de placemat die je krijgt bij het kindermenu met een doosje kleurtjes.  Ze is hartstikke lief bezig het kind. Al die tijd wordt er geen woord gewisseld. Moeder was blijkbaar klaar met haar telefoon stak hem in haar tas en verwachtte blijkbaar dat het meisje meteen zou stoppen en meegaan. Maar die stopte niet, ik zag de moeder heel geïrriteerd kijken en reageren van kom nou op en dacht……..mens je zou een voorbeeld aan je kind moeten nemen. Op zo’n moment zou ik haar wel toe willen schreeuwen……. Het gaat allemaal zo snel geniet er van, stop die telefoon eens in je zak, zou je nou echt zoveel missen dan?  Praat met je kind het zijn van die leuke momenten juist waarop kinderen onbevangen zijn en dingen zeggen die er anders soms niet van komen. En dan viel het hier nog wel mee maar zag ook kinderen op banken rennen, in de winkel gaan “spelen” terwijl de mama’s met de telefoon bezig waren. Een keer zelfs een moeder die met een hand haar telefoon vast had en de andere hand met een fles in de kinderwagen. Vreselijk toch.
Ik weet het hoor in mijn tijd hadden we die telefoons niet dus was dat ook geen ding maar toch.
Zelf heb ik echt van Peter zijn kindertijd zo enorm van ieder moment genoten (natuurlijk waren er ook momenten dat ik hem wel achter het behang kon plakken) en zeker als we samen op pad waren. Dat kwam nogal eens voor want Hans was nooit zo’n winkelaar.
Weet nog wat we een keer in Gouda op de zebra liepen en ik ging zingen “hè niet zoenen op het zebrapad” Peter lag helemaal in een deuk, dat liedje had ie nog nooit gehoord en iedere zebra was het weer prijs.
We liepen altijd wel te dollen zoals die keer dat we de vorige dag gekeken hadden naar Mr. Bean die probeert een trap af te komen waar twee oude dames opliepen. Hema
Wij liepen de volgende dag ergens en twee mensen met een rollator liepen voor ons en we konden er nauwelijks door. Peter keek me aan en begon Mr. Bean na te doen.
Die momenten zitten in mijn geheugen gegrift. Of de momenten dat we naast elkaar in de auto zaten en de beste gesprekken hadden.
Misschien kwam het ook doordat ik na al het verlies van de andere kinderen er meer bewust van was. Ik weet het niet maar ik ben daar nog steeds blij mee. Ik geniet trouwens nog steeds van hem, iedere leeftijd heeft ook van die mooie kanten. Nu ook hoe hij weer omgaat met zijn dochtertje en vrouw op zijn werk bezig is.
Gelukkig zie ik ook nog wel regelmatig ouders met kinderen die het anders doen hoor, die gezellig zitten te keuvelen en lachen.  Natuurlijk is de tijd anders, gaan mensen weer anders met elkaar om maar toch…. deze “simpele” dingen lijken me nog steeds heel belangrijk in een kinderleven. Een gemiste kans denk ik dan.  De hoofden heb ik even “versierd” met gevulde koeken ;)…… 

Heel Holland in beweging……

Heb veel favoriete vogels, eigenlijk wel heel veel maar goed een van die vogels is de scholekster. Door Wim altijd “bonte Piet” genoemd dat is zijn bijnaam. Als die weer in de weilanden beginnen te scharrelen begint ook het voorjaar weer te komen, het blijft in mijn ogen een mooie steltvogel met zijn felrode snavel en lange poten. Toen ik nog werkte had een stel een nest gebouwd boven op een dak, dat liep niet met alle jongen goed af toen zo’n duik naar beneden van het gebouw af.
https://gewoonanneke.wordpress.com/2011/05/14/ouderliefde/
Maar ook deze vogels moeten om in vorm te blijven in beweging blijven vandaar vandaag deze compilatie van hun bewegingen……… natuurlijk op zijn scholeksters……

Scholekstertje over

Scholeksters (Middel)

Pootje strekken

Scholekster surfplass (Middel)

Synchroon vliegen

Scholekster 1 (2) (Middel)

Kop in de veren

IMG_2287 (Middel)

Duikvlucht

Scholekster (5) (Middel)

Zo snel mogelijk een worm vangen

Scholekster worm (Middel)

Hardlopen in het water 

SCholekster 1 (3) (Middel)

Op een poot staan

scholkester surpplas (Middel)

Voor paal staan op een poot 

sCHOLEKSTER 5 (Middel)

Paniek bij de Lidl…..

Landkaartje zomer 2 (Middel)Het was vandaag onverwacht prachtig weer, zelfs een beetje broeierig voelde het aan.
Even een rondje gaan fietsen. Bakje bij de Hema gedaan,
Weer op de fiets gestapt en even naar de Lidl gaan fietsen, al fietsend hoorde ik al sirenes aankomen, eerst een politiewagen die met een rotvaart voorbij kwam, daarna een ambulance met loeiende sirenes. Ik dacht zeker een ongeluk ergens gebeurd en fietste door. Ik hoorde nog meer sirenes en toen de hoek om sloeg naar de Lidl toe zag ik daar al twee politiewagens, een ambulance staan, een tweede ambulance kwam ook aanrijden met sirenes. Er uit stapten twee mensen met ik denk meer gespecialiseerde apparatuur en nog een brandweerwagen.  De Lidl was afgesloten en voor de deur stonden een aantal klanten.  Een mevrouw vertelde dat ze bij het brood liep en achter haar een klap hoorde en een vrouw op de grond viel. Meteen was het personeel van de Lidl er bij om hulp te verlenen en werd het pad afgesloten en de klanten zo snel mogelijk uit de winkel geleid. Buiten stond dicht bij me een van de medewerkers, een jonge man, van de Lidl helemaal shakend buiten. Ik hoorde hem praten met een man, hij vertelde dat hij de eerste reanimatie had gedaan tot de ambulance kwam. “Ik kreeg meteen een flashback zei hij van toen mijn vader gereanimeerd werd”.  Ik vroeg of het wel goed met hem ging en hij zei “even bijkomen, zo’n reanimatie is niet zomaar iets”.  Ik kon me daar wel iets bij voorstellen en even later kwam een collega weer naar hem toe en nam hem onder zijn hoede.
Ooit heb ik het ook meegemaakt dat ik na een avondje kaarten met een vrouw zat te praten. Ze had een prijs gewonnen met kaarten en werd naar voren geroepen. Toen ze terug kwam lopen viel ze opeens om en ondanks dat er ook mensen waren die meteen gingen reanimeren was ze toch al overleden. Heb het er echt destijds best moeilijk mee gehad een tijdje en hoorde nog nachten die stem van haar man die er ook bij was als ik ging slapen die haar naam riep.
Was in ieder geval blij dat ik er dit keer geen getuige van was. Had ook geen zin meer om te blijven staan kijken, weet ook niet of de reanimatie gelukt is en hoe het met de vrouw afgelopen is. Ben weggegaan en bij een andere winkel boodschappen gaan doen. Toen ik later weer voorbij fietste zag ik dat alle hulpvoertuigen verdwenen waren en de Lidl weer open was. Het lijkt me echt zo moeilijk ook voor het personeel als je zoiets meemaakt en dan misschien een half uur of uurtje later weer achter je kassa moet zitten. Hoop dat ze ook nog een luisterend oor krijgen en hun verhaal kwijt kunnen.
Even maar een uurtje gaan vlinderen.. voor mij momenteel de ultieme remedie om mijn hoofd even leeg te maken en aan wat anders te denken. En voor de liefhebbers:  Atalanta’s, bont zandoogje, landkaartje zomerkleuren en een gamma uil.

Dat werd ff sleutelen……

sleutels (2)Even een blogje uit 2012 omdat ik iets heb met sleutels. Ik was al begonnen met het schrijven van een blogje er over toen ik dacht, volgens mij heb ik daar al eens wat over geschreven. Hoef het wiel tenslotte niet voor de tweede keer uit te vinden dus hier komt ie. Denk toch niet dat veel dit al gelezen hadden en zo ja…  ik vond hem voor herhaling vatbaar omdat ik deze week weer iets geks had dat te maken heeft met sleutels.

Een sleutel opent deuren, dat is een waarheid als een koe natuurlijk, maar sleutels hebben voor mij ook iets speciaals en ik weet niet waar dat door ontstaan is maar er is gewoon mee te leven.
Vandaar dat ik ook een hele doos met sleutels heb van huizen waar ik gewoond heb en van bedrijven waar ik gewerkt heb en ik weet het, dat is een soort tic.
Voordat ik een sleutel inleverde maakte ik er dan een bij en leverde de originele in. Op een of andere manier gaf me dat een goed gevoel.
Niet dat ik er ooit iets mee gedaan heb, sterker nog meestal na een paar maanden wist ik al niet meer welke sleutel waar bij hoorde want ik heb ze nooit gemerkt. Maar van sommige weet ik dat nog steeds dezelfde sloten er in zitten zoals de sleutels van onze oude winkel en dat is toch wel een grappig idee eigenlijk.
Ik heb dat ook  met sleutels van auto’s waarvan ik er altijd een achterhield en zei dat we nog maar een sleutel hadden.
Vanmiddag was ik na een week keihard werken een beetje aan het opruimen, laatjes opruimen en dat soort dingen en zo zocht ik een sleutel bij een hangslot (natuurlijk niet te vinden) en kwam ik mijn hele doos met sleutels weer tegen.
Sommige herkende ik dan nog wel, van mijn allereerste zelfgekochte nieuwe fiets, opgespaard van toen ik gestopt was met roken en mijn geld in een potje had gestopt. Hij is allang versleten en weg. En die sleutel 12 van de achterdeur van ons vorige huis, dat weet ik dan nog wel. En de sleutel van een Daf die we ooit gehad hebben, met de hand legergroen geverfd hadden en waar we langere tijd aan geverfd hebben dan mee gereden ;).
Zo vertellen alle sleutels ook weer hun eigen verhaal en ach het is een onschuldige tic zal ik maar zeggen want wie heeft er last van?  Niemand toch.

Ik moest natuurlijk een nieuw extra slot voor mijn fiets hebben, had al hier en daar rondgekeken maar vond nog niet wat ik wilde. Ga gewoon naar Ruud (de fietsenmaker) zei mijn zus en koop meteen een goed slot. Dus (soms) haar advies maar opgevolgd.
Eigenlijk wilde ik weer een los slot omdat de ANWB verzekering dat ook als advies geeft omdat ze dan toch twee handelingen moeten doen voordat mijn fiets los is. (Dat werd bewezen toen de politie mijn slot door moest knippen).
Maar goed Ruud overtuigde me toch om zo’n slot te nemen dat je in het slot zelf kan steken, dan heb je maar een sleutel nodig en volgens hem zijn van die sleutels die ik heb moeilijk lopers van na te maken. Dus ik kocht dat slot en afgelopen maandag zette ik voor het eerst mijn fiets er mee vast. Heel gemakkelijk. Alleen toen ik weer naar huis wilde gaan kreeg ik met geen mogelijkheden meer open. Een vrouw die ik kende kwam nog helpen en met moeite kregen we na een minuut of 10 klooien eindelijk toch nog het slot open. Daarna durfde ik hem er niet meer in te stoppen. Vanmorgen even naar Ruud gegaan. Dat heb ik nou nog nooit gehoord, zei hij en stak de pen in het slot en zette mijn fiets op slot. Hij opende het weer en opnieuw kreeg hij de pen er niet uit met geen mogelijkheid. We hebben echt 10 minuten staan proberen maar het lukte nu helemaal niet meer. Neem maar een leenfiets dan probeer ik het straks nog wel een keer zei Ruud.
sleutel12Einde van de middag fietste ik even langs om te kijken en zag mijn fiets al weer buiten staan. Gelukt?? vroeg ik. Ja zei hij, het was een hele operatie heb het slot er afgehaald en in de bankschroef gezet en met heel hard trekken ging ie er eindelijk uit. Daarna heb ik nog een ander slot van hetzelfde merk geprobeerd maar ook die deed het niet. Dus als ik jou was zou ik een los slot nemen er bij, dan heb je toch wat je eigenlijk wilde hebben, zei Ruud.  We schoten allebei in de lach, ik kocht een los slot en ging naar huis. Zoals ik al zei, ik heb iets met sleutels. Mijn hele verzameling sleutels heb ik trouwens een aantal jaren geleden al naar de kringloop gebracht, een paar die speciaal waren nog bewaard tenslotte blijft het een onschuldige tic.