Afkicken…..

Het is een beetje afkicken nu ik (bijna) klaar ben met mijn legoklus. Gisterenochtend heb ik de trein opgebouwd om te kijken of alles nog werkt en ja hoor alles deed het nog. Zo leuk om te zien. Daarna alles in kratten gepakt die ik gelukkig nog had staan op de zolder.
Alles kon precies in een krat terecht.
Vanmorgen heb ik het legodorp opgebouwd, echt onvoorstelbaar, ga maar niet lopen bedenken hoeveel blokjes ik de laatste weken uitgezocht heb, gewassen en gesorteerd en daarna weer opgebouwd.
Opvallend dat er zo weinig miste eigenlijk. Hier en daar moest ik wel een andere kleur blokje gebruiken maar ik kon gewoon alles opbouwen dat is toch super leuk.
Even een paar foto’s gemaakt van het Legodorp en daarna ook weer ingepakt per autootje met beschrijving er bij en daarna met elkaar in twee kratten gedaan.

Als laatste vanmiddag Piraten en forten en nog een paar ridders en nog een tovenaar Gandalf.
Het enige wat nog rest is wat technisch lego waarmee een heftruck en een auto met afstandsbediening van gemaakt kunnen worden.
Heb ze ooit ook eens opgebouwd maar het is een hele klus en ’s avonds heb ik daar te slecht licht voor in huis. Het komt er nog wel een keer van. Heb het er ook wel even mee gehad.
Twee avonden in de weekends heb ik respectievelijk tot half 2 en half 3 zitten bouwen aan de grootste klussen het Piratenschip en het Station. Ik kon dan gewoon niet stoppen.
Maar net zoals met kerstversieringen, het is leuk maar als het opgeruimd wordt geeft dat ook weer een goed gevoel en dat heb ik ook met de Lego. De laatste dagen had ik geen plekje meer op de tafels, vensterbanken en kastjes waar niks stond. (scheelde wel hoefde het ook niet af te stoffen 😉 ). Maar heb het heel leuk gevonden om te doen, op naar het volgende klusje.

B. Z. N.

Weer eens een B. Z. N. oftewel een Blog Zonder Naam.
Had al een leuk idee voor een blogje vandaag, dat komt dan nog wel want vanmiddag ging ik mijn rondje fietsen en besloot nog een extra omweg te nemen en daar zag ik een zilverreiger die eens redelijk dicht in de buurt stond en niet meteen weg vloog. Stond daar zo te fotograferen, zag hem een klein visje vangen en opeens kwam er een neef zal ik maar zeggen van hem een grijze reiger die hem zonder pardon wegjoeg. Ja soms heb je opeens geluk om iets leuks vast te leggen en dat inspireerde me weer tot een stripverhaal.

Spring is in the air…….

Vanmorgen eerst mijn zondagse klusjes gedaan zoals de was, het bed verschonen, gestofzuigd. Nog een overblijfsel uit mijn werkzame leven dat ik die dingen op zondag nog steeds doe terwijl het ook op een doordeweekse dag zou kunnen. (behalve wassen dat doe ik graag met goedkope stroom en dat is op zaterdag en zondag).
Voor de eerste keer mijn lakens weer buiten te drogen gehangen. Ze zullen nog niet helemaal droog worden, daar is het nog een beetje te vochtig voor maar krijgen dan wel zo’n heerlijke geur, daar kan geen wasverzachter tegenop (die ik trouwens nooit gebruik)
De kleinere dingen nog wel binnen opgehangen, geen zin om alles twee keer op te hangen maar die lakens zijn zo gedaan. Even nog gestofzuigd tussendoor dan is dat ook maar weer gedaan.
Vanmiddag een mooie rondte gaan fietsen, zit te dubben om even bij mijn broer een bakje te gaan doen maar kies voor iets anders, een heel andere route ook.
En als ik stukje onderweg ben zie ik twee futen die al weer aan het baltsen zijn en denk ik, wat een geluk dat ik deze kant opgegaan ben. Ze hebben alleen maar ook voor elkaar die twee, je zou er jaloers op worden haha.
Ik krijg meteen een lente gevoel al krijg ik flink koude handen terwijl ik wat foto’s sta te maken.
Zo’n mooi gezicht. De man met zijn prachtige kuif volop op kleur weer, zich lekker uitslovend voor zijn vrouwtje. De synchrone bewegingen. Het blijft altijd een fascinerend gezicht en daar heb ik graag een paar koude handen voor over.

Thuis doet de verwarming aan en een beker hete chocolademelk wonderen en ik ben snel weer opgewarmd. Open haard en kaarsjes aan, gezellig hoor.\
Gisteren was er bij Yenthe een drive thru en dat was zo ontzettend leuk geweest. Ik wilde er ook even langsfietsen om te kijken maar kwam weer op precies de verkeerde tijd dat ze gingen eten. Maar zo kon ik nog wel even een verjaardagsknuffel geven en ook Peter en Chantal persoonlijk feliciteren. Maar de filmpjes en foto’s van de happening zo leuk. Een vriendin had heel haar auto volgestopt met knuffels, zo van mensen mogen niet maar knuffels mogen wel op visite komen en zo had iedereen er wel wat leuks van gemaakt.
Misschien nog wel leuker dan een “gewone” verjaardag.
Zo is dit weekend weer omgevlogen en nu hopelijk op naar een beetje voorjaar om weer eens wat in de tuin te gaan doen. Dat begint bij mij ook al weer een beetje te kriebelen.

Hiep hiep hoera……… 3 jaar

Al weer drie jaar geworden vandaag. Beetje gek dat we het niet met zijn allen kunnen vieren maar donderdag was het zo leuk, ik geniet nog steeds na. Heb de filmpjes al zoveel keren bekeken.
Ze houden vandaag wel een drive thru bij de garage aan de achterkant van het huis alles op afstand en als het weer het toelaat fiets ik er ook even langs natuurlijk, gewoon om te kijken hoe dat er uitziet.
Vanmorgen appen met de ouders en de andere opa’s en oma’s. Ze kreeg een poppenhuis, zo leuk.
Ach ze is nog zo klein dat ze het vast niet als anders zal ervaren. Juist nu doordat de opa’s en oma’s op verschillende dagen komen is er voor iedereen meer tijd. Dat vond ik zelf ook afgelopen donderdag.
Op een drukke verjaardag komt dat er meestal niet van. Nu kon ze lekker nog even oefenen op haar fietsje.
Nog iets dat ik deze week vergat toen we gingen wandelen dat ik zo schattig vond. We kwamen langs een huis aan de overkant waar ze wonen. Daar zat een oude mevrouw voor het raam naar buiten te kijken.

Yenthe maakt haar handje los en gaat naar het huis toe. Gaat dicht bij het raam staan zwaaien naar de mevrouw en blijkbaar kende de mevrouw haar. Ik zag haar lachen en terugzwaaien naar Yenthe en lachen.
Ik zwaaide ook even en vond het zo lief dat ze dat deed.
Ach ik ben gewoon trots om mijn lieve al weer grote kleindochter van 3 wat gaat het hard maar wat geniet ik er enorm van.

Cruisen op de Noord

De zon scheen al toen ik opkwam, heerlijk dat geeft mij altijd energie voor twee en ik dacht de boel de boel want morgen geven ze weer regen en natte sneeuw op, fietsen en naar buiten.
Even een keer een andere richting gekozen rivieren in plaats van polder.
Naar Krimpen aan den IJssel gaan fietsen en daar met de waterbus gaan cruisen op de Noord.
Het is bizar stil op de waterbus en het geeft mij een unheimisch gevoel zo van “mag dit eigenlijk wel met de maatregelen momenteel”. Ik ben alleen buiten en er zit nog een mevrouw binnen.
Ik zie wel borden staan van “doe alleen noodzakelijke reizen” en ik denk bij mezelf, is deze reis voor mij noodzakelijk en mijn antwoord tegen mezelf was ja. Dit is noodzakelijk voor mijn lichamelijke en geestelijke gesteldheid.
Bovendien dacht ik ook nog, kan beter hier alleen buiten met mondkapje op achterop de waterbus staan dan een boodschap doen bij Appie binnen en waar het altijd druk is.
Ik denk er verder niet aan en geniet alleen maar van de wind, maak wat foto’s onderweg. Blijft altijd zo boeiend om al die bedrijvigheid langs de Noord te zien.
Kom ook nog langs de Ark van Noach en zie dat ie aardig aan het verrotten is aan de onderkant. Daar kan echt geen olifant meer in staan hoor, dan zakt ie er zeker doorheen.

Ik blijf aan boord tot Papendrecht en daarvandaan ga ik langs de Noord naar huis fietsen, voordeel heb ook nog bijna het hele eind de wind in mijn rug.
Afslaan naar de molens van Kinderdijk, na zoveel keren er al geweest te zijn blijft het voor mij altijd zo mooi om daar heen te gaan. Heb twee boterhammen en een thermoskan thee meegenomen en ga lekker in het zonnetje zitten eten en genieten van het uitzicht en de prachtige luchten. (heb inmiddels al weer een aardig corona kapsel)

Verder weer met de veerboot naar Krimpen aan de Lek, richting Krimpen aan den IJssel langs de IJssel fietsen. Langs het kleine riviertje de Loet weer richting huis. Bijna 40 km gefietst en ik voel me heerlijk. Drie en een half uur bij elkaar buiten geweest.
Genieten hoor dat er meer van die mooie zonnige dagen mogen komen.
Heel wat rivieren gezien, op gevaren en langs en over gefietst….. de Sliksloot, de Maas, de Noord, de Alblas, de Lek, de IJssel en de Loet…… Een rondje rivierengebied, echt een aanrader om eens te doen zeker op de fiets.

Voorpret

Vandaag ben ik weer op wezen passen op mijn kleindochter. Beide ouders hadden een drukke werkdag en met opvang en peuterspeelzaal dicht wil die kleine ook wel wat aandacht natuurlijk.
En ja ik vind het een feestje om haar een ochtend bezig te houden.
Vannacht om 4 uur werd ik wakker van de storm en regen die wel tegen mijn raam aangegooid leek te worden en ik dacht o jee, als het maar lukt om te gaan fietsen.
Maar half 8 was de wind al aardig gaan liggen, het was droog dus ik kon gemakkelijk gaan fietsen, was nog lekker ook even met een frisse neus beginnen.
Een tijdje binnen gespeeld, voorgelezen en naar buiten gegaan, eendjes wezen voeren, stuk gaan wandelen en in het parkje geweest.
Ooit had ik in haar geboorteboekje gezet dat ik haar wil leren kennismaken met de natuur en daar kreeg ik nu alle kans voor.
Afijn het was weer heerlijk zo.
Nu is Yenthe bijna jarig, aanstaande zaterdag namelijk wordt ze al weer 3 jaar.
Had al eerder geschreven dat ik Yenthe een fietsje wilde geven voor haar verjaardag, als fietsoma vond ik dat wel een toepasselijk geschenk.
We hadden een mooie uitgezocht vorig jaar al bij mijn fietsenmaker, die zou de eerste week van februari geleverd kunnen worden en dat vond ik acceptabel. Toen ik daar vorige week was zei hij dat hij pas in juni-juli te leveren was en dat vond ik wel heel erg laat. Dat snapte hij ook wel en hij zei ook, kijk maar of je ergens anders wat kan vinden.
En dat hebben we gedaan. Echt dinsdag om 4 uur ’s middags stuurde Peter de link door van een leuke fiets en zei ik bestel hem maar want ik kan hem toch niet meenemen op de fiets.
De volgende morgen om 9 uur appte hij een foto dat de fiets al aangekomen was. Hij had hem op zijn werk laten bezorgen. Het is toch geen wonder dat fietsenwinkels daar niet tegenop kunnen. Ik was uitgenodigd samen met een ander stel oma en opa voor zaterdagochtend maar ja de nieuwe maatregelen, we willen daar geen al te grote inbreuk op doen. Een echt feest zoals de eerste twee jaar kan dit jaar toch niet doorgaan.
Vanmorgen polste Peter me voorzichtig ( ik merkte dat hij het ook moeilijk vond om tegen de opa’s en oma’s te zeggen dat het gewoon niet anders kan dit jaar) of ik het niet erg vond om vandaag al haar cadeautje te geven en het gekke was dat ik onderweg vanmorgen op de fiets datzelfde had zitten denken.
Het was zo super leuk, ik had Yenthe op mijn schoot met haar rug naar de kamer toe terwijl Peter de fiets even uit de schuur haalde en in de kamer zette. Ik had moeite om haar tegen te houden zich om te draaien zo nieuwsgierig was ze.
Ze keek om en ze was helemaal flabbergasted, ze liep er naar toe en haar moeder zette haar op ze fiets en het leek wel of ze wilde gaan huilen. Chantal zei, vind je het spannend en ze knikte heel hard.

Het duurde maar kort want even later wilde ze meteen er op en met Peter ging ze fietsen, het ging best aardig. De maat is goed, ze kan er net bij maar kleiner moet ze hem echt niet hebben. Ze wilde niet meer stoppen zo leuk vond ze het, zo jammer van de mediastilte nog steeds want heb zoveel leuke filmpjes. Dat bekkie van haar, inspannend met haar tong uit haar mond, zo ontzettend leuk en ik bleef maar knuffels krijgen. En het fietsen ging steeds beter, die fietst echt binnen de kortste keren.
Ach natuurlijk waren de verjaardagsfeestjes de eerste jaren heel erg leuk. Je zag ook weer eens de “oude” vrienden van Peter en Chantal met hun kinderen en de rest van de familie maar ja dat kan nu gewoon niet. Het is even niet anders en dit was ook zo ontzettend leuk, deze voorpret.

In een bubbel…..

Momenteel zit ik toch wel een beetje in een bubbel en het heeft ook wel iets rustgevends en dubbels. Ik mis best een praatje hier en daar en onderweg en vooral onverwacht en aan de andere kant “ik hoef niets” dat is ook wel een fijn gevoel eigenlijk.
Nou ja natuurlijk wel mijn dagelijkse klusjes in huis en mijn vaste fietstochtjes en oefeningen van de fysio (best zwaar trouwens) die ik nog uitbreid met een aantal eigen beweegoefeningen die ik ooit eens kreeg van een therapeute toen ik last had van mijn rug. (Niet dat ik daar nu last van heb) Gewoon even zwaai en draaioefeningen om een beetje fit te blijven zeg maar.
Vandaag kwam mijn zus wel een bakje doen, samen even gaan fietsen een eind maar echt lekker fietsweer is het ook nog niet. Meteen even een boodschap opgehaald en weer naar huis.
Best wel veel contact momenteel met Peter en Wim. Kortom ja het is echt een kleine bubbel waar ik in zit met een klein aantal mensen om me heen.
De aankomende avondklok heb ik eigenlijk weinig moeite mee maar kan me voorstellen dat het voor jongeren wat lastiger is allemaal.
Soms grijp ik ook wel eens ergens mis ( behangplaksel, een bepaald soort plugje dat ik wilde ) omdat een aantal winkels toch dicht zijn maar aan de andere kant blijkbaar kan ik ook zonder leven.
Dinsdag ging ik even buurten in de eendenkooi, hij zat helemaal vol met smienten. Doordat het best drukker is in de polder hoorde ik van de kooiker zoeken ze daar rust. Al vanuit de verte hoorde ik het speciale geluid van de smienten een soort gefluit, ze worden dan ook wel fluiteenden genoemd. Er zijn er echt duizenden in de polders in de winter hier.
Op het pad naar de Eendenkooi hadden ze een soort wal van takken en stronken gemaakt en daar zag ik echt onverwacht zoveel leuke zwammetjes en bloeiend mos. Was helemaal verrast en even een anders lensje er op op de terugweg en gefotografeerd.


Zo vermaak ik me dan ook wel weer, de foto’s bewerken, bekijken en op FB plaatsen. Leuk die reacties die ik altijd krijg.
Beetje saai allemaal maar ik doe het er maar mee zoals iedereen, het is niet anders toch….
Merk wel aan mij zelf dat is me niet vervelend voel maar wel een beetje lethargisch. Dat krijg ik ook wel van die grijze luchten. Schijnt er een zonnetje lijkt het wel bij mij dat de energie er opeens afspat en ga ik van alles doen. Dus zonnetje ga eens lekker schijnen voor mij en iedereen natuurlijk, dat maakt alles letterlijk en figuurlijk weer wat zonniger.

Stationsgebouw….

Na zo ongeveer 30 autootjes, helikopters, vliegtuigen, speedboten, hijskranen en wat nog al meer van lego in elkaar gezet te hebben werd het voor mij wel tijd voor het voor mij wel topstuk van de collectie gisteren in elkaar te gaan zetten. Namelijk het stationsgebouw. Na mijn huishoudelijke taken, mijn oefeningen van de fysio, een flinke ronde fietsen, wat wandelen en fotograferen onderweg mocht ik van mezelf aan de slag.
Dat het een flinke klus zou worden zat nog goed op mijn netvlies van toen het in huis kwam.
Ik had er gisteren ook extra veel zin in omdat aan deze aankoop ook wel een mooi verhaal kleeft.
Voor zijn verjaardag had Peter van ons een basis set van de elektrische legotrein gekregen. Zijn vader had samen met hem van papier-maché een tunnel gemaakt. Van familie had hij nog overgangen en wissels gekregen en een extra doosje met rails zodat er een mooie lange baan uitgelegd kon worden in zijn kamer.
Maar een wens van hem was wel dat stationsgebouw er bij. Dat kostte destijds rond de 100 gulden en wij zeiden, dat moet je dan zelf maar opsparen. Niet iets wat je zomaar even cadeau geeft.

Afijn Peter ging er echt hard voor sparen, van Oma kreeg hij regelmatig 5 gulden, ze had zo’n potje staan waar ze voor de kleinkinderen altijd een aantal vijf gulden munten in had zitten.
Ook van zijn oom in de haven kreeg hij nog wel eens wat toegeschoven. Een mooi rapport leverde ook wel eens wat op en als hij wel eens een klusje voor ons deed mocht er ook wat in de spaarpot.
Toch duurde het nog best een tijd voordat het bedrag bij elkaar gespaard was. (wij vonden het ook wel goed dat je soms voor iets moet sparen om het te kunnen kopen)
Zo nu en dan ging Peter even in de speelgoedzaak kijken of het station er nog wel was.
Eindelijk was het zover, de spaarpot werd geleegd en hij had het bedrag bij elkaar gespaard.
Wij gingen naar de speelgoedwinkel en wat bleek, het station was uitverkocht. De teleurstelling was zo groot voor dat joch dat we besloten om verder te gaan kijken, naar de volgende speelgoedzaak, die had het ook niet. Pas bij de derde winkel hadden we succes en het station werd gekocht. Ik zie nog de gelukzalige blik van hem toen hij de doos mee naar huis mocht nemen.
Meteen gingen we het station opbouwen een hele klus maar zo ontzettend leuk om te doen en het station kreeg een plaatsje bij de treinopstelling.
Gisteren vond ik het ook onwijs leuk om weer te doen. Tot nu toe mis ik nog weinig onderdelen om alles op te bouwen. Soms mis ik wel eens iets, dan doe ik een briefje er in wat er ontbreekt want met het sorteren van al die blokjes en soorten zijn er best wel eens een paar in het verkeerde vakje terecht gekomen en zo leuk om ze dan toch nog te ontdekken en compleet weer te maken.
En denk niet dat legobouwen zo simpel is of een kinderachtig werkje.  Het is goed voor body en soul zal ik maar zeggen.
Ik ben heel de tijd in beweging, bukken om uit de bakken iets te pakken, links en recht en voor me op tafel staan alle sorteerbakken. En iedere toiletgang of een bakje thee pakken is hordelopen over de bakken heen. Daarbij is het “lezen” van de bouwvoorschriften ook niet altijd makkelijk. Zeker bij dit station staat niet iedere handeling vermeld en moet je echt goed de tekeningen bestuderen om te kijken wat voor onderdelen je nodig hebt.
Had met dit station ook een blokje over het hoofd gezien waardoor het geheel niet meer klopte. Dan moet ik gewoon even stoppen en het later weer oppakken, ook in dit geval zag ik het opeens. Als ik zo bezig ben denk ik niet aan corona, dingen die niet mogen, ellende zeg maar en ik kom er niet aan toe om wat te eten te pakken tussendoor vandaar dat het ook nog eens goed voor de lijn is. Maar vooral vind ik het gewoon zo leuk om te doen.
Iets minder goed voor op tijd naar bed gaan want het werd wel half 2 voordat ik klaar was en kon daarna ook nog niet goed slapen, de blokjes draaiden nog voor mijn ogen.
Zo erg was het niet want vanmorgen hoorde ik de harde wind en zag de regen tegen mijn ramen kletteren zodat ik een uurtje extra in bed er bij gepikt heb waarmee mijn verloren uurtje vannacht weer ingehaald is.

Lekker shoppen

Ik ben geen online shopper, ik bestel wel eens iets via internet als ik weet wat ik wil hebben en het zelf niet op mijn fiets kan meenemen en ik niet altijd aan iemand wil vragen om het voor me op te halen.
Dan denk ik ook, ik heb geen auto dus daaraan ook geen kosten, dan maar zo nu en dan een keer verzendkosten betalen.
Maar bijvoorbeeld kleding of schoenen via internet bestellen dat doe ik nooit. Kleding wil ik gewoon passen en zeker schoenen of laarzen wil ik op lopen en kijken, gewoon lekker een uurtje laarzen passen voor mij een topshop moment haha.
Nou ja je begrijpt vorig jaar is er van shoppen weinig gekomen, heb dan ook behalve voor de bruiloft eigenlijk weinig gekocht en heel eerlijk heb ik het ook niet gemist.
Wel het samen met mijn zusje even gaan winkelen, zomaar snuffelen, een bakje ergens doen, dat wel en natuurlijk dan kom je ook wel eens wat tegen zo onderweg.
En gisteren bedacht ik opeens, laat ik eens gaan shoppen in mijn eigen kasten wat daar nog te vinden is dat ik al weet ik hoe lang niet meer aangehad heb.
Verrassende shopervaring was het want ik zag inderdaad nog een paar truien die ik nog maar een paar keer aangehad heb.

Nog een nieuwe lange broek en laarzen die ik ook nog amper gedragen heb.
Denk ook dat wel scheelt doordat ik vrijwel nergens meer kom de drang om eens wat nieuws aan te hebben ook veel minder is.
Ik weet niet hoe het met jullie is maar ik heb een paar setjes met kleding die me het lekkerste zitten en die wissel ik dan in de week zo af met elkaar zodat ik bijna altijd de laatste tijd hetzelfde aanheb.
Draag de laatste weken ook weer mijn oude laarzen die ik eigenlijk al naar de schuur had verbannen als “tuinlaarzen”. Ze zien er niet uit maar ze dragen zo lekker en van de week ook toen ik in een prutput stapte er mee hielden ze zich nog goed. Ze zijn lekker warm, stevige zolen, kortom het zijn toppertjes en jammer alleen dat ze er niet meer uitzien.
Maar op een of andere manier boeit het me momenteel niet zoveel.

Net zoals als ik alleen maar ga fietsen en geen plannen heb om even een boodschap te doen ergens ik me ook niet opmaak. Echt iets wat ik echt dagelijks deed maar op een of andere manier vind ik het dan ook wel prima zo.
Wat niet wil zeggen dat ik niet uitkijk naar het moment dat de winkels weer open gaan, met het voorjaar en zomer voor de boeg lijkt het me best leuk om mezelf weer eens in het nieuw te steken, de schoonheidsspecialiste en kapper te bezoeken en me weer eens even een heel nieuw mens te voelen.

Zeven jaar later……

Een paar keer per week belt Peter me altijd even op, meestal als ie in de auto zit en een eind moet rijden en dan zitten we lekker een tijdje te kletsen. En vaak zijn het dan ook nog heel persoonlijke gesprekken.
Zoals deze week toen het ging over zijn zusjes en wat hij er van meegekregen heeft en dat voor hem betekend heeft.
In zijn vriendenkring worden momenteel veel kinderen geboren, dat is logisch omdat ze een beetje allemaal die leeftijd hebben dat ze aan kinderen willen beginnen. En daar kwam hij ook tegen dat het niet altijd goed gaat of er problemen zijn bij zwangerschappen.
Daar zat hij zo over te vertellen en toen zei hij ook. Mam, ik heb het natuurlijk niet meegemaakt met mijn zusjes maar bij jullie was het wel aanwezig. Al op de lagere school hebben jullie me er over verteld, steeds iets meer en er werd nooit verzwegen of zo.
En de zin die hij daarna zei raakte me best diep en vervulde me ook wel met een soort van trots zo van, dan hebben we het toch goed gedaan zoals we het gedaan hebben.
Gewoon zo terloops, bijvoorbeeld herinner ik me nog de eerste keer dat hij vroeg naar de foto van Angela, wat vertellen er over.
Maar hij zei nu “Ik heb het nooit als druk ervaren maar het heeft me toen ik ouder werd wel laten beseffen dat het met zwangerschappen niet standaard allemaal goed gaat en was ik zo dankbaar toen Yenthe geboren werd en alles goed was”.
Moest echt wel even slikken toen hij dat zei.
Vanmorgen zat ik mijn mailbox te kijken en zag ik een reactie van Ellemijn Veldhuijzen van Zanten op een blogje van zeven jaar geleden. Ellemijn Veldhuijzen van Zanten – GewoonAnneke (wordpress.com)
En dit schreef ze.
Lieve Anneke, ruim 7 jaar nadat ik mijn verhaal deed in Recht uit het hart, kom ik jouw blog tegen met al je lieve woorden van herkenning over mijn verhaal en mij. Dit is precies de reden waarom ik graag mee wilde werken aan dit programma. Dankjewel! Een lieve groet, Ellemijn
Dat is toch ontzettend leuk om te lezen na zoveel jaren nog.
Van die mooie momenten die koester is zo van harte………

O ja De enorme sneeuwval die voorspeld was viel mij enigszins tegen al was het wel even wit. Maar had gehoopt op van die mooie grote vlokken die naar beneden dwarrelen, helaas. Ik heb gauw een paar foto’s in de tuin gemaakt want ik ben bang dat het morgen allemaal weer verdwenen is. Het beeld op de foto kochten we al heel veel jaren geleden. Ik zag het staan ergens op een markt en dacht echt dat zijn mijn vier kinderen en die wil ik hebben. Het was best zwaar en mijn exgenoot heeft er een heel eind mee moeten sjouwen. En zo is wat mij betreft de cirkel weer helemaal rond.