Fietsen op het baronnenlijntje

Weer een mooie weekend bij Wim gehad, getroffen op vrijdag met het fietsen naar Gouda, een klein buitje onderweg maar het viel allemaal wel mee.
Zaterdag was het beter weer althans het was droog en weinig wind maar de zon liet het wel afweten, het was aardig grijs.
Toch zijn we wel gaan fietsen, hadden een route uitgezocht rondom Apeldoorn, zo´n 40 km fietsen leek om een leuke ronde.
Afwisselend maar het eerste deel van de route vonden we niet echt heel boeiend, ging richting IJsselvallei, weinig bossen te vinden daar. Op een gegeven moment kwamen we op een fietspad dat was gemaakt op een oude spoorlijn het z.g. baronnenlijntje. Ontstaan op voorspraak van een aantal burgemeesters uit omliggende plaatsen (dat waren allemaal baronnen). Een mooi stuk om te fietsen was het daar wel.
Onderweg kwamen we eigenlijk nergens iets van horeca tegen om een bakje te doen tot we per ongeluk (doordat we het verkeerde nummer gekozen hadden) in een piepklein dorpje terrecht dat De Vecht heet en verdraaid daar was ook een terras en een mooie zaak binnen ook. Op Wiki las ik het volgende over dit dorpje:
De Vecht is een klein dorp in de gemeente Voorst, in de Nederlandse provincie Gelderland. De Vecht heeft circa 180 inwoners en ligt aan de Grote Wetering, halverwege Apeldoorn en Terwolde, in een agrarische omgeving. Het dorp heeft onder meer twee kerken (de voormalig rooms-katholieke Antoniuskerk en een gereformeerde gemeente), een café, een manege en een monumentale hoeve genaamd Avervoorde. Nabij deze hoeve, die een restant is van een 17e-eeuwse havezate, in noordelijke richting, staat een hagelkruis uit 1570.
En dan denk je ook twee kerken op 180 inwoners dat is toch wel apart. Maar goed de momumentale hoeve hebben we niet gezien, wisten we ook niet natuurlijk.
Doorgefietst langs vliegveld Teuge waar we ook nog wat parachutisten gelost zagen worden. Brr moet er niet aan denken. Wim heeft in zijn diensttijd 15 sprongen moeten maken maar hij vond het echt niet leuk om te doen. De route vervolgd en nog een stukje in de wat meer bosrijke omgeving gaan wandelen. De Veluwe begint al een beetje te kleuren nog niet volop maar het begint te komen. Denk over 4 weken dat we volop kunnen genieten van de kleurenpracht daar in de bossen. Onderweg kwamen we nog velden vol “kerstbomen” tegen, heb er vast eentje gereserveerd.
Al met al toch best een mooie afwisselende route hadden we zo, werd wel iets meer dan 40 km. En ’s avonds hebben we ons weer helemaal uitgeleefd met Triviant
We zijn aardig aan elkaar gewaagd alleen Wim weet echt alles van topografie, dat is echt bizar hoor. Dat is juist mijn zwakke punt. Ik weet daarentegen vaak weer meer over amusement. Het zijn oude Triviant kaarten dus de vragen zijn ook zo uit de 2e helft van de vorige eeuw (wat klinkt dat lang geleden) en in die tijd is er toch wel meer blijven hangen blijkbaar bij me. Beide dus een potje gewonnen.


Een hobby een passie 2

Ja en dan heb je de foto’s en dan moet je daar ook weer wat mee doen en eigenlijk vind ik dat ook een van de leukste dingen van het fotograferen. Het bewerken en nog mooier maken van het “plaatje”

Er zijn veel fotoprogramma’s in de omloop maar ik kreeg zelf al heel snel een illegale kopie van Adobe Photoshop voor f. 25,00 . Het programma kostte destijds legaal zo rond de f. 1000,00. Het boek dat ik er bij kocht kostte destijds al f. 100,00 .

En ik ging er mee aan de slag, avonden en avonden zat ik te oefenen, dingen uit te proberen, ik vond/vind het zo leuk om te doen.
De kleuren aanpassen, ongewenste elementen verwijderen, best een tijdrovend werkje maar als het resultaat goed is geeft dat ook een prima gevoel.
Er kwamen nieuwe versies van Photoshop omdat het toch wel mijn favoriete programma bleek te zijn
Zes jaar geleden kocht ik een nieuwe computer en ik kon mijn programma niet overzetten er naar toe. Inmiddels al lang een legale versie er van.
Peter zou het wel eens proberen en nog iemand die er mee aan de slag ging maar niemand kreeg het voor elkaar en ik miste het zo erg.
Had nog wel een simpel fotobewerkingsprogramma standaard op de computer maar dat was het toch niet voor me.
Zag destijds heel veel positieve berichten ook over Lightroom ook van Adobe en ik nam via internet een proefsessie er van. Mij beviel het niet zo.
Ik zag Elements 15 en ik kocht het meteen, van het gezeur om het iedereen te vragen af en er zaten weer leuke dingen in, Kon er weer mee aan de slag.
Enfin al een aantal jaren werk ik er met veel plezier in alleen ik wilde ook wel vaker op de laptop wat gaan doen maar foto’s bewerken is toch wel een groot deel van mijn “werk” op de vaste computer.
Afgelopen week zag ik reclame voor een nieuwe versie Elements 2022 met weer nieuwe mogelijkheden er in maar ik wilde wel weten of ik het op beide computers kon installeren. Ik stuurde een mailtje met die vraag en kreeg een bevestigend antwoord.
Ik ging het meteen bestellen en een paar uur later had ik het al binnen de digitale code,
Was er echt nog wel aardig lang mee bezit voordat ik ze op allebei de computer had geïnstalleerd maar het is gelukt.
Ik ga me van de winter niet vervelen, er zijn heel veel leuke dingen om uit te proberen. Zo is er ook een optie als mensen per ongeluk hun ogen dicht doen om dat te corrigeren. Dat wil ik graag eens uitproberen hoe dat werkt.
En zo zijn er nog vele nieuwe snufjes. Heb ook het boek er bij besteld, dat was nog niet voorradig maar dat komt nog wel.
Dit maakt mijn fotograferen en bewerken voor mij en ik verwacht er weer heel wat regenachtige uurtjes mee zoet te kunnen zijn…… I 🤍 fotograferen,,,,,,,,, Even een snel probeerseltje voor en na…… nog veel oefenen maar.


Een hobby een passie

Op dit moment is naast schrijven toch wel fotograferen een hobby van me geworden. Foto’s maken geeft me zo’n goed gevoel en natuurlijk is het digitale fotograferen daarbij een prachtige uitvinding, als ik nu nog rolletjes zou moeten kopen en laten ontwikkelen zou het een stuk minder zijn allemaal.
Vanaf mijn eerst cameraatje van f. 10,00 gewoon zo’n vierkant kastje met verder niks er op of er aan maar je kon er wel van die vierkante blokjes met lampjes opzetten. Ik vond meteen fotograferen leuk al hield mijn zakgeld me natuurlijk wel tegen om veel foto’s te maken. En ja als ik nu die foto’s zie had ik nog heel veel bij te leren.


In de loop der jaren heel veel fototoestellen gehad waarvan de gele minolta voor mij de mooiste foto’s maakte, je kon hem ook onder water gebruiken. Toen de drukkerij waarvoor ik werkte al heel snel na de invoering van de digitale camera vroeg of ik die ook niet wilde proberen wist ik niet hoe snel ik een afspraak moest maken om hem uit te gaan proberen en in ontvangst te nemen. Ook voor hen was het natuurlijk makkelijker en voordeliger en we konden wat recentere berichten plaatsen met foto’s omdat het afdrukken ook nog tijd in beslag nam. Een sony cybershot.


Een nieuwe wereld ging voor me open. Ook daar kreeg ik regelmatig een nieuwere versie van de drukkerij, later toen de zaken daar ook wat minder werden betaalde ik de helft zelf als ik weer een nieuwe camera wilde hebben.
Maar dat ik vaker de natuur in ging begon eigenlijk na het overlijden van mijn broer, al weer 10 jaar geleden. Hij had een mooie Canon camera met een paar lenzen er bij. Wij hebben destijds met de vier over gebleven broers en zussen eerlijk alle spullen van hem verdeeld en mijn zus had gekozen voor de camera en kreeg hem ook.
Maar achteraf zei ze dit gedaan te hebben om hem aan mij te geven want zij maakte echt nooit foto’s.
En daarmee begon mijn hobby toch wel meer te ontwikkelen. Ging dingen uitproberen, er kwamen nog wat lensjes bij, een reserve camera, een cursus fotografie. Van schermpjes kijken naar een zoeker veel fijner om mee te werken. Een blogster Angeniet, heb er al vaker over geschreven, inspireerde me om meer de natuur in de gaan en dat is zo heerlijk.
Afijn ik werd en word ook wel regelmatig gevraagd momenteel om foto’s ergens te maken. Heb 4 bruiloften gedaan maar dat doe ik echt niet meer. Het zijn vier hele mooie series geworden maar het is zo onwijs veel werk en ook verantwoording of het wel goed zal gaan. Daar heb ik geen zin meer in.

Maar zo nu en dan voor kleine projecten of zoals laatst voor het mantelzorgblad en het zorgcentrum dat zijn gewoon leuke dingen om te doen. Een dikke buik serie voor mijn kapster en nog specialer van mijn kleinkind op komst dat was zo ontroerend en vond dat ook zo mooi dat ze het vroegen, zo intiem om dat te doen.
Naast mijn camera maak ik momenteel ook wel foto’s met mijn Iphone, heb een nieuwe met een goede camera er in en die maakt verrassend mooie foto’s vooral van dichtbij. Voor veraf vind ik het niet zo geschikt.
Afijn fotograferen is toch wel een belangrijk deel van mijn leven geworden……

(wordt vervolg).

Hoog water……

Wat een regen kwam er vandaag weer naar beneden, alles is overvol hoor mijn vijver, mijn watertank, van mij mag het wel weer wat droger worden.
Maar ja het is herfst he….. eind van de middag begon het toch nog droog te worden, zag zelfs een stukje blauwe lucht en niets heerlijkers om dan even de benen te strekken en te gaan fietsen.
Het weer had ook gezorgd dat de rivieren hoog stonden, breed worden dan en ik las ergens dat ook een schuif van de stormvloedkering in de IJssel dicht was. En niet dat de polder nou meteen gevaar zou lopen om onder te lopen en ik natte voeten zou krijgen maar ze doen dat altijd een aantal keren per jaar bij hoog water. Denk zelf ook als ´oefening´ om te kijken of alles nog werkt. Zonet kreeg ik van Peter een appje dat toen ik al weer thuis was de Algerabrug niet meer dicht wilde en dat zorgde in de spits voor ellenlange files. Dus geen autoverkeer over de brug en geen scheepsvaartverkeer onder de brug en daar lagen ook schepen te wachten.

Maar goed dit wetende besloot ik een rondje rivieren te maken, hoewel het om deze tijd dat de mensen uit hun werk komen niet het fijnste moment is om op de dijken te rijden.Toch maar gedaan, onderweg wat foto´s gemaakt van het hoge water, niet extreem hoor maar blijft een mooi gezicht. Via de Lek langs de Sliksloot fietsen, een kijkje nemen bij de Stormvloedkering en een paar foto´s maken. Doorgefietst via de IJssel naar mijn geboortedorp, daar verwachtte ik ook nog wel wat boten aan te treffen die lagen te wachten maar dat viel mee, er lagen er maar twee te wachten.
Weer richting huis gaan fietsen, toch nog een klein buitje onderweg op mijn dak gekregen maar het viel mee, mijn broek was al weer droog voordat ik thuis was. Nog een paar foto´s van het kleinste riviertje de Loet gemaakt en weer naar huis.
Toch weer 2 uur lekker buiten geweest, een rondje van 25 km fietsen en de rest wat fotograferen en wandelen.
Was er helemaal weer van opgeknapt.
Vandaag niet verveeld, wat bestanden weer uit zitten zoeken, wat dingen uitproberen op het gebied van fotografie. Nog even zitten facetimen met Peter en Yenthe, die waren nog in Spanje, inmiddels onderweg naar huis weer. En dan zie je ze gewoon lekker in zwemkleding zitten en lopen,o heerlijk was helemaal jaloers haha. Maar wel leuk om het zo te zien daar, kreeg van de week ook al van die leuke foto’s en filmpjes toegestuurd. Wat leuk is dat whatsapp toch dan wat dat betreft. En weer een leuke serie op Netflix ontdekt Grace en Frankie echt zo leuk vind ik die.Morgen ga ik weer afreizen naar Apeldoorn. Dus voor iedereen een mooi weekend gewenst. P.s. En ja ons dorpje aan de Lek heeft toch de allermooiste skyline.

Musiceren

Bij gebrek aan inspiratie en tijd even een oude en mooie herinnering, die mag nog wel een keer.

IMG_0765

Een waargebeurd verhaal. 
Honderd keer vertelde zij het verhaal aan haar kleinzoon over haar man (zijn opa) die altijd speelde op zijn mondharmonica. Ook voor de kinderen speelde hij altijd en toen zijn gezondheid achteruit ging, zijn geest hem in de steek ging laten speelde hij nog steeds op zijn mondharmonica.
En toen jij klein was, gaat ze verder, kreeg jij ook een mondharmonica en zat je op zijn schoot samen met hem te spelen.
De kleinzoon luistert met zijn vriendin voor de zoveelste keer naar haar verhaal, stiekem neemt hij het verhaal een keer op met zijn telefoon en dat wordt een dierbare herinnering.
Hij was nog klein toen zijn opa overleed maar dit is ergens nog in zijn hoofd blijven zitten maar het kan ook natuurlijk doordat hij het verhaal zo vaak heeft horen vertellen.
Samen spelen op de mondharmonica.
Het huis van oma wordt leeggehaald. Mijn zoon komt naar me toe om een aantal spullen op te halen en we laden het in de auto.
Mijn broer is ook aanwezig en is bezig met de foto’s en fotolijsten die nog in laden liggen.
Foto’s die ooit ergens stonden maar weer vervangen zijn door nieuwere foto’s.
Hier zegt hij tegen mijn zoon, een foto van jou met je opa dat jullie aan het spelen zijn op de mondharmonica’s.
En terwijl ik eigenlijk denk daar zal ie wel niets mee hoeven pakt ie het op alsof het een kostbaar iets is en neemt het mee naar zijn huis.
De foto die past bij het verhaal dat zijn oma hem zo vaak verteld heeft.
Als ik de volgende dag iets wil appen zie ik dat hij deze foto op zijn profiel gezet heeft en heel eerlijk moet ik zeggen dat ik even moest slikken toen ik het zag. Zo mooi.

Over dodemansvingers en goed gezelschap……

Gisterenochtend even alle ramen bij een vriendin wezen zemen, op een smal balkonnetje, vond je het niet eng vroeg haar man en ik zei heb de andere kant opgekeken maar helemaal mijn ding is het niet daar op een trapje op te staan. Het begint een beetje mantelzorgwerk te worden maar ook wel prima hoor, zij kunnen het niet meer en dan hoop ik altijd maar als ik zover ben dat ik ook hulp krijg.
Heerlijk tuinweer vandaag en tijd om mijn tuintafel op te ruimen en in ze schuur te zetten, meteen de schuur opgeruimd en zo van die klusjes.
Daarna behoefte om een eindje te gaan fietsen, even een rondje gedaan en het is zo heerlijk dat ik als ik terug fiets denk, zal ik nog een extra rondje doen via het tunneltje en dan zo terug.
Net als ik dat gedacht heb hoor ik een bekende stem achter me, een achter achter nichtje van me, haar moeder en mijn moeder waren nichten, zij fotografeert ook net als ik graag in de natuur en is ook dagelijks haar rondje aan het maken.
Nu had ik een aantal weken geleden een grote boomstam met houtknotszwammen ook wel dodemansvingers genoemd gevonden in een natuurgebied.
Zij vertelde dat ze daar ook was wezen kijken maar ze niet had weten te vinden, waar was het dan precies.
Ik probeerde het uit te leggen maar dat is best lastig natuurlijk. Dus ik zei wilde je er nu naar toe dan fiets ik wel mee, zat toch te bedenken om nog een rondje extra te fietsen en dat vond ze leuk.
Dus gingen we samen op weg richting dat natuurgebied. En het gekke is dat ik heel slecht ben in de weg vinden maar precies weet waar ik welke paddenstoelen gefotografeerd heb. Zo apart eigenlijk.
Wij er naar toe gegaan en even wat bramenuitlopers overwonnen en over takken geklommen pff de jaren gaan tellen, voor haar ook hoor, zij is een jaar jonger dan ik. Maar we vonden de stronk en er stonden nog steeds veel dodemansvingers op. Het lijken ook net vingers die uit de stam komen, zwarte vingers. Sommige mensen vinden ze zelfs sinister of eng, maar wij vonden ze wel mooi. En zij was zeker zo enthousiast, ze had ze nog nooit gezien, ze bleef foto’s maken.
In de buurt vonden we nog veel meer paddenstoelen en zo hebben we heerlijk lopen struinen samen en kletsen natuurlijk ondertussen. Stiekem had ze nog een paar foto´s van mij genomen terwijl ik bezig was met fotograferen haha zo grappig. (niet geschikt voor publicatie).
Samen ook weer daarna naar huis gaan fietsen, zij woont in mijn geboortedorp dus moest nog een stukje verder toen ik al weer thuis was.
Ik kom haar regelmatig tegen en we maken dan altijd een praatje en dat is best gezellig. Vroeger als kinderen woonden we ook maar een paar honderd meter uit elkaar, zaten op dezelfde school en met Kerstmis mochten we altijd bij hen hulst komen plukken, zij hadden een grote boom staan. Ook in de tijd dat ik nog bij mijn moeder de tuin altijd deed kwam ze vaak langs fietsen en een praatje maken, het is een leuke meid en zo onverwachts iets samen doen alleen maar leuk toch………… en paddo’s ik kan er momenteel niet genoeg van krijgen, het blijft zo mooi en een heerlijk stukje ontspanning voor me.

Een slak met lef………..

Heb nog best veel te doen in de tuin maar gisterenmiddag een flinke ruk gedaan. Een aantal tomatenplanten weg, de komkommers zijn ook klaar, nog wel 7 geoogst. Een tomatenplant laat ik nog staan, kijk wel wat ie nog gaat doen, er zitten nog veel tomaten aan.
Hier en daar zie ik dat er dieren wat verstoord zijn door mijn tuindrift zoals een kleine slak die zijn plant kwijt is. Ik zet hem even op de stretcher neer waar ik aan het werk ben. Heb er verder geen erg in wat ie doet maar opeens mis ik hem. Nou dacht ik nog, ze zeggen wel met een slakkengangetje maar deze had er duidelijk de vaart in.
Niets was minder waar want als ik een half uurtje later naar binnen ga om een kopje (nou ja kopje, het is eigenlijk een soepkom maar mijn thee mok voor buiten) thee te halen. Net als ik het hete water in de mok wil gieten zie ik het slakje op de rand van mijn mok lopen en ik schiet zo in de lach. Jeetje dat is toch lachen hoor, die durft en hij verdient het om op een andere plant gezet te worden en dat doe ik ook. En natuurlijk neem ik ook even een andere mok.


Had nog een aantal doosjes met bollen gekocht die ik gepoot heb. Op een manier zoals ik het een keer heb zien doen door tuingoeroe Rob, gewoon bakken pakken en ze door elkaar er in “gooien” en dan zie ik wel hoe het uitpakt. Vorig jaar voor het eerst weer begonnen met wat bollen en dat pakte goed uit. Heb echt veel mooie bloemen en vooral veel voor insecten gekregen. En dit jaar zet ik daar weer op in.
Merk wel dat ik tegen sommige dingen op ga zien een beetje. Eigenlijk wil ik nog een stamhortensia verpoten, nu weet ik ook niet precies waar ik die dan kan planten ook, maar toch ga er ook tegenop zien om te gaan spitten weer. Maar wie weet heb ik opeens weer inspiratie. Hij is trouwens echt heel mooi met volop bloemen die meekleuren. Mijn armeluisorchidee bloeit nog volop en ik zei zelfs in mijn dotter knoppen (de eerste planten die bloeien in het voorjaar) Het oranje havikskruid dat spontaan weer opkomt.
Mijn aronskelk wordt te groot voor waar ie staat, die moet echt wel verpoot worden maar dat wordt in het voorjaar. Het sierappeltje dat ik aanschafte nadat Riet er iets over schreef doet het zo goed, vol met van die mooie rode appeltjes. En mijn zonnebloem prik ik op een stok in de tuin zodat de zonnepitjes gegeten kunnen worden door de meesjes. Zag ze vanmorgen ook al. Wel op een plaats waar ik ze kan zien en eventueel fotograferen. (voor wat hoort wat toch)


Zo ben ik lekker bezig, het vervelendste is altijd het opruimen van alle gebruikte spullen, de straat aanvegen en dat soort dingen.
De was is zowaar helemaal droog geworden nog, het ruikt heerlijk. En over ruiken gesproken van de gesnoeide kruiden maakt ik bosjes die ik ophang in het toilet.
De kruiden gaan de kas in de rest mag nog buiten blijven, die kunnen als het echt gaat vriezen altijd nog de kas in.
Het is best lekker weer om te werken, heb voor dit werk altijd een fleecetrui nog van Peter zijn schoolperiode. Een jas vind ik lastig om in te werken en zo hou ik toch mijn beweegruimte.
Ondanks het feit dat ik niet gefietst heb, echt een prachtige tuindag en ik zal nog wel een paar middagen aan de bak moeten voordat het klaar is. Het is al bijna donker als ik stop met een tevreden en voldaan gevoel. Een heerlijk doe weekend geweest zo zonder haast en zonder afspraken.

Afgehandeld………

Is het een bekend iets ? Op een gegeven moment, althans bij mij werkt dat zo lijkt het wel of door het hele huis overal dingen staan, hangen, liggen die daar niet horen. Gewoon een gebrek aan tijd de laatste weken, of tijd er voor vrij maken natuurlijk.
Gisteren en vandaag twee dagen allerlei klusjes en dingen eens afgehandeld en dat voelde wel heel goed aan.
Gewoon lekker op mijn gemakkie alles opruimen en doen.
Ben niet zo’n poetser maar ik hou er wel van dat het overal een beetje glad is.
Een koffer nog van de vakantie die naar de zolder moet, nog beddengoed van Peter dat ik in tassen moet stoppen zodat hij het eens mee kan nemen, wasgoed dat nog ophangt.
Het nadeel van binnen drogen vorige week, dan moet ik alles mee naar beneden nemen terwijl als ik buiten droog alles op tijd van de lijnen weer is en ik het meteen onder de strijkbout door haal voordat het naar boven gaat om in de kasten te verdwijnen. Mijn haar weer eens verven, hard nodig weer. De kranten uitzoeken, mijn tuinkussens naar binnen op het zoldertje.
Een paar stapeltjes kleding in mijn kast dat door elkaar ligt, meteen weer wat dingen opgeruimd die ik deze zomer ook weer niet gedragen heb.

Kranten uitzoeken, alles wegbrengen, een stapeltje CD’s die ik uitgezocht had kapot knippen en in de blipvert brengen. Ook de kleding in een zak naar de kledinginzameling.
Afijn zo kan ik wel doorgaan maar het knapte lekker op in mijn huis, kreeg weer het gevoel dat ik er normaal kon ademen.
Ben er gisteren heel de dag mee bezig geweest, tussendoor nog wel even gaan fietsen, de post bij Peter oprapen en wat boodschappen doen. Na het eten ga ik nog door, op een of andere manier kan ik dan niet stoppen en dan moeten ook de mandjes onder de tafel, de speelgoedkist van Yenthe er ook aan geloven. Ik vind het ook leuk om te doen hoor en dat was ook wel hard nodig.
Als ik eindelijk klaar ben voor mijn gevoel zie ik de mand met strijk nog staan, dacht morgen heb ik weer strijk dan doe ik het in een keer. Maar hij blijft me zo aankijken die wasmand dat ik toch nog maar even de strijkbenodigdheden pak en het daarna in de kast opberg. Eindelijk om half 11 schenk ik voor mezelf een wijntje in en ga wat tv zitten kijken.
Vanmorgen heerlijk uitgeslapen, weer eens een uitgebreid ontbijtje gedaan om een uur of half 11 met jus d’orange en een eitje gekookt, een beschuitje en een warm broodje. Dat was ook een tijd geleden.
Gisterenavond had ik al mijn eerste was gedraaid en opgehangen buiten, gokte maar dat het nog een keer zou drogen en de tweede vannacht aangezet en vanmorgen ook opgehangen.


Even wat foto’s zitten uitzoeken op de computer, zo leuk om te doen altijd en daarna de tuin in gegaan. Ook daar is nog genoeg te doen.
Ps. Terwijl ik dit zit te schrijven heb ik een programma opstaan van NPO extra Festivals over festivals in de jaren 60 met o.a. Bob Dylan, Joan Baez maar ook veel onbekenden voor mij. Folkmuziek, protestliederen en ook blues, echt een geweldig programma. Tussendoor zie ik beelden uit die tijd. Geen campings met tenten maar gewoon slapen op het strand met slaapzakje of in een park. Helemaal te pletter regenen en gewoon vrolijk verder gaan. Echt wat een mooie programma….. terug in de tijd.

Een gala feest……

Voor het eerst sinds corona was er weer een feest in ons zorgcentrum aangeboden door een man van een van de werkneemsters daar.
Hij had het Pieterpad gelopen en heeft zich laten sponsoren en daarmee werd dit feest betaald.
Ik was gevraagd om foto’s te maken.
Bij binnenkomst kwamen de bewoners over de rode loper onder een ballonnenboog door en daar nam ik ze als eerste allemaal op de foto.
Wel leuk om te doen en ik herkende ook weer een aantal mensen waarvan ik niet wist dat ze daar ook al woonden soms best confronterend ook. Ons voorland???

Afijn allereerst werd de man die het betaald had gehuldigd door de directrice en daarna kwam er een artiest om de mensen te entertainen.
Veel Nederlands talige nummers uit de oude doos werden ten gehore gebracht en ja ik vond het heel leuk en zo te zien genoten de mensen er ook van.
De organisatoren waren helemaal in gala gekomen, lange jurken dus en dat had degene die mij vroeg om foto’s te maken ook gezegd.
Nou ben ik niet van de galajurken, bovendien lastig om daar foto’s mee te gaan maken maar ik had iets verzonnen.
Vanmorgen was ik nog naar de kringloop gegaan en had een veel kleurig vestje gekocht met volop glinstertjes, had een aantal armbandjes om gedaan en bijpassende oorbellen in. Het vestje nog gauw gewassen en gelukkig waaide het en scheen de zon dus werd het nog droog.
Een nette zwarte broek er bij en een zwart hemdje met kantje er onder en klaar was Anna. Helaas geen foto’s er van, dat is het lot van mensen die zelf foto’s maken.
Hier en daar praatjes gemaakt met mensen, echt zo leuk, genieten hoor die verhalen van die mensen dat is toch prachtig. En een mooie serie portretten kunnen maken.
Ook meegegeten, je kon kiezen uit verschillende gerechten allemaal vers gemaakt in de keuken en je kon zien dat iedereen er volop van genoot. Een lekker ijsje toe.

Afijn het was ontzettend leuk om mee te maken weer eens, dat het weer kon na zoveel tijd. Een vrouw vroeg ook aan me, is er een feestje of zo vandaag. Ja je ziet gewoon dat er ook bij deze nog zelfstandig wonende bewoners ook al mensen zijn die een beetje de weg kwijt beginnen te raken.
Om privacy redenen mag ik natuurlijk geen foto’s plaatsen er van maar van de artiest en personeel mag het wel.
Een mooie avond en iedereen was ook zo blij, personeel en bewoners dat dit weer mogelijk was.

Druk druk druk……

Ik weet dat ik er zelf voor kies, kan ook een keertje nee zeggen maar meestal zijn het ook van die leuke dingen waar ik mee bezig ben.
Toch heb ik wel het gevoel dat ik de laatste weken een beetje achter mezelf aan loop te rennen en overal van alles aan het doen ben en aan mijn eigen dingen niet toekom.
En soms heel soms stiekem zonder het aan iemand te vertellen verlang ik wel eens even terug naar de rust van de coronaperiode (hoewel die nog niet over is maar iedereen gaat weer van alles organiseren waardoor het wel zo lijkt).
Dan bedoel ik natuurlijk niet corona zelf de ziekte maar de rust die daar mee gepaard ging.
En ook al had ik me voorgenomen wat meer rust zoals toen te houden om mijn eigen dingen te doen die ik zo graag doe, toch hobbel ik weer mee met allerlei afspraken die dan ook wel weer leuk zijn maar toch……..
Voor de komende twee weken staat mijn agenda ook al weer aardig volgeboekt en zo hollen we zonder er erg in te hebben al weer af op de Kerstmis.
Want na twee weken gaan we ook weer 3 dagen naar Keulen….
Maar gisteren zei mijn zus heb je al gekeken of ze in Keulen al bezig zijn met de Kerstmarkt op te bouwen, ik had er zelfs niet aan gedacht de laatste twee weken.
Gisteren van mijn vrijwilligerswerk kreeg ik de nieuwe statuten en het huishoudelijk reglement dat vernieuwd ging worden. Of ik het even door wilde lezen op taalfouten en andere onvolkomenheden. Best leuk om te doen maar wel weer een paar uurtjes werk.
Afijn zal alles niet op gaan noemen want met het verschijnen van dit blogje ben ik weer op een andere locatie namelijk in het zorgcentrum waar een feest is en ze gevraagd hebben of ik foto’s wil komen maken. Ook weer zo’n leuk klusje om te doen…………

Ach wat zeur ik toch, mijn leven is momenteel vol reuring en bezig zijn met alles maar ik mis gewoon even lekker de natuur in gaan, mijn tuin moet ook nog van alles gedaan worden. Komende weekend overal nee op gezegd en nu maar hopen dat het een beetje lekker weer is en ik kan gaan tuinieren, bollen de grond in en wat dingen nog opruimen……… kijk er echt naar uit.