Naar de sportschool…….

download (7)Vorige week kwam ik een mevrouw tegen bij de Hema, een oudere mevrouw en ik zie haar daar vaker een bakje doen ook.
Ze begon een praatje met me en vertelde dat ze twee keer per week naar de sportschool ging en waar ze ging en ook hoe oud ze was zo tegen de 80 jaar oud al.
Ik had er best bewondering voor.
Zelf ben ik niet zo’n mens voor een sportschool. Ben ooit wel eens een tijdje lid geweest maar het was niet zo mijn ding. Hoewel, ik zeg altijd tegen iedereen die vraagt of ik wat aan sport doe dat ik twee keer per week naar de sportschool ga.
En als ze dan vragen naar welke sportschool noem ik altijd de naam van het café waar ik werk.
Want geloof me dat is net de sportschool. Poetsen en schoonmaken, rekken en strekken om er bij te kunnen zoals bij de lampen boven de biljarts waar ik net bij kan. Zware krukken optillen en verplaatsen weer terugzetten. Alles dweilen, stofzuigen, de biljarts schoonmaken. Dus best flinke aanpoten iedere week. Gisteren bijvoorbeeld de biercel schoongemaakt, krappe ruimte en soms op mijn knieën zitten en draaien om overal bij te kunnen. download (8)Geloof me dat is een complete workout…..
En wat dacht je van in de tuin werken. Eergisteren heel de middag bij Peter in de tuin aan het snoeien geweest. Jeetje de druif van de buren groeit onwijs ver in hun tuin, heb echt kilo’s en takken vol stinkende druiven daar weggehaald .  Dat is ook bukken, strekken, op trappen klimmen.
Ik ga nog even door fotograferen zoals bijvoorbeeld momenteel de paddenstoelen. Ik kan geen mooie paddenstoelen foto maken zonder door mijn knieën te gaan en ze op “ooghoogte” te fotograferen. Van bovenaf vind ik te gemakkelijk en vaak niet mooi.
Hoeveel keren ik dan niet op mijn knieën ga tel ik maar niet.
Ooit hoorde ik van iemand dat je thuis ook ongemerkt nog veel oefeningen kan doen zoals bijvoorbeeld zonder handen te gebruiken opstaan van de bank. Dat doe ik nog steeds altijd zonder veel moeite.
Dan maak ik ook nog wel eens mijn eigen huis een beetje schoon zoals gisterenmiddag de bovenverdieping. De badkamer niet de gebruikelijke wekelijkse beurt maar nu eens alle voegen met een tandenborstel poetsen, alle kastjes er uit gehaald en schoongemaakt en er weer in gezet. download (9)
Daarna de slaapkamer idem dito, bed aan de kant alle plintjes en hoekjes en gaatjes goed schoongemaakt.
En last but nog least iedere dag zo’n 20 – 25 km fietsen en regelmatig afstappen en een eindje wandelen er bij.
Ik denk dat ik nog geen sportschool nodig heb…. volgens mij heb ik zo meer dan bewegingen genoeg…..

Werkt een man bij de Hema……

scanenwinSinds een paar maanden werkt er bij de Hema waar ik regelmatig zeg maar vaak kom een jonge man die het enthousiasme uitstraalt gewoon. Schat hem zo rond de 20 jaar en hij is duidelijk homo.
Niet dat ik dat weet of dat hij me dat in een entrenous-tje vertelt heeft maar als hij dat niet is dan eet ik ehhhhhhhhhh wat zal ik dan eens opeten. Mijn gele komkommers die ik niet lekker vind.
Maar goed dit terzijde. Het is gewoon zo’n leuke knul en ik word altijd blij als ik hem zie.
Afgelopen week had ik een paar oorbelletjes gekocht en ging bij hem afrekenen. Niet bewust was gewoon aan de beurt daar.
Nu schreef ik pas al over die actie dat je kaarten krijgt die je kan scannen en ik kreeg er geen van hem maar ik had ook maar iets gekocht van 1,80. En ik denk dat je een minimum bedrag moet besteden.
Terwijl ik mijn pasje aan het opbergen was vroeg ik aan hem “krijg ik geen scankaart”
Nou eigenlijk niet hoor zegt hij, maar vooruit niks zeggen hier, hij pakt vier scankaarten en stopt ze in mijn tas.
Ik zeg, als ik die auto win kom ik je wel ophalen hoor want dan gaan we samen een rondje rijden.
“Deal” zegt hij misschien heb ik dan ook net mijn rijbewijs wantdownload ik ben er mee bezig. Moet morgen weer gaan rijden. Nou ja mag jij ook een stukje rijden hoor, zei ik want je gaat het vast wel halen. “Ik denk het ook wel” zegt hij, ik werk ook nog in de autobranche dus heb wel eens al een paar keer gereden. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het hem niet.
Lachend vertrek ik, wat zijn er toch mensen die je zo vrolijk kunnen maken, hij moet echt blijven. Al zal het hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren dat ik die auto win (zoveel kaarten, zo’n kleine kans) mocht het wel zo zijn verheug ik me nu al op ons eerste autoritje want natuurlijk maak ik dat met hem.

Rijkdom en geluk

scanenwinSoms vang ik dingen, gesprekken op waarvan ik denk is dit nu echt zo.
Gisteren een echtpaar met een dochter in de Hema. Een ouder echtpaar schat zo in de 80. De man is nog kwiek, de vrouw zit in een rolstoel. Ze is niet dement maar ze kan amper praten en met moeite begrijpt ze dingen. Ik vermoed dat ze iets van een hersenbloeding heeft gehad.
In het winkelcentrum waar deze Hema is hebben ze momenteel een actie dat je als je iets koopt een bon krijgt die je kan scannen. De hoofdprijs is een auto en er zijn nog meer prijzen.
Als de man voorbij loopt om even een boodschap te doen terwijl de dochter bij de moeder blijft laat hij zijn lot vallen. De dochter zegt “raap maar op, je weet nooit waar je geluk ligt”.
Dan denk ik, is dat geluk, een auto winnen. Natuurlijk snap best hoe het bedoeld is maar het echte geluk is als je gezond bent en dat zullen hun wel beter weten als een ander. En natuurlijk ga ik mijn eigen bonnen ook scannen. wat dacht je dan…… heb weer gereden dus ik wil die auto wel winnen. (haha)
Gisterenmiddag weer zitten spitten in de tuin om wortels te verwijderen. Pff wat een klus, ik zit in allerlei standen om er bij te kunnen en voel spieren waar ik nog nooit het bestaan van vermoed heb. Als ik naar het toilet ga en ik draai om door te trekken (door te drukken klinkt zo stom)  voel ik een stekende pijn in mijn rug. oeps denk ik nee toch. Heb al eerder van die rugpijn gehad maar het valt mee. Als ik weer rechtop ga staan trekt het weer weg. Voor alle zekerheid smeer ik het toch maar even in met tijgerbalsem. Cartoon-spierpijn
Maar hoe zit het dan met die rijkdom…… ?
Voor mij was dat gisteren overduidelijk. Mooi weer, heel de middag werken in de tuin. Tussendoor wat tomaatjes snoepen, bakje thee. En een overheerlijk appel uit mijn boompje plukken. Heb er nog 15 te gaan en geniet van elke appel, wat zijn ze lekker en ongelooflijk gaaf voor onbespoten of onbehandelde appels. Geen plekje er aan heb ik nog ontdekt.
Voor het eten pluk ik, denk ik, de laatste bonen. Dat dacht ik al eerder maar inmiddels heb ik er al weer drie maaltjes van afgehaald. Dus wie weet als het nog even dit weer blijft komen er nog meer.
Vanmorgen at ik mijn boterhammetjes met kaas en komkommers uit mijn kas en morgen staat er sla met van alles uit de tuin op het menu.
Dat is voor mij rijkdom, zo’n rijke oogst dit jaar daar wordt ik blij van en daar heb ik dan graag het werk voor over. En daar geniet ik ongelooflijk van.

Oogst 9 september 2018

DNA (on)bekend

downloadAfgelopen zaterdag zat ik dus een bakje te doen zoals ik eerder schreef en ik waarschuwde de vrouw naast me om op te passen als ze op zou staan omdat ik een stekker van mijn telefoon in het stopcontact tussen ons had gestopt.
De mevrouw begon meteen een gesprek en hoe vreemd kan een gesprek soms lopen dan ook. Het begon gewoon over het feit dat ik mijn telefoon op wilde laden en ik zei dat ik nog een eindje moest fietsen en graag een opgeladen telefoon had. En zo gaat een gesprek dan van waar moet je naartoe en waar kom je vandaan.
Nou ja het bleek dat zij woonde in het dorp waar ik geboren ben.
Ze vertelde op een boerderij in een ander dorp geboren en opgegroeid te zijn als tweede van 10 kinderen. Zij was zelf 65 vertelde ze me.
Haar moeder trouwde maar blijkbaar was het niet een huwelijk “made in heaven” want zij ging twee keer terug naar haar ouders op de boerderij. Daar was ook de knecht op de boerderij en die vond ze blijkbaar wel heel erg leuk want beide keren kwam ze zwanger terug.
Dat werd door kerk en gemeenschap “onder de hoed” gehouden en zij wist niet beter dan dat haar vader haar vader was.
Een keer hoorde zij een paar nichtjes over haar praten en vroeg wat er aan de hand was.
Die nichtjes zeiden dat zij niet het kind van haar vader was en met die boodschap ging zij naar huis. Haar moeder werd heel boos en verbood haar om hier ooit nog vragen over te stellen. En dat durfde ze ook niet meer en liet het rusten. Maar ergens waren die opmerkingen wel in haar achterhoofd blijven zitten.
Voordat haar moeder overleed vertelde ze toch haar dochter en een van haar broers dat die beide een andere vader hadden. Ze hoorde het verhaal en kwam de naam te weten.
Haar moeder overleed, de man waarvan ze altijd had gedacht dat hij haar vader was, was ook al overleden. Hij was voor haar altijd een goede vader geweest vertelde ze, hij behandelde haar niet anders en had zelfs een koosnaampje voor haar.
Ze trouwde zelf met een man die een groot bedrijf had, ze trouwden over in de kerk, de man en zijn familie waren allemaal van de “zware” kerk zal ik maar zeggen. Wij noemden het altijd de zwarte kousenkerk. Altijd met een hoedje naar de kerk moest ze.
Zij gaf flink af op de schijnheiligheid van de kerkmensen. Haar man was al jaren depressief. Soms denk ik wel eens weg te gaan zei ze, maar ja hoe gaat het dan worden. We hebben het verder goed met de kinderen en kleinkinderen en misschien verandert dat ook als ik wil gaan scheiden. Financieel had ze het ook goed vertelde ze.
Na het overlijden van haar ouders ging ze op zoek naar haar biologische vader en die vond ze. Ze werd ontvangen door de vrouw van deze man die wist van de twee kinderen en ze was er welkom. Zelf hadden ze nooit meer kinderen gekregen. Maar ook daar voelde ze zich min of meer belazerd, die vrouw en man wisten het ook en had ook nooit contact opgenomen of iets gezegd. Haar biologische vader was ook al overleden dus nooit had ze meer de kans gehad om hem te leren kennen. Ze was alleen even naar het kerkhof geweest. Met haar broer van diezelfde vader had ze een goede band. Van de rest van haar broers en zussen had ze afstand genomen.  Zondags in de kerk en om de erfenis alleen maar vechten en ruziemaken. Ik heb overal afstand van gedaan, wilde geen spullen en geen geld vertelde ze. Had het er helemaal mee gehad.
Een heel verhaal dat ze me zomaar toevertrouwde. Ik ben heel nuchter hoor zei ze, het is zo en ik ga gewoon door. Het is niet anders.  Heb mijn vriendinnen in Rotterdam, daar 63109164-witte-spiraal-dna-streng-geïsoleerde-beeld-op-een-witte-achtergrond-3d-illustratie-voor-het-ontwerp-ben ik net ook weer geweest. Ik maak er wel wat van. Nou meid zei ze op een gegeven moment, ik kan nog wel uren met je praten maar ik ga weer naar huis.
Ik wenste haar nog een fijne dag en ze verdween weer. Zelf ging ik ook verder maar haar verhaal (zeker om ik die families ook wel kende) bleef toch nog wel even in mijn hoofd hangen.  Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal.  Het blijkt ook wel dat mensen vaak hun hele hebben en houwen makkelijker aan een vreemde vertellen dan aan familie of iemand uit eigen kring.  En ik zuig ze op….. en spuug ze er hier weer uit……

Verslaafd ! nou én…….

Kaarten OuderkerkWas gewoontegetrouw (tussen de buien door, goed uitgekiend droog heen en terug) na mijn werk naar de Hema gegaan.
Op een bankje zat een mevrouw te wachten die ik goed kende van onze beruchte kaartmarathons waar zij met haar man de organisatie voor hun rekening namen. Daar gingen we altijd met een hele groep uit ons dorp naar toe. We waren berucht, zeker de keren dat we alle slaatjes die over waren opaten en nog een andere keer de roze koeken. Door onze groep draaiden ze altijd wel een goede omzet. De marathons duurden 12 uur en we waren meestal met een man of 12. We werden ’s morgens gebracht en ’s avonds gingen we met een gehuurd busje naar huis. Altijd dikke pret en lol. Ik ging naast haar zitten en een praatje maken. Op een gegeven moment kwam haar man aan de andere kant van me zitten. Heel gezellig even. Terwijl ik daar zo zat zag ik opeens mijn zus uit de winkel van het Kruidvat komen en riep haar.
Het echtpaar ging weer weg en mijn zus nam de vrijgekomen plaats in. Haar man was een ogentest aan het doen bij de Pearl. We zaten even te praten toen hij er ook weer aankwam. Gaan we naar huis, zei mijn zus of doen we een bakje bij de Hema met Anneke. Nou laten we maar een bakje doen zei mijn zwager.
Dan trakteer ik een keer, zei ik snel. Zij hebben me een aantal weken ook gered toen mijn fiets op slot stond en ze willen toch niets hebben, dan vind ik dit wel leuk om te doen.
Ik sta met mijn zwager bij de kassa te wachten als de mevrouw van de Hema zorgt voor de schrik van mijn leven.
Ze zegt tegen me ” weet je al dat we gaan sluiten van 10 t/m 18 augustus”. Ik zeg, hè, en ik dan. Hoe overleef ik dat als Hemajunk. Ze schiet in de lach en vertelt dat ze de Hema gaan verbouwen. Er komt een andere indeling, nieuwe verlichting dus gaan ze een week dicht.
Ja daar zat ik dan, hoe moet dat nu, ga ik eindelijk eens van mijn verslaving afkomen of ga ik smachtend op zoek naar een andere Hema in de buurt.
Een voordeel heb ik, in die week komt mijn vriendin 3 dagen logeren en ik ga ook het weekend daarna vier dagen naar Luxemburg dus 3/4 van de dagen is wel opgevuld al.
HEma 3 (2)Volgende week dus zaak om dagelijks in te gaan nemen daar zodat ik er even tegen kan. Kan gemakkelijk ook want ik heb vakantie ik hoef 3 weken niet te werken. Best heerlijk hoor.
Ach jullie snappen het vast wel, het is gewoon weer een van mijn onzin verhalen maar goed een kern van waarheid zit er wel in. Eigenlijk ga ik niet gauw in andere horecagelegenheden alleen zitten en bij de Hema wel. Daar zitten ook veel mensen alleen een bakje te doen. Heel regelmatig dat mensen vragen of ze aan mogen schuiven, soms ken ik die mensen soms ook niet. Het is best een soort gezellige inloop, laagdrempelig daar waar ik veel bekenden die ook daar met regelmaat komen zie of even een praatje mee maak. En zeg nou zelf, als ik thuisblijf, de muren in huis zeggen niets terug hoor heb ik inmiddels wel ondervonden. Maar dat weekje dicht zal ik geen last van hebben hoor haha.. hoewel………

Verslaafd ! nou én ………

cappuccino_cup

Ik beken, ik ben verslaafd.  Ooit werd ik in Rotterdam een keer geïnterviewd door twee studenten die als onderwerp verslaving hadden. Maar niet roken en drinken zeiden ze er bij, een andere verslaving. Ik stond toen net voor de Hema waar ik mijn verslaving botgevierd had in die tijd namelijk een lekkere cappuccino. Ze vonden het geweldig origineel en ik kwam in aanmerking voor hun verslavingsonderzoek. Ik beantwoordde een paar vragen en ze namen een foto van me voor de Hema natuurlijk. Dikke pret was het.
Maar hoe is deze verslaving nou eigenlijk ontstaan.
Jaren geleden ging ik voor mijn zwager zijn financiën beheren nadat het aardig geëscaleerd was. Iedere vrijdag na mijn werk ging ik naar hem toen om hem zijn wekelijkse geld te brengen dat hij kon besteden. Zijn pinpas had ie bij mij ingeleverd en ik regelde dat alles op tijd betaald werd en spaarde zelfs nog voor hem.
Maar mijn zwager was alleen, iets in huis doen was niet zo zijn ding dus regelmatig was het daar best vies. Meestal bleef ik daar een uurtje. Hij vroeg altijd wel of ik wat wilde eten of drinken maar dat sloeg ik dan maar af of ik nam een glas water. En daar ontstond dus dat ik iedere vrijdag bij de Hema even een broodje ging eten voordat ik de rest van mijn boodschappen deed en weer naar huis ging fietsen. Dat ging jaren zo door tot ik fulltime ging werken en het met een extra bankrekening digitaal ging regelen. Zo een of twee keer in de maand ging ik dan nog wel naar hem toe om de papieren op te halen en gewoon ook voor de gezelligheid, een praatje want mijn zwager was ondanks zijn wat chaotische leven een charismatisch man waar ik ook onwijs mee gelachen heb.
Een aantal jaren later toen mijn zwager een tragisch ongeluk kreeg, ik was toen al een aantal jaren gescheiden en was net mijn werk kwijtgeraakt, moest zijn huis helemaal leeggemaakt worden en opgeknapt om weer opgeleverd te worden. (hij had een hoge dwarslaesie kon alleen zijn hoofd nog bewegen)
Dat was voor mij een mooie afleiding nadat ik een aantal weken een beetje stuiterend in huis had gezeten om daar aan de slag te gaan. Inmiddels had ik mijn eigen auto en ging ik iedere dag een aantal uren in dat huis werken. Alles er uit halen, mijn zwager woonde in het huurhuis van zijn ouders die overleden waren en mijn schoonmoeder was enorm zuinig. Dus alleen op de zolder lagen al geloof ik 3 lagen vloerbedekking en bekleding. Zo ging het heel het huis door, een helemaal geplakte kurkenvloer moest er uitgebikt worden. Heerlijk om mijn frustraties op bot te vieren. Nu ben ik misschien een beetje dubbel wat dat betreft. Ik heb hier op mijn blog al regelmatig geschreven als ik 20 jaar jonger zou zijn, zou ik graag van die verwaarloosde huizen schoonmaken en opruimen. Handschoenen aan, lekker poetsen en schrobben, heerlijk dan zie je tenminste dat je wat doet en dat deed ik daar ook. Hema 33Alleen in zo’n huis dan ook gaan zitten eten, nee dat kon ik niet. Nam altijd schone kleding mee, flink deo-en en ging dan even lekker zitten relaxen bij de Hema en wat eten daar.
Dat werd best een gewoonte van me en ook nadat het huis weer opgeleverd was bleef ik het wel doen. Eerst nog regelmatig met de auto en later als ik ging fietsen was het een mooi pauzepunt even. Bovendien kom ik daar op het winkelcentrum altijd wel mensen tegen die ik ken. Heb ik inmiddels met bekenden maar ook met heel veel vreemden de mooiste gesprekken gehad, ik hou daar van. Ik kende inmiddels ook de “meiden”  bij de koffiestand wel goed en zo is mijn verslaving dus ontstaan. Al is de cappuccino al weer een hele tijd vervangen door cafeïne vrije koffie, ook lekker.
Waarom dit onderwerp vandaag ?
Ik kreeg vandaag de schrik van mijn leven.
(Wordt vervolg anders is ie weer veel te lang 😉 😉 )

Dan zou ik het toe willen schreeuwen……

Hema 2

Het is wel een beetje een stokpaardje van me dit onderwerp, een ergernis en het gewoon zo jammer vinden omdat mensen mijns inziens pas later weten wat ze gemist hebben.
Waar heb ik het over, ik heb het volgens mij wel eerder aangehaald,  het telefoongedrag van ouders met kinderen als ze “gezellig” samen iets gaan eten en drinken bij de Hema.
Deze week zag ik weer zo’n moeder. Haar dochter hing verveeld wat op haar stoel, zo te zien was ze niets anders gewend. Even later gaat ze zitten kleuren op de placemat die je krijgt bij het kindermenu met een doosje kleurtjes.  Ze is hartstikke lief bezig het kind. Al die tijd wordt er geen woord gewisseld. Moeder was blijkbaar klaar met haar telefoon stak hem in haar tas en verwachtte blijkbaar dat het meisje meteen zou stoppen en meegaan. Maar die stopte niet, ik zag de moeder heel geïrriteerd kijken en reageren van kom nou op en dacht……..mens je zou een voorbeeld aan je kind moeten nemen. Op zo’n moment zou ik haar wel toe willen schreeuwen……. Het gaat allemaal zo snel geniet er van, stop die telefoon eens in je zak, zou je nou echt zoveel missen dan?  Praat met je kind het zijn van die leuke momenten juist waarop kinderen onbevangen zijn en dingen zeggen die er anders soms niet van komen. En dan viel het hier nog wel mee maar zag ook kinderen op banken rennen, in de winkel gaan “spelen” terwijl de mama’s met de telefoon bezig waren. Een keer zelfs een moeder die met een hand haar telefoon vast had en de andere hand met een fles in de kinderwagen. Vreselijk toch.
Ik weet het hoor in mijn tijd hadden we die telefoons niet dus was dat ook geen ding maar toch.
Zelf heb ik echt van Peter zijn kindertijd zo enorm van ieder moment genoten (natuurlijk waren er ook momenten dat ik hem wel achter het behang kon plakken) en zeker als we samen op pad waren. Dat kwam nogal eens voor want Hans was nooit zo’n winkelaar.
Weet nog wat we een keer in Gouda op de zebra liepen en ik ging zingen “hè niet zoenen op het zebrapad” Peter lag helemaal in een deuk, dat liedje had ie nog nooit gehoord en iedere zebra was het weer prijs.
We liepen altijd wel te dollen zoals die keer dat we de vorige dag gekeken hadden naar Mr. Bean die probeert een trap af te komen waar twee oude dames opliepen. Hema
Wij liepen de volgende dag ergens en twee mensen met een rollator liepen voor ons en we konden er nauwelijks door. Peter keek me aan en begon Mr. Bean na te doen.
Die momenten zitten in mijn geheugen gegrift. Of de momenten dat we naast elkaar in de auto zaten en de beste gesprekken hadden.
Misschien kwam het ook doordat ik na al het verlies van de andere kinderen er meer bewust van was. Ik weet het niet maar ik ben daar nog steeds blij mee. Ik geniet trouwens nog steeds van hem, iedere leeftijd heeft ook van die mooie kanten. Nu ook hoe hij weer omgaat met zijn dochtertje en vrouw op zijn werk bezig is.
Gelukkig zie ik ook nog wel regelmatig ouders met kinderen die het anders doen hoor, die gezellig zitten te keuvelen en lachen.  Natuurlijk is de tijd anders, gaan mensen weer anders met elkaar om maar toch…. deze “simpele” dingen lijken me nog steeds heel belangrijk in een kinderleven. Een gemiste kans denk ik dan.  De hoofden heb ik even “versierd” met gevulde koeken ;)……