Een mooie dag……

Kerstmis 2019 1 (Middel)

Gisteren ging ik op pad met mijn vriendin. Zij is een jaar of 10 ouder dan ik. Zij moest naar het ziekenhuis, nu is dat niet echt een uitje natuurlijk. Ze had al weken last van haar oren waarvan er een nog steeds dichtzat en dat is ook gewoon heel vervelend. Ze werd er ook bijna helemaal doof van, ze heeft al een gehoorapparaat maar nu hoorde ze bijna helemaal niets meer en dat is best vermoeiend ook. Sinds een aantal jaren heeft ze allerlei kwalen krijgt een vracht medicijnen waarvan ik wel eens denk wat er nou erger is de kwaal of die medicijnen maar goed ik ben geen dokter. Ze is gauw moe en nu met die doofheid durfde ze ook niet meer te gaan rijden in de auto buiten het dorp en in de drukte.
We besloten er ook meteen maar een dagje uit van te maken. Zij gaat al weinig meer winkelen en wilde nog wat kleding hebben, dat gingen we dus eerst doen. We kwamen in een winkel terecht die we nog niet kenden. Ze hadden echt leuke dingen voor haar ook. Een heel aardige verkoopster, natuurlijk wilde ze ook verkopen. Maar gewoon alle tijd en ruimte om te passen door de grootte van de kleedkamer. Zelf ging ik niet passen, besloot dat het haar dag was.
Heel tevreden met twee mooie shirtjes en een sjaaltje gingen we weer verder. Mocht voor mijn verjaardag een prachtig cadeau uitzoeken maar dat later.
Even lunchen, wat kletsen en doen en daarna naar het ziekenhuis waar we eigenlijk veel te vroeg waren. We werden meteen al naar binnen geroepen, ze waren er wel blij mee merkten we dat we zo vroeg waren. De oorarts bekeek alles en besloot om haar trommelvlies door te prikken. Ze kreeg een verdoving en moest even 20 minuten in laten werken. Het was zo gebeurd. “Een vijver aan vocht kwam er uit” zei de oorarts. Verder was er niets verontrustends, dat zal de oorzaak zijn geweest. Zou ze nog last blijven houden zou ze een buisje er in krijgen maar zijn voorkeur was hier naar uit gegaan. Doordat zij gehoorapparaten heeft heb je met buisjes meer kans op oorontstekingen.
Nou ja zij was heel opgelucht en ik merkte meteen al dat ze me beter hoorde. Het oor was nog niet meteen open maar ze voelde wel dat de druk er wat af was. Heel fijn natuurlijk voor haar.Kersmis 2019 56 (Middel)
Terug gingen we nog even langs het tuincentrum waar ik een klein lief kerstboompje kocht. (Mijn timmermansoog werkte niet goed vandaag met dat boompje, had achteraf wel een maatje groter kunnen nemen maar het is goed zo).
Ik vond het ook heerlijk om weer een te rijden en mijn vriendin zei ook, als we ergens naar toe gaan moet je voortaan maar rijden want dan blijf je het ook wat bijhouden. En dat is ook wel fijn natuurlijk.
Eenmaal thuis kon ik niet laten om meteen te beginnen met mijn kerstspullen van de zolder te halen en mijn huis te gaan versieren. Heb al eerder een klein boompje gehad dus had nog een doos met mini kerstversieringen. Ziet er echt schattig uit. Mijn straatje met verlichte huizen en lantaarns weer neergezet en nog wat andere versieringen. Niet te veel dit jaar maar wel overal lichtjes.
Het een weghalen en het ander neerzetten, had het gevoel dat ik heel de avond de trap op en af liep. (en dat is ook zo). Half 11 was ik klaar en dacht ik “nog even stofzuigen” vooruit maar ik heb toch geen buren die er last van kunnen hebben. Elf uur was ik helemaal klaar en ging ik nog een uurtje zitten genieten van mijn lichtjes in huis. Toch weer gezellig. Wat een prachtige dag zo samen met mijn vriendin, ze is voor mij zo waardevol.

Kerst 2019 (Middel)

Afluisteren

Agressie-in-de-zorg-FBNou afluisteren was het niet echt hoor want de vier dames die naast mij zaten aan een tafeltje waren zo hard met elkaar aan het praten en lachen dat ik wel oordopjes in had moeten doen om het niet te horen.
Het waren een aantal vrouwen, schat zo rond de 40 jaar, beetje uit een buurtje waar mensen elkaar helpen maar ook niet bang zijn om elkaar de waarheid te zeggen. Uit een echte volksbuurt dus.
Eerst ging het verhaal over verschillende scholen waar de middelbare scholieren naar toe zouden gaan.
Daarna kwam het verhaal op de filmpjes die pas te zien waren waarop een jongen door een groepje andere jongens in elkaar werd geslagen.
Je durft ook niets meer te zeggen, hoorde ik een van de vrouwen zeggen “want voor het zelfde geld hebben ze een mes en steken ze je zo neer als je wat zegt”.
De andere dames waren het met haar eens.
Natuurlijk sloeg het ook wel een beetje door bij de dames want daarna was het gesprek dat “nieuwkomers” toch wel vaak de mooiste huizen krijgen terwijl er al zo weinig woningaanbod is voor de jeugd.
“Laten ze ergens op de hei lemen hutjes voor hen bouwen” merkte een vrouw op wat tot heel wat hilariteit, ook bij mij trouwens, leidde.
Een vrouw zei, o dat is te erg hoor wat je nu zegt.
Maar de tendens was gewoon dat mensen toch wel vaak wat onzekerder zijn, ook wel wat angstiger om de jeugd aan te spreken op hun gedrag. Bang voor de reacties.
En ik heb dat ook wel een beetje.
Soms ben ik ook eigenlijk wel stomverbaasd en heb niet meteen een antwoord klaar ook zoals deze week dat ik een groepje scholieren tegen kwam.
Nu heb ik zomer en winter, kortom het hele jaar door mijn fiets op automatische verlichting staan.
Deze week dus kwam ik die groep jongeren tegen en riep een van die gasten naar me “ken jij die K****r verlichting niet uitdoen”.  Was totaal verbijsterd en had niet meteen een weerwoord.
Maar eigenlijk wilde ik gewoon terug gaan, even vragen waarom ie zo tegen me durfde te praten, of ie met me geknikkerd had soms en wat er mis was met mijn verlichting op mijn fiets. agressie-gehandicaptenzorg-klein
Toch deed ik het niet en dat is misschien wel jammer, veel mensen durven het ook gewoon niet meer omdat ze gewoon bang zijn voor de reacties. Dat heb ik ook hoor. Hetgeen die gasten ook weer een soort machtsgevoel geeft.
Ik vind het best moeilijk. En natuurlijk zijn ze niet allemaal zo maar toch… het lijkt wel of er steeds meer komen en dat maakt het allemaal niet gezelliger er op.

Naar de sportschool…….

download (7)Vorige week kwam ik een mevrouw tegen bij de Hema, een oudere mevrouw en ik zie haar daar vaker een bakje doen ook.
Ze begon een praatje met me en vertelde dat ze twee keer per week naar de sportschool ging en waar ze ging en ook hoe oud ze was zo tegen de 80 jaar oud al.
Ik had er best bewondering voor.
Zelf ben ik niet zo’n mens voor een sportschool. Ben ooit wel eens een tijdje lid geweest maar het was niet zo mijn ding. Hoewel, ik zeg altijd tegen iedereen die vraagt of ik wat aan sport doe dat ik twee keer per week naar de sportschool ga.
En als ze dan vragen naar welke sportschool noem ik altijd de naam van het café waar ik werk.
Want geloof me dat is net de sportschool. Poetsen en schoonmaken, rekken en strekken om er bij te kunnen zoals bij de lampen boven de biljarts waar ik net bij kan. Zware krukken optillen en verplaatsen weer terugzetten. Alles dweilen, stofzuigen, de biljarts schoonmaken. Dus best flinke aanpoten iedere week. Gisteren bijvoorbeeld de biercel schoongemaakt, krappe ruimte en soms op mijn knieën zitten en draaien om overal bij te kunnen. download (8)Geloof me dat is een complete workout…..
En wat dacht je van in de tuin werken. Eergisteren heel de middag bij Peter in de tuin aan het snoeien geweest. Jeetje de druif van de buren groeit onwijs ver in hun tuin, heb echt kilo’s en takken vol stinkende druiven daar weggehaald .  Dat is ook bukken, strekken, op trappen klimmen.
Ik ga nog even door fotograferen zoals bijvoorbeeld momenteel de paddenstoelen. Ik kan geen mooie paddenstoelen foto maken zonder door mijn knieën te gaan en ze op “ooghoogte” te fotograferen. Van bovenaf vind ik te gemakkelijk en vaak niet mooi.
Hoeveel keren ik dan niet op mijn knieën ga tel ik maar niet.
Ooit hoorde ik van iemand dat je thuis ook ongemerkt nog veel oefeningen kan doen zoals bijvoorbeeld zonder handen te gebruiken opstaan van de bank. Dat doe ik nog steeds altijd zonder veel moeite.
Dan maak ik ook nog wel eens mijn eigen huis een beetje schoon zoals gisterenmiddag de bovenverdieping. De badkamer niet de gebruikelijke wekelijkse beurt maar nu eens alle voegen met een tandenborstel poetsen, alle kastjes er uit gehaald en schoongemaakt en er weer in gezet. download (9)
Daarna de slaapkamer idem dito, bed aan de kant alle plintjes en hoekjes en gaatjes goed schoongemaakt.
En last but nog least iedere dag zo’n 20 – 25 km fietsen en regelmatig afstappen en een eindje wandelen er bij.
Ik denk dat ik nog geen sportschool nodig heb…. volgens mij heb ik zo meer dan bewegingen genoeg…..

Werkt een man bij de Hema……

scanenwinSinds een paar maanden werkt er bij de Hema waar ik regelmatig zeg maar vaak kom een jonge man die het enthousiasme uitstraalt gewoon. Schat hem zo rond de 20 jaar en hij is duidelijk homo.
Niet dat ik dat weet of dat hij me dat in een entrenous-tje vertelt heeft maar als hij dat niet is dan eet ik ehhhhhhhhhh wat zal ik dan eens opeten. Mijn gele komkommers die ik niet lekker vind.
Maar goed dit terzijde. Het is gewoon zo’n leuke knul en ik word altijd blij als ik hem zie.
Afgelopen week had ik een paar oorbelletjes gekocht en ging bij hem afrekenen. Niet bewust was gewoon aan de beurt daar.
Nu schreef ik pas al over die actie dat je kaarten krijgt die je kan scannen en ik kreeg er geen van hem maar ik had ook maar iets gekocht van 1,80. En ik denk dat je een minimum bedrag moet besteden.
Terwijl ik mijn pasje aan het opbergen was vroeg ik aan hem “krijg ik geen scankaart”
Nou eigenlijk niet hoor zegt hij, maar vooruit niks zeggen hier, hij pakt vier scankaarten en stopt ze in mijn tas.
Ik zeg, als ik die auto win kom ik je wel ophalen hoor want dan gaan we samen een rondje rijden.
“Deal” zegt hij misschien heb ik dan ook net mijn rijbewijs wantdownload ik ben er mee bezig. Moet morgen weer gaan rijden. Nou ja mag jij ook een stukje rijden hoor, zei ik want je gaat het vast wel halen. “Ik denk het ook wel” zegt hij, ik werk ook nog in de autobranche dus heb wel eens al een paar keer gereden. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het hem niet.
Lachend vertrek ik, wat zijn er toch mensen die je zo vrolijk kunnen maken, hij moet echt blijven. Al zal het hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren dat ik die auto win (zoveel kaarten, zo’n kleine kans) mocht het wel zo zijn verheug ik me nu al op ons eerste autoritje want natuurlijk maak ik dat met hem.

Rijkdom en geluk

scanenwinSoms vang ik dingen, gesprekken op waarvan ik denk is dit nu echt zo.
Gisteren een echtpaar met een dochter in de Hema. Een ouder echtpaar schat zo in de 80. De man is nog kwiek, de vrouw zit in een rolstoel. Ze is niet dement maar ze kan amper praten en met moeite begrijpt ze dingen. Ik vermoed dat ze iets van een hersenbloeding heeft gehad.
In het winkelcentrum waar deze Hema is hebben ze momenteel een actie dat je als je iets koopt een bon krijgt die je kan scannen. De hoofdprijs is een auto en er zijn nog meer prijzen.
Als de man voorbij loopt om even een boodschap te doen terwijl de dochter bij de moeder blijft laat hij zijn lot vallen. De dochter zegt “raap maar op, je weet nooit waar je geluk ligt”.
Dan denk ik, is dat geluk, een auto winnen. Natuurlijk snap best hoe het bedoeld is maar het echte geluk is als je gezond bent en dat zullen hun wel beter weten als een ander. En natuurlijk ga ik mijn eigen bonnen ook scannen. wat dacht je dan…… heb weer gereden dus ik wil die auto wel winnen. (haha)
Gisterenmiddag weer zitten spitten in de tuin om wortels te verwijderen. Pff wat een klus, ik zit in allerlei standen om er bij te kunnen en voel spieren waar ik nog nooit het bestaan van vermoed heb. Als ik naar het toilet ga en ik draai om door te trekken (door te drukken klinkt zo stom)  voel ik een stekende pijn in mijn rug. oeps denk ik nee toch. Heb al eerder van die rugpijn gehad maar het valt mee. Als ik weer rechtop ga staan trekt het weer weg. Voor alle zekerheid smeer ik het toch maar even in met tijgerbalsem. Cartoon-spierpijn
Maar hoe zit het dan met die rijkdom…… ?
Voor mij was dat gisteren overduidelijk. Mooi weer, heel de middag werken in de tuin. Tussendoor wat tomaatjes snoepen, bakje thee. En een overheerlijk appel uit mijn boompje plukken. Heb er nog 15 te gaan en geniet van elke appel, wat zijn ze lekker en ongelooflijk gaaf voor onbespoten of onbehandelde appels. Geen plekje er aan heb ik nog ontdekt.
Voor het eten pluk ik, denk ik, de laatste bonen. Dat dacht ik al eerder maar inmiddels heb ik er al weer drie maaltjes van afgehaald. Dus wie weet als het nog even dit weer blijft komen er nog meer.
Vanmorgen at ik mijn boterhammetjes met kaas en komkommers uit mijn kas en morgen staat er sla met van alles uit de tuin op het menu.
Dat is voor mij rijkdom, zo’n rijke oogst dit jaar daar wordt ik blij van en daar heb ik dan graag het werk voor over. En daar geniet ik ongelooflijk van.

Oogst 9 september 2018

DNA (on)bekend

downloadAfgelopen zaterdag zat ik dus een bakje te doen zoals ik eerder schreef en ik waarschuwde de vrouw naast me om op te passen als ze op zou staan omdat ik een stekker van mijn telefoon in het stopcontact tussen ons had gestopt.
De mevrouw begon meteen een gesprek en hoe vreemd kan een gesprek soms lopen dan ook. Het begon gewoon over het feit dat ik mijn telefoon op wilde laden en ik zei dat ik nog een eindje moest fietsen en graag een opgeladen telefoon had. En zo gaat een gesprek dan van waar moet je naartoe en waar kom je vandaan.
Nou ja het bleek dat zij woonde in het dorp waar ik geboren ben.
Ze vertelde op een boerderij in een ander dorp geboren en opgegroeid te zijn als tweede van 10 kinderen. Zij was zelf 65 vertelde ze me.
Haar moeder trouwde maar blijkbaar was het niet een huwelijk “made in heaven” want zij ging twee keer terug naar haar ouders op de boerderij. Daar was ook de knecht op de boerderij en die vond ze blijkbaar wel heel erg leuk want beide keren kwam ze zwanger terug.
Dat werd door kerk en gemeenschap “onder de hoed” gehouden en zij wist niet beter dan dat haar vader haar vader was.
Een keer hoorde zij een paar nichtjes over haar praten en vroeg wat er aan de hand was.
Die nichtjes zeiden dat zij niet het kind van haar vader was en met die boodschap ging zij naar huis. Haar moeder werd heel boos en verbood haar om hier ooit nog vragen over te stellen. En dat durfde ze ook niet meer en liet het rusten. Maar ergens waren die opmerkingen wel in haar achterhoofd blijven zitten.
Voordat haar moeder overleed vertelde ze toch haar dochter en een van haar broers dat die beide een andere vader hadden. Ze hoorde het verhaal en kwam de naam te weten.
Haar moeder overleed, de man waarvan ze altijd had gedacht dat hij haar vader was, was ook al overleden. Hij was voor haar altijd een goede vader geweest vertelde ze, hij behandelde haar niet anders en had zelfs een koosnaampje voor haar.
Ze trouwde zelf met een man die een groot bedrijf had, ze trouwden over in de kerk, de man en zijn familie waren allemaal van de “zware” kerk zal ik maar zeggen. Wij noemden het altijd de zwarte kousenkerk. Altijd met een hoedje naar de kerk moest ze.
Zij gaf flink af op de schijnheiligheid van de kerkmensen. Haar man was al jaren depressief. Soms denk ik wel eens weg te gaan zei ze, maar ja hoe gaat het dan worden. We hebben het verder goed met de kinderen en kleinkinderen en misschien verandert dat ook als ik wil gaan scheiden. Financieel had ze het ook goed vertelde ze.
Na het overlijden van haar ouders ging ze op zoek naar haar biologische vader en die vond ze. Ze werd ontvangen door de vrouw van deze man die wist van de twee kinderen en ze was er welkom. Zelf hadden ze nooit meer kinderen gekregen. Maar ook daar voelde ze zich min of meer belazerd, die vrouw en man wisten het ook en had ook nooit contact opgenomen of iets gezegd. Haar biologische vader was ook al overleden dus nooit had ze meer de kans gehad om hem te leren kennen. Ze was alleen even naar het kerkhof geweest. Met haar broer van diezelfde vader had ze een goede band. Van de rest van haar broers en zussen had ze afstand genomen.  Zondags in de kerk en om de erfenis alleen maar vechten en ruziemaken. Ik heb overal afstand van gedaan, wilde geen spullen en geen geld vertelde ze. Had het er helemaal mee gehad.
Een heel verhaal dat ze me zomaar toevertrouwde. Ik ben heel nuchter hoor zei ze, het is zo en ik ga gewoon door. Het is niet anders.  Heb mijn vriendinnen in Rotterdam, daar 63109164-witte-spiraal-dna-streng-geïsoleerde-beeld-op-een-witte-achtergrond-3d-illustratie-voor-het-ontwerp-ben ik net ook weer geweest. Ik maak er wel wat van. Nou meid zei ze op een gegeven moment, ik kan nog wel uren met je praten maar ik ga weer naar huis.
Ik wenste haar nog een fijne dag en ze verdween weer. Zelf ging ik ook verder maar haar verhaal (zeker om ik die families ook wel kende) bleef toch nog wel even in mijn hoofd hangen.  Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal.  Het blijkt ook wel dat mensen vaak hun hele hebben en houwen makkelijker aan een vreemde vertellen dan aan familie of iemand uit eigen kring.  En ik zuig ze op….. en spuug ze er hier weer uit……

Verslaafd ! nou én…….

Kaarten OuderkerkWas gewoontegetrouw (tussen de buien door, goed uitgekiend droog heen en terug) na mijn werk naar de Hema gegaan.
Op een bankje zat een mevrouw te wachten die ik goed kende van onze beruchte kaartmarathons waar zij met haar man de organisatie voor hun rekening namen. Daar gingen we altijd met een hele groep uit ons dorp naar toe. We waren berucht, zeker de keren dat we alle slaatjes die over waren opaten en nog een andere keer de roze koeken. Door onze groep draaiden ze altijd wel een goede omzet. De marathons duurden 12 uur en we waren meestal met een man of 12. We werden ’s morgens gebracht en ’s avonds gingen we met een gehuurd busje naar huis. Altijd dikke pret en lol. Ik ging naast haar zitten en een praatje maken. Op een gegeven moment kwam haar man aan de andere kant van me zitten. Heel gezellig even. Terwijl ik daar zo zat zag ik opeens mijn zus uit de winkel van het Kruidvat komen en riep haar.
Het echtpaar ging weer weg en mijn zus nam de vrijgekomen plaats in. Haar man was een ogentest aan het doen bij de Pearl. We zaten even te praten toen hij er ook weer aankwam. Gaan we naar huis, zei mijn zus of doen we een bakje bij de Hema met Anneke. Nou laten we maar een bakje doen zei mijn zwager.
Dan trakteer ik een keer, zei ik snel. Zij hebben me een aantal weken ook gered toen mijn fiets op slot stond en ze willen toch niets hebben, dan vind ik dit wel leuk om te doen.
Ik sta met mijn zwager bij de kassa te wachten als de mevrouw van de Hema zorgt voor de schrik van mijn leven.
Ze zegt tegen me ” weet je al dat we gaan sluiten van 10 t/m 18 augustus”. Ik zeg, hè, en ik dan. Hoe overleef ik dat als Hemajunk. Ze schiet in de lach en vertelt dat ze de Hema gaan verbouwen. Er komt een andere indeling, nieuwe verlichting dus gaan ze een week dicht.
Ja daar zat ik dan, hoe moet dat nu, ga ik eindelijk eens van mijn verslaving afkomen of ga ik smachtend op zoek naar een andere Hema in de buurt.
Een voordeel heb ik, in die week komt mijn vriendin 3 dagen logeren en ik ga ook het weekend daarna vier dagen naar Luxemburg dus 3/4 van de dagen is wel opgevuld al.
HEma 3 (2)Volgende week dus zaak om dagelijks in te gaan nemen daar zodat ik er even tegen kan. Kan gemakkelijk ook want ik heb vakantie ik hoef 3 weken niet te werken. Best heerlijk hoor.
Ach jullie snappen het vast wel, het is gewoon weer een van mijn onzin verhalen maar goed een kern van waarheid zit er wel in. Eigenlijk ga ik niet gauw in andere horecagelegenheden alleen zitten en bij de Hema wel. Daar zitten ook veel mensen alleen een bakje te doen. Heel regelmatig dat mensen vragen of ze aan mogen schuiven, soms ken ik die mensen soms ook niet. Het is best een soort gezellige inloop, laagdrempelig daar waar ik veel bekenden die ook daar met regelmaat komen zie of even een praatje mee maak. En zeg nou zelf, als ik thuisblijf, de muren in huis zeggen niets terug hoor heb ik inmiddels wel ondervonden. Maar dat weekje dicht zal ik geen last van hebben hoor haha.. hoewel………