Vrolijk verder maar weer……

sympathisch-zenuwstelsel-en-stressGisteren had ik nog echt wel de stress in mijn lijf, zo’n knoop voelde ik toen ik weer ging fietsen. Het had er toch wel aardig ingehakt. Was wel eerst een spiegel wezen kopen en dat gaf me wel een prettig gevoel dat ik kan zien wat er achter me gebeurt.  Maar had ook geen zin om er voor thuis te blijven.
Vandaag met mijn zus op stap geweest, mezelf verwend op een nieuwe outfit dat mag ook wel eens een keer.
Leuke dingen op komst en daar ga ik me maar helemaal op richten, hoewel toen er vandaag weer zo’n piepende fiets net achter me zat kreeg ik wel weer even de kriebels.
Maar natuurlijk zijn er meer fietsen met piepende remmen 😉 🙂 en ik was samen met mijn zus dat was ook wel prettig.
Morgen ga ik met mijn zoon schoenen voor zijn bruiloft kopen, hij vroeg of ik mee ging, hartstikke leuk natuurlijk. Zin in hoor, we zijn allebei van die schoenenfans haha. Even net als vroeger weer.
En morgen is mijn kleindochter jarig. Ze wordt al weer 2 jaar en het wordt zaterdag gevierd al ga ik natuurlijk wel even een knuffel halen morgen . Wat gaat dat toch allemaal hard. Vrijdagavond gaan we bij het bedrijf van mijn zoon de feestruimte versieren. Ze hebben net een extra pand gekocht dat nog niet in gebruik is genomen en daar mogen ze de verjaardag vieren. Vorig jaar ook al gedaan, was zo leuk om te doen het gezellig te Schoenenmaken en te versieren. Ga weer de koffie verzorgen, dan heb je ook meteen met iedereen een praatje.
En dan zaterdag het feestje. Ga met Chantal nog een keer een setje kleding voor haar kopen en koop nog een kleinigheid om toch iets te geven te hebben. Ze zal vast wel meer dan genoeg krijgen.
Dus maar weer vrolijk verder gaan en hopen dat ik die lulhannes niet meer tegen kom en genieten van de komende feestelijkheden.

 

Ff zwijmelen…….

WhatsApp Image 2020-01-04 at 11.19.23(1)Ik schrijf niet zo heel veel over mijn kleindochter Yenthe ook misschien omdat ik toch geen foto’s erbij mag plaatsen.
Maar ja soms mag het gewoon een keer.
Ze is al bijna weer 2 jaar oud, ongelooflijk alsof ze gisteren pas geboren is.
Het is al weer een hele dame geworden die zichzelf goed kan verkopen. Haar blonde krulletjes en toch wel lief koppie helpen daar ook zeker wel bij. Ik hoor haar ook soms zo’n lief stemmetje opzetten. Zo grappig om te horen.
Afgelopen week vertelde Peter dat ze ook wel van die dagen heeft dat er niets goed is en ze op een dag zo vervelend, moe en zeurderig was dat hij ze na de luierwissel even in haar bedje had gelegd. Ze viel zo in slaap en na een poosje werd ze wakker en was haar vervelende humeur ook verdwenen.
Hoe herkenbaar zei ik, dat hebben alle kinderen hoor Peter. Al vind je ze nog zo lief er zijn dagen dat er niets goed gaat. Het zijn ook net mensen he.
Ik kom er regelmatig en de eerste keer dat ze spontaan en heel duidelijk oma riep toen ik binnenkwam nu al weer een paar maanden geleden vergeet ik echt nooit.
Of afgelopen week. Ik was met mijn zus aan het winkelen en dan lunchen we meestal bij de Hema, nu ook. Ik kreeg een appje van Peter waarop stond zo vader zo…….
Meer stond er niet en ik dacht, wat bedoel je nou. Maar even later kwam de foto door en stond Yenthe op haar tenen bij de bak met de ballen bij Scapino. Zij is gek op ballen en voetballen in de tuin. (Ik zie er wel een nieuwe profvoetbalster in natuurlijk haha)
En dat heeft ze van niemand vreemd. We waren op hetzelfde winkelscentrum en Peter zei toen we ze tegen kwamen Zo was ik toch ook als we bij Scapino kwamen eerst naar de ballenbak en daarna naar schoenen kijken. (Die schoenentic van hem komt mij dan weer niet onbekend voor, die heb ik ook).
Zo worden alle mooie en soms ook minder mooie eigenschappen toch weer doorgegeven en dat is zo leuk om te zien en te ervaren.Vuurwerk-1200x565
Vorige week stond ze ook al op het ijs, met van die dubbelijzertjes onder haar schoenen, zo grappig. Je kan het niet jong genoeg leren toch.
Dit jaar hadden ze Yenthe uit bed gehaald met de jaarwisseling. Heel de dag had ze bij iedere knal al “vuurwerk” lopen roepen. Bang was ze er helemaal niet van.
En als ik vraag aan haar “heb je het vuurwerk gezien? ” begint ze met handen te zwaaien en boem boem, knal te zeggen en met heel haar lijfje wordt het uitgebeeld. Zo’n grappig gezicht. Peter had er ook al filmpjes van doorgestuurd. Ik krijg nog een hele dikke knuffel van haar als ze weer verder gaan.
Ach mijn kleinkind, zo mooi om dat mee te mogen maken en ik geniet er dan ook volop van….. en even zwijmelen er over mag dan ook wel.

 

Count my blessings…..

WonVandaag had ik van een vrijwilligersorganisatie waar ik hier en daar wat dingen voor doe een vrijwilligersochtend.
We kregen een workshop “communiceren vanuit je hart” en heel eerlijk gezegd had ik van te voren al zoiets wat zal het zijn. En inderdaad dat klopte haha. Op zich natuurlijk best leuk hoor ook wat testjes doen, iemand die je niet kent in de ogen kijken en kijken wie het langst volhoudt. Ik was naast iemand gaan zitten toen ik binnenkwam die ik niet kende, een leuke vrouw. We hadden al even met elkaar zitten praten. Met dit testje werden we er echt een beetje giebelig er van op een gegeven moment. Onder het mom van oogcontact is heel belangrijk. En tegenover gaan staan en na een paar minuten zeggen wat je intuïtie je over diegene ingaf.
Ik stond toen tegenover een vrouw die duidelijk met dit testje geen raad wist, ze keek een beetje nerveus en wist of durfde ook niets over mij te zeggen. (Wat ik dan wel weer jammer vond) Volgens mijn intuïtie vond ze die testjes doen maar niets en dat klopte dus ook wel. Ik probeerde haar een beetje op haar gemak te stellen. Tenslotte zijn we geen examen aan het doen toch.
Nou ja op zich leuk maar toch……. had er niet zo heel veel mee.
Tussendoor kregen we een high tea en was het heel gezellig. Tegenover me zat een man die ik (voor zover ik wist) niet kende. Hij sprak me met mijn naam aan en zei “Weet je niet meer wie ik ben”.  Ik piekerde er op los maar kon hem echt niet thuisbrengen. Toen hij zijn naam zei kende ik hem inderdaad nog wel van vroeger en hadden we een leuk gesprek over mijn geboortedorp waar hij nog steeds woont. Zijn vader was organist in de kerk waar wij ook altijd naar toe gingen.
Na afloop van de ochtend sta ik met nog wat mensen te wachten om even gedag te zeggen, goede wensen voor Kerstmis en het nieuwe jaar en niet onbelangrijk (haha) wachten op een attentie die we allemaal meekrijgen. Een leuk pakket met producten uit onze eigen Krimpenerwaard.
Ik sta met een vrouw te praten die ik ook ken, ze woont bij me in de straat. Haar zoon voetbalde altijd met mijn zoon, schelen zelfs maar een dag in leeftijd en ze zijn ook nog steeds bevriend met elkaar.
Drie jaar geleden werd ze oma en ze was supertrots. Wat er precies gebeurd is weet ik niet, ik hoor het verhaal maar van een kant maar ze heeft geen contact meer met haar zoon, schoondochter en kleinkind. Ik vind het echt heel triest voor haar. Ze vertelt dat ze haar kleinkind een keer zag op een fietsje in een winkelcentrum. En dat ze daarna zo verdrietig was dat ze gewoon uren heeft lopen en zitten huilen.
Het lijkt me echt verschrikkelijk.
fffAls ik thuiskom ligt de brief van het bevolkingsonderzoek op darmkanker er. Andere keren was ik er echt niet zo mee bezig maar na het gerommel van mijn darmen vorig jaar bij mijn operaties was ik gewoon zenuwachtig voor de uitslag. Hoewel ik eigenlijk helemaal geen klachten heb maar gewoon onzekerheid.
De uitslag is gelukkig goed, ze hebben niets afwijkends kunnen vinden. Ik ben enorm opgelucht.
Ik ga nog een rondje fietsen, heb bij de Hema nog een leuk gesprek met een vrouw waarbij ik jaren geleden nog een paar jaar in de huishouding gewerkt heb.
Als ik naar huis fiets voel ik me echt een gelukkig mens.  De zon schijnt en het is helder weer, wel koud. Heb gewoon een lieve schoondochter die trouwens vandaag 31 jaar geworden is. ( Zaterdag is het feestje) Een geweldige zoon, mijn lief, mijn vrienden en familie.
Zie mijn kleindochter heel vaak en behalve wat gezeur van mijn knie die steeds vervelender wordt voel ik met eigenlijk best goed gezond en kan ik nog van alles doen.
And I count my blessings……..

Ongegeneerd snuffelen….

download (4)Waarom zijn zoveel van mijn naaste familieleden en vrienden in de wintermaanden allemaal jarig.
Een zomerfeestje lijkt me ook wel eens leuk, lekker buiten zitten maar dat zit er bij ons niet in. Gooi daar Sinterklaas en Kerstmis nog bij dan wordt het best wel lastig om allerlei cadeautjes te vinden. Begint met Peter in oktober, mijn vriendin ook oktober, daarna Chantal in december, Wim, mijn zwager en ikzelf ook nog eens, januari Yenthe , mijn andere vriendin ook en begin februari mijn zus weer. Goed in de feestjes dus de komende maanden. En dan zijn er nog een aantal tussenuit gevallen bij mijn oudste zus 3 verjaardagen en mijn ex anders waren het er nog vier in november ook geweest.
Vandaag ben ik op pad gegaan om voor Wim iets leuks te kopen voor zijn verjaardag. En passent meteen voor Chantal, kijken of ik iets leuks zie voor het stel voor Kerstmis, cadeautjes voor Sinterklaas voor Yenthe die is ook in januari al weer jarig. Pff wat een gedoe allemaal.
Vanmiddag dus ongegeneerd lopen snuffelen op het Alexandrium in Rotterdam waar winkels genoeg zijn.
En geloof het of niet ik kwam met niets thuis. Heb echt een paar uur lopen kijken, keuren, afkeuren, te duur, niet praktisch.
Eigenlijk is het gewoon een luxe probleem want iedereen heeft al alles.
Wim heeft mij ook al zoveel keren gevraagd wat ik wil hebben voor mijn verjaardag, ik weet het gewoon niet meer. Voor mijn Sinterklaaslijstje vond ik het al moeilijk om nog wat te vinden. Heb Wim al voorgesteld om gewoon elkaar niets te geven maar dat vindt hij niet leuk. Ik wil je wel wat geven zei hij.
Nou ja kwam dus thuis met niets. Zag nog wel een hartstikke leuk jurkje voor Yenthe. Meestal app ik dan even naar mijn schoondochter of ze het leuk vindt, scheelt veel ruilwerk. Ze vond het heel leuk maar ze hadden het net niet in haar maat, ze had al weer een grotere maat. Zo jammer zeg, ze wordt ook al weer zo groot.
Nou ja op de terugweg kan ik als ik over de brug rij het huis van Peter en Chantal zien. Ik zag dat Chantal thuis was want de auto stond voor de deur (dan kunnen ze natuurlijk nog wel lopend weg zijn) Ben even een bakje gaan doen en meteen met Yenthe wat spelen en kletsen. Ze begint nu al zo leuk te praten. En ik krijg een paar dikke knuffels…… 14720454_1283457035019208_2627971011670111768_nIk smelt ff hoor……  Ze is helemaal in de ban van Sint en Piet. Twee handpoppen er van komen meteen te voorschijn. En Sinterklaasversjes zingen, hoe leuk is dat toch.
Had meteen een kopie van mijn paspoort meegenomen want vrijdag gaan ze in ondertrouw en omdat ik getuige ben hadden ze dat nodig.
Nou ja voor Yenthe heb ik de Sinterklaascadeautjes maar even via Bol besteld want die moet ik wel voor zondag in huis hebben. Toch ook wel makkelijk. Voor Wim ga ik nog maar eens heel diep na zitten denken, daar heb ik nog een paar weekjes voor. Met Chantal heb ik afgesproken dat we in januari een keer ergens gaan winkelen om Yenthe een leuk stelletje kleding te geven.
Ze krijgt al zoveel cadeautjes dan vind ik zoiets veel handiger om te geven. En ook gezellig om met schoondochter en kleindochter te gaan winkelen.

Met de voetjes van de vloer….

dansen2Eergisterenavond zat ik even met Peter te appen en op een gegeven moment waren we wel klaar en zei hij “zo wij gaan dansen”.
Voor jullie trouwen zeker vroeg ik?  Ja zei hij maar hij moest weg dus verder werd er niet over gepraat.
Gisteren hadden we weer even contact en ik vroeg hoe het dansen was gegaan en of ze dansles hadden.
Hij vertelde dat ze niet echt een cursus deden maar ze met een bepaald dansje wilde openen op hun trouwfeest en daar namen ze samen een paar (privé)lessen voor.
Het ging heel goed vertelde hij.
Ik zei dat hij dat niet van zijn vader en mij heeft geërfd dan want wij hadden ooit ook dansles en dat was nou niet echt succesvol te noemen.  Echt samen over de dansvloer gezwierd hebben we nooit.
Destijds gingen vrienden van ons ook trouwen, ze wilden dansles nemen maar hadden zelf nog geen auto vandaar dat ze vroegen of wij  zin hadden om mee te gaan naar dansles bij Meijer et Fils in Rotterdam. Destijds best een bekende dansschool.
Ach dachten we waarom ook niet, kan best leuk zijn toch zo met elkaar.
Wij hadden voor ons trouwen nooit dansles genomen, we rommelden maar wat aan beetje schuifelen op de dansvloer die eerste dans ging ook prima hoor. Niks mis mee.
Nou ja na de eerste twee lessen hadden wij het eigenlijk al wel gezien, we vonden er weinig aan.  Dat kwam niet alleen door de lessen, dat ging eigenlijk nog best leuk er aan toe maar als we dan thuiskwamen en bij dat stel nog even wat dronken dan moest er nog een poosje geoefend worden. Dat werd regelmatig een ja tegen nee verhaal hoe de draai of dans ging. Pure ergernis.
We wilden het stel niet in de steek laten dus hebben we de beginnerscursus afgemaakt en leerden we de eerste beginselen van de jive,  weense wals, rumba, quickstep en dat was het volgens mij wel een beetje.
Zij hebben nog afgedanst en slaagden ook, wij hebben dat afdansfeest aan ons voorbij laten gaan.
16493_kunstenaarsworkshop-voor-kinderen-4-dansen-en-bewegenBy the rivers of babylon is een van de nummers die nog in mijn hoofd geprent zit omdat we daar altijd op dansten.  En ik herinner me nog als we naar Rotterdam reden in die tijd onderweg 9 van de 10 keer het nummer Paradise by the dashboardlight gedraaid werd. Dat nummer duurde zo lang dat het bijna de hele reis duurde (naar mijn gevoel dan).
Ach op feestjes en partijen en met een goede partner komen er nog wel wat dansstappen uit. Maar ik ben niet geboren om te dansen, dat is echt wel duidelijk en ach daar valt goed mee te leven.

Weervrouwtje……

Gisteren was het echt een prachtige dag, heel de dag volop zon dat is wel mijn weer. De ochtend heb ik mee zitten zingen met mijn favoriete map muziek op de computer, eet ik een uitgebreid zondagsontbijtje en ga wat zitten puzzelen en schrijven.
Als de zon volop schijnt ga ik fietsen naar de Heemtuin. Het is best fris maar gezond weer noem ik dat altijd. Ik wil nog een keer kijken of er paddenstoelen zijn om te fotograferen. Ik ben niet de enige die dat bedacht heeft. Er lopen nog een aantal mensen te fotograferen en dat levert altijd leuke gesprekken op. Elkaar tips geven en plekjes aanwijzen. Echt leuk altijd en ik vond toch verbazend veel soorten. Helemaal voldaan fiets ik weer richting huis. Onderweg denk ik, even een bakje bij Peter en Chantal, ik app even om te kijken of ze thuis zijn en het uitkomt en dat was het geval. Had uit de speelgoeddoos van Peter nog een paar duplo motortjes meegenomen voor Yenthe. Ze vond het zo leuk. Ze kwam weer terug naar mijn tas en zei “motors” maar oma had er niet meer natuurlijk.
Als ik naar huis fiets is het inmiddels al weer zo tegen de tijd dat de zon weggaat, de maan al weer opkomt en de mist uit de sloten op het land komt. De lucht is gekleurd in de mooiste tinten. Wat een magisch moment. Ik stap af om gewoon te kijken, te genieten er van en nog een paar foto’s te maken. Zo’n serene sfeer…..heerlijk en blij fiets ik naar huis.
Warme chocolademelk, verwarming aan, muziekje op en mijn foto’s gaan bewerken.
Het wordt een latertje ’s avonds want net zoals vroeger toen ik nog schreef voor de krant en ik mijn stukken altijd schreef op het laatste moment heb ik dat nu ook weer.
Ik moest nog een interview uitwerken voor de krant van het zorgcentrum waarvoor ik momenteel nog schrijf. Een dubbel interview met een arts en fysiotherapeut waar ik eerder deze week een heel boeiend gesprek mee had.
Ze hadden me ook gevraagd om een verhaal met foto’s te schrijven over de herfst in de Krimpenerwaard. Afijn half 3 ben ik klaar en ben er tevreden over.
Vandaag was zo’n andere dag, ben echt zo’n weervrouwtje, als alles dan grijs en grauw is dan doe ik het niet goed. Ben op tijd op want ik wil mijn stukken nog even doorlezen voordat ik ze doorstuur. Aan alle kanten zijn ze aan het hakken en timmeren aan mijn huis. Heb gewoon te doen met die gasten, er was er zelfs een bezig mijn muren af te spuiten met een hogedrukreiniger of zo en dan dit weer er bij…. brr.


Er komt dan ook niets uit mijn handen. Eigenlijk moet ik nog even een pakje ophalen bij Appie maar als ik alleen al denk dat ik dan mijn fiets bij de buren uit het huis moet gaan halen heb ik al geen zin meer. Ik ga maar wat zitten schrijven en doen maar niets boeit me verder.. Getver wat haat ik dit weer en dit jaar lijkt het op zulke dagen weer zo op me te vallen, ik heb eigenlijk ook de pest aan mezelf dat ik niet even doorpak, dan gewoon even ga lopen, zo ver is het niet om dat pakje te halen. Zo zwaar is het ook niet. Maar het komt gewoon niet. Ik sluit de jaloezieën pak een dekentje zet een serie op waarbij ik van te voren weet dat ik daarbij wel in slaap zal vallen en dat gebeurt ook. Als ik wakker word voel ik me nog duffer dan daarvoor…..en denk was het maar weer zomer……..

Dit had ik echt ff nodig…….

Roodborstje7

Vanmorgen schijnt de zon al in mijn slaapkamer als ik mijn ogen open doe……heerlijk dit heb ik zo nodig na zo’n saaie regenachtige vervelende week.
Ik voel de energie die de laatste dagen ver te zoeken was weer borrelen, wat een belachelijk groot effect heeft dat toch altijd op mij die ZON……….. of het missen van de zon.
Gisteren had ik Peter al geappt dat ze goed weer opgaven en ik wel een poosje in hun tuin wilde gaan werken en dat was prima.
Vanmorgen eerst mijn “gewone” werk gedaan in het café, lekker een eind fietsen langs de Lek. Blauwe lucht en zon……. lekker fris…… man ik geniet er zo onwijs van.
Even eten bij de Hema en daarna naar Peter gaan werken in de tuin.
roodborstjes 1Ze wonen in een straat waar heel veel bomen staan, de buren hebben veel bomen en zij zelf hebben er ook een aantal in de tuin staan. Dus bladeren genoeg om op te harken van de straat af en het grasveld. De bladeren in de tuingedeeltes mogen blijven liggen, goed voor de grond en de diertjes en miertjes die er leven en overwinteren. Het egeltje dat er altijd loopt te scharrelen heeft Peter ook een plaatsje voor gemaakt voor als ie wil om te overwinteren.
Er moet ook nog wat gesnoeid worden, kortom heerlijk om te doen en ik ga een paar uurtjes aan de slag. Bakje thee tussendoor. Een laagstaand zonnetje maar toch vind ik steeds weer een plekje waar ik de zonnestralen kan vangen.  Helaas is mijn kleindochter niet thuis om me te helpen, daar had ik wel een beetje op gerekend maar Chantal die normaal vrijdag thuis is had een studiedag en Yenthe een extra dag op de opvang. Nou ja die hulp en knuffel hou ik wel even tegoed.
Heel de middag heb ik een concert van een roodborstje….. hij zingt het hoogste lied.
Een dag om in te lijsten…..laat maar zo blijven tot de Kerstmis dit weer. Roodborstje1 (Medium)
Beetje vriezen ’s nachts, overdag zon en lekker koud. Handschoenen en sjaal en hoppa naar buiten….. ik teken er zo voor.  En het maakt mijn extra weekend zonder Wim snik snik (hij is een weekend met vrienden naar Keulen) weer minder vervelend.
Als ik thuiskom zie ik dat de werklui al weer verdwenen zijn. Zo te zien hebben ze vandaag de gaten volgespoten met van die korrels want ze zijn afgedicht met een soort PUR schuim. Zo daar heb ik weer niets aan gemist…..
Foto’s uit mijn archief en het egeltje is een nepperd in mijn eigen tuin ……. 😉