De zolder op…..

viewmasterVanmorgen eens een keer de zolder opgegaan. Mijn bedoeling was om mijn kerstspullen eens flink uit te dunnen. Er staan inmiddels best aardig wat dozen met dingen die ik in de loop der jaren gekocht heb.
Ik ga alle dozen kritisch zitten bekijken en heel eerlijk, er staat na alle dozen nagekeken te hebben maar een klein doosje dat ik echt wel weg wil doen.
Het meeste heb ik dan weer zoiets van ach ja beetje gedateerd misschien zoals van die trapjes met lichtjes voor in de ramen, maar wie weet gebruik ik ze toch nog eens een keer.
WalkmanEn de kerstballen ook. Toen ik pas gescheiden was zat ik wel een beetje in een zwart/witte periode met veel zwart. Had toen ook allemaal zwarte kerstballen en kerstversierselen gekocht en die mogen echt wel weg. Daar heb ik het helemaal mee gehad. Die gaan naar de kringloop toe met nog een aantal andere dingen erbij.
Nou ja eenmaal bezig op de zolder kijk ik eens rond wat ik eventueel nog meer weg kan doen maar het is bijzonder weinig haha.
Op zich ook niet erg hoor, het ligt niemand in de weg en soms kan ik er andere wel eens weer plezier mee doen. Veel prijzen die ik nog gewonnen heb met kaarten. FotorolZo staan er nog twee nieuwe senseo’s en drie waterkokers. Had er nog meer maar heb al wat weg gegeven. Een compleet schuifkastensysteem bij mijn moeder vandaan, een paar rolhorren en een rolhordeur die moet er van de zomer echt na de renovatie wel in.
Zo kom ik ook door de afdeling speelgoed. Ik zie een grote emmer met duplo. Dat is iets waar Yenthe nu aan toe is. Van haar moeder had ze ook de duplo gekregen en dat is gewoon Camera.....iets wat tijdloos is en blijft. Vanavond alles in de gootsteen in het sop gezet en afgewassen zodat het weer helemaal schoon is.  Leuk een paar scootertjes, bootjes en veel blokken. Zal ze best leuk vinden.
Dan zie ik het doosje met “oudjes” staan. Altijd leuk om daar even in te snuffelen. Een viewmaster met een doosje vol met plaatjes er bij. Ook zo leuk om te bewaren. Even gekeken sprookjes en Popey zag ik er bij.
Een sony walkman die het gewoon nog doet al heb ik niet veel cassettebandjes meer natuurlijk. Auto 1Mijn minolta camera, wat was ik daar blij mee mijn eerste spiegelreflexcamera gekregen van de krant. Er zitten zelfs nog twee rolletjes bij. Al weer een tijd geleden dat ik zo foto’s maakte voor de krant. Die af liet drukken en persoonlijk bij iemand van de drukkerij iedere week ging brengen. Ze werden dan op de drukkerij ingescand. Wat gaat het dan nu toch wel veel gemakkelijker zeg.
Ik vind ook nog een autootje of eigenlijk een busje dat nog van mijn broer is geweest. Ik kreeg het ooit voor Peter denk ik om mee te spelen maar ik vond het eigenlijk zonde om hem daar mee te laten spelen. AUtoHet is een busje dat je op kan winden en dat rijdt van op een soort spiraaltjes of je kan met een spiraaltje hem gewoon sturen door de kamer. Denk toch wel zo’n 50 jaar oud inmiddels.
Voor de grap ga ik eens op internet kijken of er nog vraag naar zulke dingen is en zie dat ze gewoon voor z’n 80 euro zonder spiralen en verbindingen er bij verkocht worden.
Weet niet wat mijn broer er destijds voor betaald heeft maar dat heeft zijn geld wel opgebracht maar natuurlijk doe ik hem niet weg.
Ochtendje zolder opruimen toch ook wel weer leuk om te doen……………

Memory kastje 7

Koffie ! Ik drink het eigenlijk momenteel alleen nog maar bij de Hema als ik daar ben een bakje cafeïne vrije koffie maar voor de rest altijd thee.
Toen ik nog klein was wilde ik altijd al koffie drinken, de geur, de smaak ik vond het heerlijk.
Mijn moeder vond het blijkbaar wel grappig en gaf me een klein kopje waaruit ik ook koffie kon drinken. Met een flinke scheut melk er in en ik kon koffieleuten.
Dat kleine kopje heb ik altijd bewaard, het staat dus in mijn memory kastje.
Ik heb koffie altijd lekker gevonden, zeker de geur en vroeger thuis de vers gemaalde bonen of malen van de bonen zelf met zo’n molen met daar onderin een klein laatje waar de gemalen koffie dan in kwam.
Zelf nog opgieten met heet water in de filter, zo ging dat toen.
Heb jarenlang best veel koffie gedronken. De tijd dat we de winkel hadden was het helemaal bar en boos. Ik begon ’s morgens met het zetten van een pot koffie die in de thermoskan ging en eigenlijk ging dat de hele dag zo door. We dronken echt sloten koffie.
Op vrijdagavond kwamen er bij ons in de winkel altijd mannen van de verschillende verenigingen om hun boodschappen te doen. Zoals van de vogelvereniging die hun zaden kwamen kopen, de konijnenvereniging die voer voor hun beesten kochten, de hengelsporters die van alles kwamen kopen.
Maar het was ook gewoon om over hun hobby te kletsen. Achter in de winkel stonden een aantal stoelen en er zijn daar heel wat visserslatijn en andere verhalen verteld. Ik zorgde er altijd voor dat er dan kopjes stonden en een paar thermoskannen met verse koffie.
Ik denk zo’n 25 jaar geleden kreeg ik last van een soort “bibbers” trillingen en ik ging er meer naar de dokter. Minder koffie raadde ze me aan en wat dat betreft ben ik nogal rigoureus en stopte helemaal met het drinken van koffie en ging over naar thee.
Zo nu en dan nog wel eens een decafeetje maar daar bleef het bij en dat is nog steeds zo.
Ik vind koffie nog steeds lekker ruiken, zeker vers gezet maar eigenlijk altijd vind ik nu thee toch lekkerder om te drinken.
Het kopje herinnert me aan mijn liefde voor koffiedrinken die al zo vroeg begon.

Mijn eerste kopje koffie van vroeger.jpg

Memory kastje 6

Herinnering aan Date op Kinderdijk maar ook veel wandelingen en fietsen daar oa met Nel de blogger en Tineke natuurlijk en alleenKinderdijk, woon er zo dichtbij maar toch duurde het wel zeker een jaar of 10 als het niet langer is voordat ik er eens een keer naar toe ging op de fiets.
En vanaf het eerste moment heeft het mijn hart gestolen.
Ik vind het er prachtig om te wandelen en te fietsen. Fietsen het liefst in de winter als het wat stiller is zomers is het echt amper te doen.
Maar me ook heerlijk onderdompelen in de toeristenstroom, zo in de trant van ik ga een middagje buitenlanders kijken. Ga ik lekker op een terrasje zitten, kijken en genieten.
Tegenwoordig ga ik wel ieder jaar meerdere keren daar naar toe, vaar met het kleine pontje in ons dorp over en met de andere pont weer terug. Een mooi rondje.
Liefst ga ik een stuk verder dan de meeste mensen lopen want de molens zijn een Trouwen 56Werelderfgoed maar het is ook een mooi natuurgebied fietsend langs de Alblas, een klein riviertje.
Heb er ooit een keer gedate met een man, dat was ook best wel leuk al is het niets geworden.
Ben een aantal keren gaan varen met de rondvaartboot.
Heb er ooit een leuke dag met Minoesjka gehad, was wat het toen warm zeg om te wandelen maar een fijne ontmoeting.
Ben er een paar keer met mijn Australische familie geweest.
Mijn zus en zwager heb ik daar op de foto gezet op hun trouwdag, ze hadden de rondvaartboot ter beschikking gekregen. (mijn zwager haar eerste man die overleden is had jaren op de rondvaartboot gevaren voordat ze begonnen met hun veerbedrijf). Het was toen zo koud en ik was zo ontzettend beroerd maar de foto’s waren wel mooi geworden.
Het enige wat ik nog nooit gedaan heb is kijken in de bezoekersmolen dat moet er ook nog een keer van komen.  Afgelopen donderdag kwamen we er weer in de buurt toen we langs de Noord naar huis fietsten.
Mijn zus houdt er niet zo van om via de molens te gaan dan maar ik doe het altijd wel, druk of niet druk dan loop ik wel een eindje.
Zo schrijvend krijg ik al weer zin om er een keer naar toe te gaan. De vingerhoed kocht ik als herinnering aan alle keren voor mijn memorykastje.

Memory kastje 5

Een fotostripje bewaard na het weggooien van Kees zijn negatieven en foto'sEen stripje met negatieven, goh wat een tijd geleden zeg dat je zo de foto’s af liet drukken.
Zelf heb ik vanaf mijn eerste foto met een boxje van 10 gulden alle negatieven bewaard, heb dus ook albums vol met negatieven. Moet ik ook nog eens een keer uitzoeken en kijken wat er weg kan.
Maar goed dit stripje dus dat in mijn kastje staat is wel een bijzondere herinnering.
Mijn broer had heel veel foto’s en albums vol met foto’s. Hij had heel veel reizen gemaakt naar Amerika, Rusland, Canada en nog veel meer landen en overal foto’s ook van landschap e.d. gemaakt.
Mijn oudste broer had al die albums meegenomen, dat wilde hij graag en ik vond het prima en de rest ook wel.
Tot een jaar geleden of zo hij opeens met twee grote verhuisdozen vol met albums aan kwam zetten, zo van ga jij die maar eens uitzoeken. Wetend dat ik best moeite heb met foto’s vernietigen en wegdoen.
Nou heb ik zelf al veel foto albums en ik was ook niet van plan om alles te bewaren. Dus blik op oneindig, shredder er naast en foto’s gaan verwijderen.
Allereerst alle mappen met foto’s van de tuin, honderden foto’s zaten er in, lang leve het digitale fotograferen. Daarna alle foto’s van landschappen e.d.
De mapjes de papierbak in en de negatieven de kliko in. Van iedere vakantie en alle activiteiten die mijn broer deed zoals toneelspelen, skieën, kaarten, jongerenwerk, knutselen heb ik een of twee foto’s bewaard. Waar andere familieleden opstonden gesorteerd in drie mapjes voor mijn zussen en broer en de rest de shredder en kliko in.
Toen ik alles opgeruimd had, de laatste negatieven weggegooid had liep ik naar binnen en zag ik dit stripje buiten op de grond liggen, was natuurlijk weggewaaid toen ik alles in de kliko gooide. Ik nam hem mee naar binnen en gaf hem een plekkie in mijn memory kastje ter herinnering aan mijn broer en al zijn foto’s.

Memory kastje 4

Het is weer WW weekend dus hierbij weer een blogje over iets uit mijn memory kastjes.
En dat zijn de Ampelmännschen uit Berlijn. Ik kocht deze twee zgn koelkastmagneten in een speciale winkel die alleen allerlei artikelen hiervan verkochten. Dit keer even niet het verhaal van mijn vakantie daar, heb nog andere souvernirs om daar over te schrijven maar ik vond het verhaal van deze Ampelmännschen dat ik daar hoorde zo mooi, daarom kocht ik deze twee als herinnering aan Berlijn.
Wiki schrijft het volgende er over:

Das Ampelmännchen (Duits voor: “het verkeerslichtmannetje”) is de Duitse benaming voor het figuurtje op verkeerslichten voor voetgangers, en in het bijzonder voor het ontwerp daarvan in de voormalige DDR. In tegenstelling tot andere landen, waar de verkeerslichtfiguren abstract en zakelijk getekend zijn, is het Oost-Duitse symbool veel speelser. Het is een kort mannetje met een hoed op. Het groene mannetje loopt met een opgeheven arm, het rode steekt zijn armen wijd uit. Sinds 2004 is er ook een vrouwelijke variant onder de naam Ampelmädchen.
Geschiedenis
De twee figuurtjes zijn in 1961 ontworpen door verkeerspsycholoog Karl Peglau. Het ontwerp van het mannetje was een onderdeel van een concept dat het hele verkeerslichtensysteem in de DDR met duidelijkere tekens veiliger moest maken. Na een lange strijd over de vormgeving van de verkeerslichten werd de Ampelmann pas in 1974 als standaard vastgelegd. Daarna werd het mannetje ook ingezet om de DDR-kinderen speels verkeersregels bij te brengen. Door de rol die de Ampelmännchen speelden in het televisieprogramma Verkehrskompaß, een verkeerseducatiemagazine voor kinderen, kregen ze pas echt een identiteit.
Na de val van de muur
Na de val van de muur werd besloten dat verkeerstekens eenvormig moesten zijn en dus werden vanaf het midden van de jaren negentig de verkeerslichten omgebouwd naar de Europese standaard. In oktober 1996 richtten enkele ontwerpers een comité op met de naam Rettet die Ampelmännchen (Red de verkeerslichtmannetjes) en werden er veel Ampelmann-producten geproduceerd. In de souvenirwinkels in Berlijn is het Ampelmännchen alomtegenwoordig: op T-shirts, handdoeken, bekers, vlakgommetjes, stickers voor de wc-deur (uiteraard in een mannelijke en vrouwelijke vorm) en nog veel meer. De Ampelmännchen werden in zekere zin het symbool voor de nietsonziende manier waarop het Westen in het verenigde Duitsland de westerse cultuur oplegde.

De actiegroep had succes: het Oost-Duitse Ampelmännchen mocht blijven en er zijn er weer een groot aantal teruggeplaatst. Tegenwoordig heeft het Ampelmännchen een cultstatus bereikt en wordt het gezien als een stukje Ostalgie. In januari 2005 is men zelfs begonnen in het westelijk deel van Berlijn Ampelmännchen in de verkeerslichten te plaatsen, omdat deze veel makkelijker te herkennen zijn dan de traditionele mannetjes, maar vooral omdat het door de bevolking gewaardeerd wordt. Het is dus niet meer mogelijk aan de verkeerslichten te zien aan welke kant van de voormalige muur men zich bevindt. Momenteel worden beide mannetjes naar willekeur in de Berlijnse verkeerslichten aangetroffen. Ook elders in het Westen, onder andere in Hückeswagen, Saarbrücken en Esslingen am Neckar kan men het Oost-Duitse figuurtje aantreffen.

Ampelmannetje gekocht in Berlijn staan daar op de stoplichten

Memory kastje 3

1001004005752329

Het is weer een WW oftewel een Willem Weekend dus een blogje gemaakt over mijn memorykastje.
Ik schrijf het op 14 februari dus de dag van de vriendschap, vandaar dat ik maar een keer een herinnering aan mijn allereerste date uit het kastje heb gepakt.
Al heel snel na mijn scheiding kwam ik via internet in contact met een man, heel toevallig heet hij ook Willem. Eerst een paar keer chatten maar deze man was behoorlijk voortvarend en al snel zaten we dus te bellen. En die eerste keer dat we belden lag ik na 3 uur gewoon een beetje dizzy de telefoon weer neer. Al snel spraken we voor de eerste keer af.
Het werd echt een blind date. We hadden geen foto’s van elkaar gezien alleen een beschrijving gegeven van elkaar. Afgesproken op het station in Gouda.
Ik vond het onwijs spannend, had het bijna de dag er voor nog afgebeld, was tenslotte 35 jaar getrouwd geweest en dan opeens weer afspreken met een andere man is dan toch wel heel bijzonder hoor.
Het stormde die dag en het stormde ook in mijn hoofd, wat weet ik van die man, hij kwam met de auto en woonde in het Gooi in Huizen. Zijn vrouw was overleden, ook nog maar kort daarvoor.
We herkenden elkaar meteen en net zoals met dat telefoongesprek ging het gesprek meteen door alsof we elkaar al heel lang kenden. Eerst even wat gaan drinken in Gouda en daarna zijn we naar de Reeuwijkse plassen gereden waar we rond de plassen gingen wandelen.
Het stormde echt heel hard maar het was wel mooi om daar te wandelen. In het Wapen van Reeuwijk gingen we lunchen. Hij gaf me een gedichtenbundel Gek van Liefde van Het-sterrenbeeld-TweelingenFrancine Oomen. Er was duidelijk een klik. Hij was open een sociaal mens en er viel eigenlijk geen minuut stilte, een echte tweelingman. Hij bracht me naar de bus en in de auto gaven we elkaar de eerste zoen.  O gut, ik voelde me echt weer zo’n puber, in de auto zoenen met een man. Hoe grappig was dat eigenlijk.
De afspraak werd gemaakt dat ik naar hem toe zou komen een keer en dat gebeurde met Pasen. We hadden een goede dag samen, het is daar een mooie omgeving, hij woonde in een prachtige omgeving in een mooi appartement begane grond met een tuintje erbij.
De volgende afspraak werd gemaakt om bij mij thuis te komen. De dag voordat hij zou komen belde hij op en ik begreep uit zijn gesprek dat hij wel eerder wilde komen dus ik zei, kom maar naar me toen. Wetend dat hij niet in het logeerbed zou gaan slapen. Ook weer spannend met een andere man. Pff maar ach ja zoveel verschil is er nou ook weer niet haha….. en we hadden het goed. De volgende dag gingen we wandelen op Scheveningen. Hij vertelde dat hij niets zag in een latrelatie. Hij wilde weer samenwonen met een vrouw, een oma voor zijn kleinkind en ik kreeg het steeds benauwder.
Ik was nog maar net gescheiden na toch wel een proces van jaren om te gaan scheiden, blij met mijn vrijheid en me dan nu meteen weer zo vast in een nieuwe relatie storten.
Hij was nog maar net zijn vrouw verloren en zij was, wat logisch is, ook nog helemaal in zijn gedachten maar zei hij, ik heb tegen mijn kinderen gezegd dat ik niet alleen ga blijven en die snapten dat wel. Zijn vrouw was 10 jaar ziek geweest, hij had haar verzorgd waarvan de laatste jaren intensief en hij wilde ook weer “leven”.  Klinkt misschien raar maar ik snapte het ook wel. Met het respect waarmee hij over zijn vrouw sprak, de keer dat hij bij het horen van “hun” nummer op de radio in tranen uitbarstte begreep ik dat hij heel veel van haar gehouden had.
De volgende nachten kon ik slecht slapen en ik nam toch de beslissing dat ik niet verder met hem wilde. Zeker niet zo snel met iemand zou willen samenwonen. Ik wilde hem niet hier laten komen en het dan zeggen dus ik belde hem op en vertelde het hem.
Hij was teleurgesteld maar snapte het ook wel.  Een half jaar later belde hij nog een keer en vertelde hij dat de beslissing ook goed geweest was. Gekregen van Wim I mijn eerste date even zijn achternaam vergeten hij was vertegenwoordiger van dit merkHij vond het nog steeds jammer maar zei ook de tijd nodig gehad te hebben om met zijn verdriet om zijn vrouw in het reine te komen.
Bij mij was toen Willem II al in beeld ( Wim is Willem III, wat heb ik toch met die Willems) en hij had inmiddels ook een andere vrouw waarmee hij regelmatig afsprak. Beide hadden we dus een goed gevoel dat de dingen zo gelopen waren en het goed was.
Deze Willem was vertegenwoordiger bij Bourjois, een make-up merk en ik kreeg toen hij bij mij kwam wat make-up artikelen van hem waaronder dit doosje met oogschaduw dat nog steeds in mijn memory kastje staat. Samen met de gedichtenbundel een mooie herinnering aan een fijne man en mijn eerste date…….
Dit gedicht schreef ik destijds voor mijn eerste ontmoeting

Opnieuw

Ik leef nog

Ik ben vrij

Mijn lijf is warm

En mist een arm

Verleden

Heden

Liefde was

Liefde komt weer

Pijn blijft

De wond doet zeer

Kijk naar een nieuwe dag

En weet dat dit mag

13-3-2008

Memory kastje 2

gekochtinengelandinkathedraalDit gedicht hangt op mijn prikbord. Het was mijn eerste vakantie naar Engeland toen ik gescheiden was.  Ik ging samen met mijn vriendin uit Harderwijk daar naar toe met de boot, een verzorgde reis was het en onze chauffeur was Sjaak. Een heel aardige man.
Ik heb iets met Engeland, voordat ik er de eerste keer naar toe ging had ik heel vaak gedroomd dat ik naar Engeland ging en net als ik of in het vliegtuig wilde stappen of op de boot gebeurde er iets waardoor het niet doorging. Een repeterende droom en ik had altijd het gevoel alsof ik in een vorig leven (zou dat bestaan 😉 ) in Engeland gewoond heb. Na mijn eerste reis naar Engeland is die droom nooit meer terugekomen. Ben er later nog een keer met mijn zus geweest.
Totdat we op de boot zaten bleef ik twijfel houden of deze vakantie wel door zou gaan maar er gebeurde gelukkig niets en we hadden daar echt een geweldige week samen. Een leuke groep mensen, veel gezien, een nachttoer door Londen nog gehad.  Veel tuinen gekeken naar de Kathedraal van Canterbury zo prachtig. Daar kocht ik ook dit gedicht, ik kon er wel blijven lezen. Ik hou van Engels en vind dat sommige dingen prachtig klinken in het Engels. Ik las het gedicht heel vaak en het gaf me ook wel troost hoewel ik helemaal niet zo gelovig meer ben. (een klein beetje ingestampte christelijke opvoeding en twijfel blijft altijd wel ergens zitten).
De eerste keer dat we in de bus moesten zitten kwamen we te laat. De chauffeur was daar niet heel blij mee. Mijn vriendin is echt een leuk mens maar ze staat wel een versnelling langzamer dan de meeste mensen, dat zegt ze zelf ook hoor .Wel twee versnellingen zegt ze altijd. Dus had ik er ook rekening mee moeten houden dat ze ’s morgens was meer tijd nodig had. Nou ja ik had heel snel een lied zitten schrijven en vroeg aan chauffeur Sjaak of we dat even mochten zingen en we kregen zelfs de microfoon.

Op de wijs van Cowboy Billy Boem
En wie rijdt er heel de week in ons bussie
Dat is Sjakie de chauffeur door de mensen gewaardeerd
Er is nooit bij Effe Weg een chaffeurtje geweest
Die zo aardig was als Sjakie de chauffeur
Van je hotsie knotsie knetter
Blijf wel kijken op de klok
Want als je een keer te laat komt
Ja dan heb je wel een strop
Sjaak zijn lachen is dan weg
En dat willen we toch niet
Dus “A very really sorry” van ons in dit snelle lied.|

We hebben zo gelachen met alle mensen in de bus ook, er heerste meteen een leuke sfeer in de bus en dat bleef eigenlijk heel de week wel zo. Iedereen schoof bij iedereen aan tafel aan, we wisselden veel. De mensen vroegen zelfs of ik op de terugweg weer een lied wilde maken. Nou ja dat wilde ik wel natuurlijk dus even wat op papier gezet en bij het inschepen gevraagd of ik het daar mocht kopiëren en uitgedeeld in de bus en met elkaar zongen we dat waarna we met de pet rondgingen voor de chauffeur. (weet niet of dat nog gebeurt maar toen wel)

Afscheidslied vakantie op de wijs van Het kleine café aan de haven

Refrein:

Hier met dit bussie gaan wij weer naar huis toe
Hier was de service weer goed en ok
Onze Sjakie bracht ons naar alle plaatsen
Na deze dagen zijn wij wel tevree

We kwamen hier samen, geplukt uit veel plaatsen We komen uit heel Nederland
We gingen op pad en ontdekten toch wel een heel mooi deel van Engeland
Sjaak was onze leidsman natuurlijk daarbij ons aller steun en toeverlaat
We werden een groep en we hadden plezier Een groep die nu weer naar Nederland gaat

We gingen naar Kent en naar Chatham, naar tuinen de kerk en kasteel
Als toetje bracht Sjaak ons naar London, daar zagen we allemaal wel  veel
We keken daar rond stapten uit en ontdekten daar ook het Engelse bier
We kunnen wel zeggen voor ons was de reis toch wel zeker veel dagen plezier

Een onvergetelijke vakantie voor ons en onze vriendschap.

 

dscf081628middel2928229