Een makkelijk blogje

Soms kom ik onderweg wel eens dingen tegen waar ik denk nog wel eens iets mee te doen en dan is een makkelijk blogje snel gemaakt…

Zoals deze een aantal maanden geleden, inmiddels al omgevallen, half in de sloot liggend en in de vergetelheid geraakt…….

En bij het maaien van het gras en van die lelijke zwarte bollen van maken gaat er ook wel eens iets mis, weken heeft ie in de sloot gelegen maar blijkbaar hebben ze hem er toch wel weer uitgehaald…..

Met Wim een mooie fietstocht gemaakt in de Alblasserwaard, geen horeca te bekennen en als je dan zo’n naambord zit begint het wel ergens wat te kriebelen hoewel de spelling niet helemaal goed is dan…. maar what’s in a name..

En niet heel bijzonder maar vond het wel mooi gedaan in de Heemtuin waar ik graag wat ga wandelen en rondkijken deze mooie stoel gemaakt van een stronk hout…….

En mijn lievelingsfietspad dat om deze tijd van het jaar nog mooier is vanwege de vele gevallen bladeren waarbij je soms zelfs niet goed meer kan zien waar je moet fietsen…..

En deze vond ik ook wel grappig, een mooie grote zonnebloem in de tuin, denk een van herkenbaarste bloemen en dan lijkt het me overbodig om er dan ook nog een naambord bij te zetten 😉

De jacht is begonnen

Toen ik een paar dagen geleden de kieviten aan het fotograferen was zag ik steeds grote groepen ganzen luid gakkend vliegen. Het was echt een mêlee van vogels in de lucht.
Later hoorde ik ook van die doffe knallen, klinkt ongeveer zo als de dagen voor oud en nieuw als er al stiekem vuurwerk wordt afgeschoten in de verte.
Maar ik wist meteen dat het jachtseizoen weer begonnen is in de polder. Gisteren tijdens mijn rondje fietsen zag ik een groep van een man/vrouw of zes mensen gekleed in camouflage kleding en voorzien van honden en geweren de polder in gaan.
Toen ik later de andere kant op fietste dus hemelsbreed zo’n 10 km verderop zag ik ook bij een aantal weilanden achter elkaar bij ieder hek een jager staan.
Om te mogen jagen moet je wel aan een aantal voorwaarden voldoen zoals
Wat zijn de regels voor de jacht? Om te mogen jagen, moet u aan een aantal voorwaarden voldoen. U heeft een jachtakte nodig en moet u lid zijn van een Wildbeheereenheid. Dit is een lokale jagersvereniging in uw regio. U mag alleen op bepaalde dieren en in een bepaalde periode jagen. En u mag het wild niet onnodig laten lijden. Deze en meer regels voor de jacht staan in Wet natuurbescherming.
Als wildbeheer ben ik niet op voorhand tegen het jagen, heb een keer een aantal jagers geïnterviewd en dan krijg je toch een andere kijk op dit verhaal. Ook zij hebben baat bij evenwicht in de natuur. En vooral ganzen veroorzaken heel wat schade aan de landerijen en wateren. Als je ook ziet in het voorjaar hoeveel jonge ganzen er komen dan snap ik dat ook nog wel.
Alleen als je dan zoveel jagers tegelijk de polder ziet bevolken vind ik het wel wat imposants hebben en heel stiekem ben ik ook wel eens een beetje bang of ze niet de verkeerde kant toevallig eens opschieten waar ik fiets bijvoorbeeld. Misschien heel kinderachtig, heb dat nog nooit gehoord hoor maar toch……

En het brengt ook een hoop tweespan van voor- en tegenstanders van het jagen. En dat kan bij beide partijen soms hoog oplopen.
Niet alleen wordt er met geweren momenteel gejaagd in de polders maar ook met hengels. Het is echt snoektijd en onze Krimpenerwaard is bij uitstek een gelegenheid waar veel vooral ook Belgen op af komen.
Langs alle slootjes zie je nu de vissers bezig om te proberen een snoek te vangen. Een paar jaar geleden vond ik dat wel een grappig gezicht dat ik zoveel vissers zag, nergens onderweg een snoek uit het water zien halen en toen ik langs een tuincentrum fietste zag ik een reiger met een grote snoek in zijn bek en ik dacht, dat zijn eigenlijk de beste vissers.
Gelukkig wordt er tegenwoordig wel goed gecontroleerd want er is een tijd geweest dat er echt zoveel snoeken meegenomen werden en dat kwam onze polder niet ten goede.

Schaapachtig

Vanmiddag ging ik nog mijn rondje fietsen en ik koos er voor eens een paar andere paden te nemen dan anders en zo kwam ik op een Tiendweg en daar zag ik een jongen staan bij een hek. Voor het hek stond een zwart schaap, die was ontsnapt uit het weiland.
Ik stapte af en vroeg aan de jongen of het hek misschien open gedaan kon worden zodat het schaap weer terug kon want op de weg lopend is het een gevaar voor haarzelf maar ook voor fietsers en ander verkeer.
Dat lukt zo niet zei hij want dan loop het schaap weg. Ik bood aan om even te helpen en het schaap tegen houden. Het was een rustig schaap, dat leek me niet zo´n probleem.
De jongen had zijn fiets al half voor de brug gezet en ik ging op het andere deel staan om het schaap tegen te houden.
Hij ging proberen de touwen los te krijgen, dat was nog even een gepruts maar het lukte hem om ze los te kijken.
Het schaap bleef gewoon schaapachtig staan kijken en deed geen poging om weg te gaan. Het hek ging open en het schaap liep als een mak lammetje het weiland weer in. Klus geklaard. De jongen bedankte me en ik de jongen, toch leuk als zo´n jonge knul daar erg in heeft. De andere schapen kwamen meteen naar hem toe om haar te begroeten leek het wel. Ging allemaal zo snel dat ik niet eens tijd had om even een foto te maken van toen ie nog voor het hek stond. Ook niet zo erg. Deze schapen hadden nog geen bezoek gehad van de ram zo te zien, ze zijn nog allemaal kleurloos.
Op de terugweg kwam ik langs een weiland met schapen en het is weer de tijd dat de schapen gedekt worden, heb er geloof ik al eens eerder een blogje over geschreven. Een ram krijgt dan een kalkblok omgehangen zodat de boer kan zien welke schapen gedekt zijn.
Zo´n kalkblok kan verschillende kleuren hebben maar bij deze ram was het duidelijk een blauw blok geweest.
Even een paar regels uit een vorig blogje van me gepakt want ook dit keer zag het er eigenlijk precies hetzelfde uit bij deze schapen. Ik probeerde een paar foto´s te maken maar meteen kwamen alle schapen op me aflopen, die dachten vast iets lekkers te krijgen wat het weer lastiger maakte een foto te maken maar het was wel grappig en het lukte toch nog wel.
In een weiland zag ik twee schapen op bijgaande foto en ik vroeg me daarbij toch wel twee dingen af hoe dit veroorzaakt is.
1. Of de ram was nog een beetje onwennig en wist niet precies hoe alles in zijn werk ging (vast geen voorlichting gekregen van zijn moeder)
2. Of de ooi was er wel voor in om wat verschillende standjes uit te proberen en heeft de ram zo verleid om zijn medewerking hier aan te geven.
Als je de foto´s ziet snap je wel wat ik bedoel. 

Maar alle gekheid op een stokje, als ik zo door tel even, een draagtijd van bijna 5 maanden dan zullen er zo eind februari, begin maart weer de eerste lammetjes in het weiland lopen en dat is een mooi vooruitzicht.

De polder saai ???

Wim vindt de polder vaak saai, allemaal weilanden, altijd wind waar ie een hekel aan heeft, kortom hij is blij dat hij op de Veluwe woont en dat is prima ook.
Ik vind de Veluwe ook mooi kom er graag natuurlijk voor hem maar een mooie omgeving er bij is ook meegenomen.
Sinds we allebei bij mij de beschikking hebben over een E-bike is zijn aversie tegen de wind wel minder geworden maar toch, het is niet zijn ding. Al maken we sinds die tijd wel veel langere fietstochten dan daarvoor.
En ja het klopt hoor hier in de polder waait het altijd en flink ook soms zoals zaterdag toen we het hele eind naar Rotterdam flink tegen wind hadden. Hij is er ook van overtuigd dat hij altijd tegen wind heeft, ik weet wel beter, hij eigenlijk ook hoor maar wil dat niet toegeven. Mijn standaard antwoord is altijd, keer je even om fiets een eindje de andere kant op dan voel je wel of je voor of tegen wind hebt.
Zelfs ben ik altijd weer blij als ik naar huis kom in de polder te komen, de ruimte, de luchten, de openheid, ik ben echt een kind (nou na inmiddels ongeveer oude vrouw 😂😂) van de polder.
Vanmiddag was ik een rondje gaan fietsen, had een paar dingen op de weggeefhoek gekregen en ging die meteen ophalen.


Was wel grappig, had gereageerd op een prinsessenpuzzel voor Pretty en dacht dat het een kleine puzzel was maar toen ik hem op ging halen bleek het een giga puzzel te zijn van wel een meter groot dus ongeveer net zo groot als ze zelf is (schat dat ze ook zo rond een meter is nu). Maar wel een hele mooie en leuk om een keer te maken op een regenachtige dag. Hou hem voorlopig nog even achter de hand.
Maar goed vandaag was het rustig herfstweer zoals ze dat noemen, weinig of geen wind en ik dacht ik fiets nog een extra rondje en ging wat verder de polder in.
En daar werd ik voor beloond, het was inmiddels al na 4 uur en het begon al een beetje donkerder te worden en ik zag echt zoveel zwermen met vogels in de polder vliegen.
De spreeuwen die van die mooie figuren maakten maar ik zag ook in een weiland honderden kieviten die zich verzamelden denk om te vertrekken. Iedere keer stegen ze weer op en daalden weer op het weiland, ik kreeg een prachtige vogelshow te zien. Want ook de smienten en ganzen waren actief in de lucht. Heb er echt een half uur van staan genieten. Wat een prachtig gezicht zeg……
Wim een berichtje gestuurd met de tekst “De polder saai? ik dacht het niet he……….
Kom snel weer lezen hoor bij de blogjes en reacties maar heb het gewoon zo druk momenteel met van alles…….


Opgeruimd staat netjes…

Het afgelopen jaar heb hebben veel elektrische apparaten van mij het begeven, senseo, decoupeerzaag, computerscherm, hoge drukreiniger, vijverpomp, tlbuisje, waterkoker en misschien nog wel meer dat ik niet meer weet. Het leek wel of alles opeens het begaf. Bovendien had ik nog van iemand een tas met oude fototoestellen gekregen.
Maar goed dan zit je nog met de oude apparaten en die had ik allemaal in de schuur gezet zo van dat moet ik nog eens wegbrengen.
Vorige week heb ik weer eens de schuur opgeruimd. In de winter zet ik altijd mijn glazen tafel en stoelen binnen en ik zette al die elektrische apparaten buiten op mijn bankje. Zo van nu komen ze echt niet meer de schuur in.
De kleine apparaten bracht ik deze week naar zo´n bak in een winkel. Vandaag een vrije dag en ze gaven mooi weer op en ik dacht even naar het afvalstation gaan fietsen en wegbrengen die dingen. Een afspraak gemaakt, mijn pasje opgezocht en gekeken waar het zich bevond, zo’n 9 km fietsen bij mij vandaan.
De hogedruk en scherm pastte in een fietstas en in de andere de vijverpomp. De camera’s kon ik niet meer meenemen.
Ik vroeg me af of het afvalstation wel per fiets bereikbaar was want ik wist dat langs die weg dat het gesitueerd was geen fietspad was. Maar het was prima voor elkaar het eerste stuk van de weg tot aan het afvalstation was een fietspad.
Was er een kwartier te vroeg maar dat was geen probleem, hoefde zelfs mijn pasje niet te laten zien en binnen 5 minuten was ik klaar. Even die apparaten in de container daar zetten. Blij er van af te zijn.

Op de terugweg even bij wat andere opruimers gaan kijken, kwam langs een natuurgebied waarvan ik wist dat er veel paddenstoelen zijn en het was zulk prachtig weer dus even een uurtje lekker gaan struinen. Het was echt zo heerlijk om te doen op mijn gemakkie. En er zijn er nog zoveel te vinden momenteel. De mooiste vond ik nu zelf de paarse amathistzwammen. Maar eigenlijk vind ik ze allemaal wel mooi.
Doorgefietst naar de Hema en daar gaan lunchen, op de terugweg nog bij een andere locatie gaan kijken en wandelen naar paddenstoelen. Viel een beetje tegen daar maar goed het was gewoon zo heerlijk buiten.
Echt uren buiten geweest en net thuis kwam mijn broer langs even een bakje doen. Ik vertelde dat ik die apparaten weggebracht had en hij zei, die had ik wel willen hebben. Samen met een vriend “sloopt” hij die en ze verkopen de materialen die nog waardevol zijn en de rest voeren ze netjes af. Ze kregen ooit zelfs een klus van de gemeente om oude computers te demonteren. Het zijn beide mannen die graag wat knutselen en uitvinden hoe dingen in elkaar zitten. Brengt niet heel veel op en de opbrengsten gaan naar de kleinkinderen van die vriend maar ze hebben er lol in samen. Hij nam de tas met oude fototoestellen mee, daar ging hij wel naar kijken en anders zou hij ze ook afvoeren voor me.
Al met al een heerlijk fijne dag zo met van dat prachtige weer, geen afspraken en gewoon heerlijk buiten rondscharrelen.

Een hobby een passie

Op dit moment is naast schrijven toch wel fotograferen een hobby van me geworden. Foto’s maken geeft me zo’n goed gevoel en natuurlijk is het digitale fotograferen daarbij een prachtige uitvinding, als ik nu nog rolletjes zou moeten kopen en laten ontwikkelen zou het een stuk minder zijn allemaal.
Vanaf mijn eerst cameraatje van f. 10,00 gewoon zo’n vierkant kastje met verder niks er op of er aan maar je kon er wel van die vierkante blokjes met lampjes opzetten. Ik vond meteen fotograferen leuk al hield mijn zakgeld me natuurlijk wel tegen om veel foto’s te maken. En ja als ik nu die foto’s zie had ik nog heel veel bij te leren.


In de loop der jaren heel veel fototoestellen gehad waarvan de gele minolta voor mij de mooiste foto’s maakte, je kon hem ook onder water gebruiken. Toen de drukkerij waarvoor ik werkte al heel snel na de invoering van de digitale camera vroeg of ik die ook niet wilde proberen wist ik niet hoe snel ik een afspraak moest maken om hem uit te gaan proberen en in ontvangst te nemen. Ook voor hen was het natuurlijk makkelijker en voordeliger en we konden wat recentere berichten plaatsen met foto’s omdat het afdrukken ook nog tijd in beslag nam. Een sony cybershot.


Een nieuwe wereld ging voor me open. Ook daar kreeg ik regelmatig een nieuwere versie van de drukkerij, later toen de zaken daar ook wat minder werden betaalde ik de helft zelf als ik weer een nieuwe camera wilde hebben.
Maar dat ik vaker de natuur in ging begon eigenlijk na het overlijden van mijn broer, al weer 10 jaar geleden. Hij had een mooie Canon camera met een paar lenzen er bij. Wij hebben destijds met de vier over gebleven broers en zussen eerlijk alle spullen van hem verdeeld en mijn zus had gekozen voor de camera en kreeg hem ook.
Maar achteraf zei ze dit gedaan te hebben om hem aan mij te geven want zij maakte echt nooit foto’s.
En daarmee begon mijn hobby toch wel meer te ontwikkelen. Ging dingen uitproberen, er kwamen nog wat lensjes bij, een reserve camera, een cursus fotografie. Van schermpjes kijken naar een zoeker veel fijner om mee te werken. Een blogster Angeniet, heb er al vaker over geschreven, inspireerde me om meer de natuur in de gaan en dat is zo heerlijk.
Afijn ik werd en word ook wel regelmatig gevraagd momenteel om foto’s ergens te maken. Heb 4 bruiloften gedaan maar dat doe ik echt niet meer. Het zijn vier hele mooie series geworden maar het is zo onwijs veel werk en ook verantwoording of het wel goed zal gaan. Daar heb ik geen zin meer in.

Maar zo nu en dan voor kleine projecten of zoals laatst voor het mantelzorgblad en het zorgcentrum dat zijn gewoon leuke dingen om te doen. Een dikke buik serie voor mijn kapster en nog specialer van mijn kleinkind op komst dat was zo ontroerend en vond dat ook zo mooi dat ze het vroegen, zo intiem om dat te doen.
Naast mijn camera maak ik momenteel ook wel foto’s met mijn Iphone, heb een nieuwe met een goede camera er in en die maakt verrassend mooie foto’s vooral van dichtbij. Voor veraf vind ik het niet zo geschikt.
Afijn fotograferen is toch wel een belangrijk deel van mijn leven geworden……

(wordt vervolg).

Hoog water……

Wat een regen kwam er vandaag weer naar beneden, alles is overvol hoor mijn vijver, mijn watertank, van mij mag het wel weer wat droger worden.
Maar ja het is herfst he….. eind van de middag begon het toch nog droog te worden, zag zelfs een stukje blauwe lucht en niets heerlijkers om dan even de benen te strekken en te gaan fietsen.
Het weer had ook gezorgd dat de rivieren hoog stonden, breed worden dan en ik las ergens dat ook een schuif van de stormvloedkering in de IJssel dicht was. En niet dat de polder nou meteen gevaar zou lopen om onder te lopen en ik natte voeten zou krijgen maar ze doen dat altijd een aantal keren per jaar bij hoog water. Denk zelf ook als ´oefening´ om te kijken of alles nog werkt. Zonet kreeg ik van mijn zoon een appje dat toen ik al weer thuis was de Algerabrug niet meer dicht wilde en dat zorgde in de spits voor ellenlange files. Dus geen autoverkeer over de brug en geen scheepsvaartverkeer onder de brug en daar lagen ook schepen te wachten.

Maar goed dit wetende besloot ik een rondje rivieren te maken, hoewel het om deze tijd dat de mensen uit hun werk komen niet het fijnste moment is om op de dijken te rijden.Toch maar gedaan, onderweg wat foto´s gemaakt van het hoge water, niet extreem hoor maar blijft een mooi gezicht. Via de Lek langs de Sliksloot fietsen, een kijkje nemen bij de Stormvloedkering en een paar foto´s maken. Doorgefietst via de IJssel naar mijn geboortedorp, daar verwachtte ik ook nog wel wat boten aan te treffen die lagen te wachten maar dat viel mee, er lagen er maar twee te wachten.
Weer richting huis gaan fietsen, toch nog een klein buitje onderweg op mijn dak gekregen maar het viel mee, mijn broek was al weer droog voordat ik thuis was. Nog een paar foto´s van het kleinste riviertje de Loet gemaakt en weer naar huis.
Toch weer 2 uur lekker buiten geweest, een rondje van 25 km fietsen en de rest wat fotograferen en wandelen.
Was er helemaal weer van opgeknapt.
Vandaag niet verveeld, wat bestanden weer uit zitten zoeken, wat dingen uitproberen op het gebied van fotografie. Nog even zitten facetimen met zoon en Pretty, die waren nog in Spanje, inmiddels onderweg naar huis weer. En dan zie je ze gewoon lekker in zwemkleding zitten en lopen,o heerlijk was helemaal jaloers haha. Maar wel leuk om het zo te zien daar, kreeg van de week ook al van die leuke foto’s en filmpjes toegestuurd. Wat leuk is dat whatsapp toch dan wat dat betreft. En weer een leuke serie op Netflix ontdekt Grace en Frankie echt zo leuk vind ik die. Morgen ga ik weer afreizen naar Apeldoorn. Dus voor iedereen een mooi weekend gewenst. P.s. En ja ons dorpje aan de Lek heeft toch de allermooiste skyline. b

Over dodemansvingers en goed gezelschap……

Gisterenochtend even alle ramen bij een vriendin wezen zemen, op een smal balkonnetje, vond je het niet eng vroeg haar man en ik zei heb de andere kant opgekeken maar helemaal mijn ding is het niet daar op een trapje op te staan. Het begint een beetje mantelzorgwerk te worden maar ook wel prima hoor, zij kunnen het niet meer en dan hoop ik altijd maar als ik zover ben dat ik ook hulp krijg.
Heerlijk tuinweer vandaag en tijd om mijn tuintafel op te ruimen en in ze schuur te zetten, meteen de schuur opgeruimd en zo van die klusjes.
Daarna behoefte om een eindje te gaan fietsen, even een rondje gedaan en het is zo heerlijk dat ik als ik terug fiets denk, zal ik nog een extra rondje doen via het tunneltje en dan zo terug.
Net als ik dat gedacht heb hoor ik een bekende stem achter me, een achter achter nichtje van me, haar moeder en mijn moeder waren nichten, zij fotografeert ook net als ik graag in de natuur en is ook dagelijks haar rondje aan het maken.
Nu had ik een aantal weken geleden een grote boomstam met houtknotszwammen ook wel dodemansvingers genoemd gevonden in een natuurgebied.
Zij vertelde dat ze daar ook was wezen kijken maar ze niet had weten te vinden, waar was het dan precies.
Ik probeerde het uit te leggen maar dat is best lastig natuurlijk. Dus ik zei wilde je er nu naar toe dan fiets ik wel mee, zat toch te bedenken om nog een rondje extra te fietsen en dat vond ze leuk.
Dus gingen we samen op weg richting dat natuurgebied. En het gekke is dat ik heel slecht ben in de weg vinden maar precies weet waar ik welke paddenstoelen gefotografeerd heb. Zo apart eigenlijk.
Wij er naar toe gegaan en even wat bramenuitlopers overwonnen en over takken geklommen pff de jaren gaan tellen, voor haar ook hoor, zij is een jaar jonger dan ik. Maar we vonden de stronk en er stonden nog steeds veel dodemansvingers op. Het lijken ook net vingers die uit de stam komen, zwarte vingers. Sommige mensen vinden ze zelfs sinister of eng, maar wij vonden ze wel mooi. En zij was zeker zo enthousiast, ze had ze nog nooit gezien, ze bleef foto’s maken.
In de buurt vonden we nog veel meer paddenstoelen en zo hebben we heerlijk lopen struinen samen en kletsen natuurlijk ondertussen. Stiekem had ze nog een paar foto´s van mij genomen terwijl ik bezig was met fotograferen haha zo grappig. (niet geschikt voor publicatie).
Samen ook weer daarna naar huis gaan fietsen, zij woont in mijn geboortedorp dus moest nog een stukje verder toen ik al weer thuis was.
Ik kom haar regelmatig tegen en we maken dan altijd een praatje en dat is best gezellig. Vroeger als kinderen woonden we ook maar een paar honderd meter uit elkaar, zaten op dezelfde school en met Kerstmis mochten we altijd bij hen hulst komen plukken, zij hadden een grote boom staan. Ook in de tijd dat ik nog bij mijn moeder de tuin altijd deed kwam ze vaak langs fietsen en een praatje maken, het is een leuke meid en zo onverwachts iets samen doen alleen maar leuk toch………… en paddo’s ik kan er momenteel niet genoeg van krijgen, het blijft zo mooi en een heerlijk stukje ontspanning voor me.

De wondere wereld van….

Gisteren op mijn “niets moet alles mag dag” ben ik weer eens op paddenstoelenjacht gegaan in twee Heemtuinen.

Inktviszwam

Heel stiekem hoopte ik daar ook weer een keer de inktviszwam aan te treffen maar die was er echt niet te vinden.
Toch was ik niet ontevreden met het resultaat best veel soorten paddenstoelen gevonden.
Dit jaar wel opvallend weinig vliegenzwammen. De rood met witte stippen dus van kabouter Spillebeen, die altijd tot de verbeelding spreken maar heel eerlijk vind ik veel andere paddenstoelen zeker net zo mooi om te zien.
Paddenstoelen en zwammen hebben toch altijd iets mystieks vind ik, zo zie je niks, zo staat het er overal vol mee en zo zijn ze ook weer verdwenen.
Nu weet ik naast de heemtuinen nog wel een paar plekken waar ik paddenstoelen kan vinden en dat is dus niet op de gebaande wegen.
Vaak ga ik lekker “struinen” tussen de bomen in, goed oplettend om geen dingen te beschadigen en vaak worstelen met overhangende takken en vooral de bramen. Dat zijn echt valserikken die me proberen te laten struikelen.


Nu is de grond waar paddenstoelen te vinden zijn zeker na alle regen knap zacht dus hard vallen zal niet zo gauw gebeuren.
Even afkloppen maar ik heb het nog zonder struikelen kunnen redden.
Ik vind het echt heerlijk zo lekker buiten te zijn, weer thuiskomen met een aantal foto’s die ik ga bewerken en bekijken en nog even weer er van nagenieten.
Echt goed voor mijn knieën is het ook weer niet natuurlijk maar ja als ik stil blijf zitten wordt mijn knie alleen maar stijver en vaak als ik lekker fiets en een stukje loop hier en daar lijkt het wel of ie een soort los komt weer.
De pijn wordt niet minder maar in beweging blijven is goed zei de fysiotherapeut. En na zo een paar uurtjes foto’s maken (paddenstoelen staan laag dus veel bukken en weer overeind) heb ik mijn gymnastiek voor die dag weer gehad.

Ps.. Heb alle namen opgezocht via de app en bij twijfel ook nog gecontroleerd via internet maar er zijn zoveel soorten en namen, kan best dat er een bij zit die niet klopt. ………😂

Vierkante ogen…..

Heb vandaag echt een beetje vierkante ogen gekregen een wat ‘nieuwere’ uitdrukking dan spreekwoorden en gezegdes die soms al honderden jaren oud zijn. In Wiki lees ik het volgende er over:
Een spreekwoord is een korte, krachtige uitspraak die een (volks)wijsheid, een collectieve ervaring of morele opvatting weergeeft. Sommige spreekwoorden zijn met elkaar in tegenspraak. Zo zijn er spreekwoorden die aanzetten tot moedig gedrag, en andere juist tot voorzichtigheid. De wetenschappelijke studie van de spreekwoorden heet paremiologie. In tegenstelling tot een werkwoordelijke uitdrukking, die naar het onderwerp wordt vervoegd, wordt in een spreekwoord steeds dezelfde tekst gebruikt. Vaak bestaat een spreekwoord uit twee delen, waarbij het eerste deel een oorzaak of voorwaarde beschrijft en het tweede deel een gevolg of conclusie.
Er bestaan meerdere spreekwoordenboeken, waarin ze verzameld zijn en verklaard worden. Reeds in 1480 werd er in Nederland een bundel spreekwoorden uitgegeven met de titel Proverbia communia (algemene spreekwoorden). Bij elk spreekwoord was de Latijnse versie gevoegd ten behoeve van het leren van Latijn. De eerste druk van Erasmus’ Adagia, waarin hij Latijnse en Griekse spreekwoorden van uitleg voorzag, dateert van 1500.

En voor wie het nog niet opgevallen is, dit jaar bestaat de televisie 70 jaar en in die tijd is de uitdrukking vast ontstaan. Mensen die veel televisie keken of kijken.
Vandaag is het niet alleen de televisie waar je vierkante ogen van kan krijgen maar ook andere beeldschermen zoals computers, tablets of telefoons.
Bij mij was het op deze regenachtige dag een combinatie van alle drie, hoewel mijn telefoon daar een kleine rol bij speelde.
Ik ben bezig geweest om al mijn foto’s eens goed op te slaan. Ben altijd bang om foto’s kwijt te raken vandaar dat ik ze wel 3x opsla ergens. Een keer ‘gewoon’ op mijn computer, daarnaast nog op een externe harde schijf en als dat nog niet genoeg is ook nog op sticks die ik op verschillende plaatsen in mijn huis bewaar.
Maar het iedere keer bijwerken is wel een kwestie van discipline en zoals in de zomermaanden schort dat er nog wel eens aan. Ik kopieer ze wel altijd meestal direct naar mijn externe schijf maar alles weer op die sticks zetten komt er dan niet van. De herfsttijd is dan een mooi moment om dat te doen zoals vandaag. Kwam er achter dat ik ook wel eens foto’s dubbel opgeslagen had. Kortom vandaag alles eens in orde gemaakt. Dat is regelmatig een kwestie van wachten voordat alles gekopieerd is. Dat was niet zo erg want vandaag heb ik echt genoten van alle overzichten van 70 jaar televisie.

De jeugdprogramma’s, cultuur, religie. Ik vond het enorm leuk, nostalgisch en herkennend om dingen weer te zien. Ook de veranderingen in de loop van de jaren.
Zo rond 4 uur brak de lucht hier en zag ik een paar streepjes blauw. Lekker even naar buiten een rondje gaan fietsen. Het zonnetje kwam zelfs nog even door.
Ben benieuwd of ik al wat paddenstoelen kan vinden, vooral mijn eerste vliegenzwam ‘scoren’ blijft ieder jaar voor mij bijzonder. Bij terugblikken van FB zie ik dat vorige jaren het veel vroeger was en daar is het lange droge weer debet aan. Ik ga zoeken op een aantal plaatsen waarvan ik weet dat ze wel te vinden zijn (onder de berkenbomen). Op een of andere manier voel ik dat ik er een zal vinden. Ik spit een aantal plaatsen door maar zie nog niks. Hier en daar word ik ook flink aangevallen door de bramen, oppassen geblazen want je gaat zo op je snufferd dan. Bij mijn derde plaats zie ik opeens in mijn ooghoeken iets oranjes en denk YES daar is er een. Ik loop er naar toe en inderdaad deze vliegenzwam is hard bezig zich naar boven te werken. Ik ga nog even verder en zie een stukje verder een die al eerder gekomen is. Hij is al aardig groot. Zie ook nog van die fragiele paddenstoeltjes die door mijn app ‘wieltje’ genoemd wordt. Het is weer paddenstoelentijd en als er deze week een paar droge dagen zullen komen dan ga ik zeker nog een keer op paddenstoelenjacht.