Aanslag…..

Geschreven als WE300 met als thema dit keer Aanslag….. een verhaal fictief of echt van 300 woorden waarvan het betreffende woord niet gebruikt mag worden.

Ze het niet zo slecht gehad in de oorlog, het jonge stel, verloofd en allebei werkend bij een boer als knecht en meid.  Hij woonde permanent op de boerderij, “geëmigreerd” vanuit Friesland. Afgekeurd voor de militaire dienst vanwege zijn doofheid.  Eigenlijk viel het met die doofheid wel mee. Glunderend kon hij vertellen dat toen hij wegliep bij de keuring de keuringsarts iets op de grond liet vallen, hij het wel hoorde maar doorliep. Afgekeurd. Zij ging regelmatig naar haar ouders, een gezin van 9 kinderen, weinig eten.
Soms nam ze wat mee van de boerderij, daar waren haar ouders heel blij mee. 
Thuis stond ook haar volle linnenkast die ze gespaard had voor haar uitzet. Ze keek er nooit in ze wist wat ze had.Mama en papa trouwfoto 2
Een broer van haar was ondergedoken en niemand mocht weten waar hij was, bang om verraden te worden.
De oorlog was voorbij, het feest barstte los. Meteen werden er door het jonge stel plannen gemaakt om te gaan trouwen. Steeds uitgesteld vanwege de oorlog, ze kregen zelfs al een klein huisje. Ze wilde haar uitzet in gaan pakken, opende de kast. Ze schrok zich het apenzuur…… De hele kast was leeg alsof er een bom in ontploft was. Ze riep haar moeder die haar in tranen vertelde dat al haar mooie linnengoed was geruild voor eten om het gezin eten te kunnen geven. Haar aanvankelijke boosheid was snel verdwenen, haar moeder deed wat iedere moeder zou doen voor haar kinderen. Bovendien realiseerde ze zich dat er zoveel ergere dingen in de oorlog waren gebeurd. Al hun familieleden hadden het overleefd.
Het stond de bruiloft van het jonge stel niet in de weg en ook met een minder gevulde linnenkast kwam het met die twee helemaal goed en hadden ze een lang en gelukkig huwelijk samen.

Meer verhalen bij Plato…… https://platoonline.wordpress.com/2019/04/26/we-300-voor-april-mei/

Ik ben vanavond 2 minuten stil voor al die mensen die het mogelijk maakten dat wij nog steeds, bijna 75 jaar later, in vrede en luxe hier wonen.  Jullie toch ook !!!!!!!!!!!!!!

 

Klieren

De schrijfopdracht bij Plato die weer terug is. Verzin een fictief verhaal van precies 300 woorden waarin het woord niet genoemd mag worden. Had het gemist en het weer eens een keer geprobeerd…… meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/2019/02/17/we-300-zullen-we-weer-eens/

Klieren

Met hart en ziel was ze begonnen aan de opleiding voor verpleegkundige. Mensen te verplegen, er te zijn voor hen dat wilde ze.
Alleen die theorie, vooral die anatomische namen, het kostte haar heel veel moeite.
download (3)Ging ze op haar praktijkstages moeiteloos door alle zaken die aan bod kwamen, deze theorie was echt afzien.
Het was avond, eigenlijk al te laat om nog te gaan studeren. Ze had gezellig met haar vriendinnen zitten klooien en donderjagen dat het openen van de boeken weer eens tot het laatst uitgesteld was. Vooral deze namen kon ze zo moeilijk onthouden, laat staan wat de functie er van was. Deze zeven hormoonrampen zoals zij ze altijd maar noemt. De Hypothalamus, Schildramp, Bijnieren, Geslachtsramp, Alvleesramp en Pijnappelramp.
Om elf uur worden toch nog de boeken geopend, alsnog proberen de theorie er in te stampen want dit tentamen moet ze echt halen om haar doel nog te bereiken.
Namen worden achter elkaar herhaald, weer opnieuw bekeken wat de functie van deze zeven rampen was, stampen en het proberen te onthouden.
Opeens wordt het licht feller in haar kamer, ze ziet tot haar schrik dat er nog een 8e naam bijkomt die ze zal moeten gaan onthouden met de betekenis er van.  Het is Geluksramp. Ze is verbaasd, hoe kan dat, wat een vreemde ramp is dat Geluk en Ramp in een woord dat kan nooit kloppen.
Maar de betekenis krijgt ze er bij ingegeven, als je deze namen niet meer als rampen beschouwt dan brengt dat geluk en onthoud je gemakkelijker wat de functie er van is……
Zou het echt ?  denkt ze en meteen wordt ze wakker, ze was op haar boeken in slaap gevallen.
Ze begint opnieuw en het klopt, de droom komt uit…. Nu moet dat tentamen morgen vast geen probleem meer zijn.

Musiceren

Een WE300 verhaal van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden met een thema, dit keer Musiceren. Meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/

Een waargebeurd verhaal. IMG_0765
Honderd keer vertelde zij het verhaal aan haar kleinzoon over haar man (zijn opa) die altijd speelde op zijn mondharmonica. Ook voor de kinderen speelde hij altijd en toen zijn gezondheid achteruit ging, zijn geest hem in de steek ging laten speelde hij nog steeds op zijn mondharmonica.
En toen jij klein was, gaat ze verder, kreeg jij ook een mondharmonica en zat je op zijn schoot samen met hem te spelen.
De kleinzoon luistert met zijn vriendin voor de zoveelste keer naar haar verhaal, stiekem neemt hij het verhaal een keer op met zijn telefoon en dat wordt een dierbare herinnering.
Hij was nog klein toen zijn opa overleed maar dit is ergens nog in zijn hoofd blijven zitten maar het kan ook natuurlijk doordat hij het verhaal zo vaak heeft horen vertellen.
Samen spelen op de mondharmonica.
Het huis van oma wordt leeggehaald. Mijn zoon komt naar me toe om een aantal spullen op te halen en we laden het in de auto.
Mijn broer is ook aanwezig en is bezig met de foto’s en fotolijsten die nog in laden liggen.
Foto’s die ooit ergens stonden maar weer vervangen zijn door nieuwere foto’s.
Hier zegt hij tegen mijn zoon, een foto van jou met je opa dat jullie aan het spelen zijn op de mondharmonica’s.
En terwijl ik eigenlijk denk daar zal ie wel niets mee hoeven pakt ie het op alsof het een kostbaar iets is en neemt het mee naar zijn huis.
De foto die past bij het verhaal dat zijn oma hem zo vaak verteld heeft.
Als ik de volgende dag iets wil appen zie ik dat hij deze foto op zijn profiel gezet heeft en heel eerlijk moet ik zeggen dat ik even moest slikken toen ik het zag. Zo mooi.

Spellen….

Het WE woord van deze maand SPELLEN
Meer verhalen bij https://platoonline.wordpress.com/

monopolyO NEE !!! . Is het vanavond al weer die avond, moet hij weer aan de bak. Totaal geen zin heeft ie er in. Laat hem lekker zitten op de bank, beetje zappen, eerst koffie, later een biertje erbij.  Het liefst kijken naar sport, is er geen boksen vanavond ?  Hij probeert zich altijd in te houden maar soms dan gaat ie toch meebewegen met de slagen. Hopend dat zij het dan maar niet ziet want dan krijgt ie weer van die lullige opmerkingen er over.
Maar een keer per week dan is het haar beurt, heeft ze gezegd. Dan komt er een doos op tafel uit de kast die vol staat met van die dozen. Ieder jaar met Sinterklaas komt er weer zo’n doos bij.
Hij kijkt een beetje terloops naar welke doos er vandaag weer op tafel komt.  O nee, inwendig zucht hij maar er is geen ontkomen aan “Monopoly”.
Hij kreunt inwendig, dat duurt ook nog vreselijk lang. Waarom niet gewoon “Mens erger je niet” dat gaat nog lekker snel. Maar Monopoly , zo eindeloos, zo saai . Hij is altijd blij als ie in de gevangenis terecht komt, even niet dubbel gooit en de kaart met “verlaat de gevangenis zonder betalen” expres vergeten om die in te leveren. Niets heeft ie er mee, maar zij geniet er zichtbaar van.
Na de koffie zijn gelukkig de straten verkocht en gaan ze onderhandelen.
Gelukkig, zij heeft de duurste straten.  Als het nou mee zit gooit ie zo dat ie op Kalknock outverstraat komt en flink moet betalen. Dan is het spel afgelopen.  Kan ie nog net het staartje van de bokswedstrijd zien.
Het zit mee voor hem, het gaat heel snel vanavond.
Haastig staat ie op als zij zegt: “Nog een? ” Hij schrikt, struikelt en valt. Knock out!!!

Nadenken

Schrijfopdracht WE-300 van Plato voor de maand oktober met als thema: nadenken.

Hij zat gebogen over zijn bureau en wist het even niet meer. Helemaal in zijn maag met die 44_0099279ebf6af13ea2dc2c2b1661b86d_gumacon1weg.
Wat een gezeur weer, nooit was het ook goed,wat hij er ook voor deed.
Deze  polderweg tussen twee dorpen waar dagelijks een grote stroom van schoolkinderen in beide richtingen fietsten maar ook auto’s reden. Zijn eerste plan wegversmallingen plaatsen ging niet goed, de ruimte voor de fietsers was te krap en de automobilisten gingen alleen maar sneller rijden om als eerste bij de versmallingen te zijn.
Eigenlijk was het in plaats van veiliger nog gevaarlijker geworden daar.
Gelukkig was er nog een potje geld ergens beschikbaar zodat alles weer verwijderd kon worden.
Zijn tweede lumineuze ingeving was midden op de weg rubberen verkeersdrempels.
De financiën ervoor gevonden, het mocht wat kosten,  de drempels kwamen er.
En nu, het is niet te geloven kwamen weer die fietsers zeuren dat die dingen te glad werden, dat je niet naast elkaar kon fietsen. Al die overbezorgde ouders ook, laten ze die kinderen eerst eens leren dat ze niet met zijn vijven naast elkaar mogen rijden!!!
Hoeveel auto’s rijden er nou helemaal over die weg wilde hij wel eens weten, het kastje dat hij geplaatst had om dat te tellen leverde een aantal op waarvan hij dacht: Wordt daar nou al die drukte over gemaakt, zoveel rijden er niet”.
Dat het kastje was geplaatst in de weken dat de weg afgesloten was voor doorgaand downloadverkeer in verband met andere werkzaamheden was hij even vergeten.
Opeens wist hij het, spelen op het  “ik wil lief gevonden gevoel” van mensen. Hij plaatste twee palen met smilies waarop de snelheid te lezen is. Bij een goede snelheid een lachende smilie met tekst “De buurt bedankt u”…   Zou dit dan de oplossing zijn en het einde van zijn gepieker ???

Handelen…

ContainersAls kind reed hij al met een karretje achter zijn fiets om kranten op te halen, oud ijzer en wat nog meer van waarde was en niet al te groot nam hij mee.
In een schuur bij zijn vader mocht hij het opslaan en verkocht hij het later weer om zo een zakcentje te verdienen. Een kind dat altijd meedeed bij het Huttendorp en ik herinner me nog dat het eerste jaar dat hij niet meer mee mocht doen, hij er toch weer op vrijdagochtend stond toen er opgeruimd moest worden.
Na en tijdens zijn middelbare schooltijd had hij al een schuurtje ergens gehuurd om zijn spullen op te slaan.
Hij groeide, misschien mede door het altijd sjouwen, uit tot een grote en heel sterke vent met kolenschoppen van handen en een kop met rood haar.
Een aantal jaren geleden begon hij zijn eigen bedrijf met het verhuren van containers en al snel groeide zijn bedrijf hem eigenlijk een beetje boven het hoofd.
Ophalen en containers wisselen had hij geen moeite mee maar de controle door milieudiensten of gemeente en het verder verwerken had hij niet helemaal onder de knie.
Subtiel in zijn uitlatingen is hij niet, zorgen dat de rekeningen de deur uitkwamen gebeurde niet op tijd.
Een vriend kwam in beeld kwam, afgestudeerd, wetend waar ie het over had, nog geen baan maar wel zin om samen met hem het bedrijf helemaal op poten te zetten. handelenOok geen moeite om ook zijn handen vuil te maken.
Samen zijn ze nu aan de slag gegaan en ze vorderen gestaag om er een goed lopend en verantwoord bedrijf van te maken.
Allebei hebben ze hun eigen kwaliteiten die het bedrijf zo nodig heeft. Ik hoop dat het ze lukt want de ene is mijn zoon en de andere zijn vriend.

Geschreven in het kader van de WE300 waarin een verhaal van 300 woorden wordt geschreven waarbij het woord waar het verhaal over gaat, dit keer Handelen,  niet gebruikt mag worden. Meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/

Evenaren

Zij had het altijd gezegd, ik zou best zo op de manier van mijn moeder net zo oud willen worden.
Niet dat ze er vanuit ging dat het ook zou gaan gebeuren tenslotte is oud worden niet genetisch bepaald toch of misschien ook wel. Want haar oma werd 93 en de opoe van haar moeder werd op een week na 100.
Alleen de laatste maanden komt ze steeds meer terug van deze uitspraak nu ze ziet hoe haar moeder toch wel hard achteruit gaat en veel zorg en ondersteuning nodig heeft en krijgt.
Zij heeft nog vier kinderen waarvan drie allemaal een taak voor hun rekening nemen, de een doet de administratie, de ander de boodschappen en de derde, zij dus de tuin en de was.
Het gaat nog steeds goed, de buurman zet iedere week de containers bij de weg om te laten legen en als het nodig is vervangt hij wel eens een lampje of kijkt een keer naar de televisie als die het weer niet doet omdat haar moeder op de verkeerde knoppen heeft zitten drukken.
Zij heeft het getroffen met zoveel mensen om zich heen. En daarbij de thuiszorg.
Maar zij zit vaak te denken.  Ik heb een kind  en die kan ik toch niet met mijn zorgen belasten als ik oud ben.
Vanmiddag zei haar moeder tegen haar “het zou beter zijn als ik er niet meer was, jullie moeten zoveel dingen doen”.
Vanuit de grond van haar hart zei ze “dat moet je niet meer denken en zeggen, wij doen het graag voor je”.
Maar als ze thuis komt en amper een voet over de drempel heeft gezet gaat al weer de telefoon en ze ziet dat haar moeder het is en denkt  “Nee. Zo oud als mijn moeder worden,  toch maar liever niet”.

Geschreven voor de uitdaging van Plato. In 300 woorden het gekozen woord, in dit geval evenaren, omschrijven zonder daadwerkelijk dat woord te noemen.
Meer verhalen op:  https://platoonline.wordpress.com/2015/04/14/we-300-evenaren/

WE300 Afdingen

Eigenlijk was ze stinkend jaloers op haar, aan de andere kant ergerde ze zich dikwijls aan haar vriendin, de brutaliteit, altijd haar woordje klaar, gewoon als er ergens een leeg huis staat de tuin in lopen en overal door de ramen gaan gluren.
Maar vooral het feit dat ze het altijd en overal voor elkaar kreeg om minder te betalen dan gevraagd werd. Hoe kreeg ze dat in vredesnaam toch steeds voor elkaar.
Bij alles zag ze wel ergens een krasje, een naadje los of helemaal niets maar vroeg ze gewoon “Kan het voor wat minder”. Of dat ze het voor elkaar kreeg als een actie al afgelopen was het toch nog voor die actieprijs te kunnen kopen.
Ze moest ook wel lachen om haar huis dat zo ingericht was dat het wel de winkel van sinkel leek. Want natuurlijk kocht ze ook vaak dingen die ze helemaal niet nodig had maar toch weer een plaatsje in haar huis en haar best grote tuin kregen.
Wanstaltig vond ze het soms, hoe kreeg ze het bij elkaar gezocht.
Echte planten stonden alleen in de tuin maar zelfs daar stonden nog neppers tussen en binnen had ze geen een echte plant. Dat was allemaal te lastig dus kunstbloemen in soorten en maten “sierden” haar huis.
Zelfs voelde ze zich wel eens een doetje dat ze gewoon het volle pond ergens voor betaalde en de heel enkele keer dat ze het ook wel eens wilde proberen voelde het toch een beetje vreemd aan en in plaats van met korting om een krasje of los draadje ging zij gewoon met een ander exemplaar zonder korting naar huis.
Ieder mens is anders, maar heel soms zou ze wel wat meer op haar willen lijken.
Behalve dat interieur van haar dat zeer deed aan haar ogen.

Een schrijfuitdaging van Plato om een verhaal van 300 woorden te schrijven zonder dat het gegeven woord genoemd wordt.
Meer verhalen op: https://platoonline.wordpress.com/2015/02/11/we-300-kathedraaltje-en-een-nieuw-woord/

Waarnemen

Duifjes“Ga eens aan de kant”  Maria zucht, Paul is er helemaal klaar voor hoor, zijn verrekijker in de hand, papieren, pennen, een kopje koffie erbij, zijn fototoestel startklaar, dan gaat ie zitten voor het raam.
Ze weet dan moet ze hem maar niet storen, dat is zijn hobby en een keer per jaar is het zijn dag, de nationale vogelteldag en daar gaat ie helemaal voor.
Maria maakt zich maar uit de voeten, al eerder begon hij vanmorgenKauw (4) te mopperen dat ze nog niet alles weggehaald had uit de vensterbank, ze wist toch dat het teldag was.
Al vroeg had hij buiten in de tuin alles nagekeken, de vetbolletjes, het voer, de pinda’s, vers voer voor de insecteneters. Altijd hoopt hij weer dat er dit jaar bijzondere vogels in de tuin komen.
Gespannen zit Paul naar buiten te kijken, hij ziet al heel wat vogels zitten maar hij moet nog even wachten want er moet precies een uur geteld worden.
Als de klok 10 uur slaat begint hij, kijken, strepen, Meesje winter 2014aanvinken welke vogels er zijn en hoeveel er van zijn. Het eist de nodige concentratie want je mag natuurlijk niet de vogeltjes die wegvliegen en weer terugkomen nog een keer tellen. Je moet deze dingen serieus nemen.
Maria maakt zich maar uit de voeten want wee je gebeente als ze ‘zijn’ vogeltjes zou verjagen door onverwachte bewegingen.
Paul is een beetje teleurgesteld, door de warme winter zijn er minder vogels dan andere jaren.musje3  En veel bijzondere soorten kan hij niet ontdekken.
Als Maria weer thuis komt uit hij zijn ongenoegen.
Ze zucht en denkt, gelukkig is het maar een keer per jaar. Voor zijn hobby als vogelaar gaat hij de rest van het jaar naar buiten met andere vogelvrienden.
Zijn lijstje met nog te fotograferen vogels is gelukkig nog heel lang.
Een uitdaging van Plato met dit jaar het woord Waarnemen.
Een verhaal maken van 300 woorden waarin het maandwoord niet genoemd mag worden. Meer verhalen op :  https://platoonline.wordpress.com/2015/01/13/we-300-voor-januari-2015/

WE300 Renoveren

Een schrijfuitdaging van Plato. Maak een verhaal van 300 woorden precies waarin het opgegeven woord niet voorkomt maar wel uit het verhaal blijkt dat het daar over gaat. Deze maand is dat RENOVEREN.
Meer verhalen op: http://platoonline.wordpress.com/ 

Ze hadden er regelmatig over gepraat om eens te verhuizen. Het nieuwbouwhuis waar ze woonden, een blok beton met weinig kraak en smaak er aan was niet iets waar ze zich thuis voelden.
Een straat in het dorp was er waar ze regelmatig doorliepen en soms tegen elkaar zeiden, daar zouden we graag willen wonen.
Wat oudere woningen van net na de oorlog, twee onder een kap.
Op een dag stond in de plaatselijke krant een verhaal dat de woningbouwvereniging begon met een nieuw systeem van woningtoewijzing. Je kon een bon insturen voor een huis dat je voorkeur had en degene met de meeste punten kreeg het huis toegewezen. En verdraaid daar stond zo’n huis bij dat ze zo graag wilden hebben.
Wil je het nog steeds, vroeg zij aan hem, ja vul maar in die bon zei hij.
Op de laatste dag dat de bon ingeleverd kon worden in de brievenbus gedaan. 
Twee dagen later werden ze gebeld, het huis was hen toegewezen en of ze wilden gaan kijken bij de huidige bewoonster.
Een afspraak gemaakt en ze kwamen bij het huis aan. 
Meteen voelde zij alsof ze thuiskwam, hij had nog aarzelingen. Het huis gedateerd, ouderwets nooit veel aan gedaan, zelfs nog geen verwarming er in.
Zij zag alleen de hoge kamers, de mooie woonkeuken en zag zichzelf daar al zitten in het zonnetje dat door de ramen zou schijnen met een kopje thee een krantje of boek te lezen.
Ze wist het wordt een enorme klus om het op te knappen maar ze had er zin in om in het huis aan de slag te gaan.
En dat deden ze, een hete zomer lang, het kostte heel wat zweetdruppels maar het lukte hen om het zo te maken zoals ze het voor zich had gezien. Haar huis.