Herinneringsbank

Tijdens wandelingen in Engeland kom je ze tegen: memory benches ofwel herinneringsbanken. Banken in de natuur, langs een wandelpad, vaak met mooi uitzicht en een metalen plaatje op de rugleuning: forever remembered, forever missed, met naam of meerdere namen van mensen die door nabestaanden worden herdacht en geprezen.
Uw eigen herinneringsbank Herinneringsbanken komen in Nederland nog niet veel voor. De Stichting Overtuin Bisdom van Vliet in Haastrecht geeft u de kans om een bank te plaatsen in de Overtuin in Haastrecht. Ter herinnering aan iemand of aan een bijzondere gelegenheid.
De bank De parkbank is van hoogwaardig zwart gietijzer met daarop roodgelakte houten planken, passend bij de kleuren van Museum Bisdom van Vliet. Veertien herinneringsbanken zullen de bestaande banken in de Overtuin vervangen.

Dit las ik op de site van Stichting Overtuin Museum Bisdom van Vliet en het leuke is dat een van deze banken een herinneringsbank is geworden aan mijn moeders familie. Mij18268211_1295753033873471_5199886914744922323_nn moeder kwam namelijk uit Haastrecht.
Een initiatief van een neef van mij vanwege het feit dat de familie Verhoog sinds 1904 dus in 2004 100 jaar in Haastrecht woonde en woont want mijn neef en nog meer familie Verhoog woont er nog steeds.
De jongste zus van mijn moeder tante Nel (en nog de enige in levend zijnde van het gezin)  heeft het samen met mijn neef Kees Verhoog kort geleden onthuld.
Ik las het op Facebook maar vond het zo ontzettend leuk eigenlijk en ik ga er zeker een keer kijken. Een extra reden om er een keer naar toe te fietsen, was dat toch al een keer van plan. De foto van het bankje heb ik dus ook even gepikt van mijn neef zijn FB.  De tekst is niet duidelijk te lezen. Het wapen is van de familie Bisdom van Vliet. 

Bisdom van Vliet
In goud d18274774_1295753087206799_4271993097738650800_nrie eenden van natuurlijke kleur,naast elkaar, staand op een grond van sinopel, en in een vrijkwartier van keel drie geknopte ruiten van zilver.
Gevoerd door Theodorus Bisdom van Vliet en enkele afstammelingen die óók de naam ‘Bisdom van Vliet’ gebruikten, tot en met zijn achter-achterkleindochter Paulina Bisdom van Vliet. Aan het oorspronkelijke wapen ‘Bisdom’ van Theodorus werd het vrijkwartier ‘Vliet’ toegevoegd nadat hij in 1755 de heerlijkheid Vliet (bij Oudewater) had aangekocht. Er zijn ook familiewapens ‘Bisdom’ bekend met eenden van sabel of zilver.

Vandaag is ook een dag vol herinneringen het is al weer een jaar geleden dat mijn moeder overleden is, waar blijft de tijd.
Ik mis haar nog steeds, niet dagelijks maar ze is toch nog best vaak in mijn herinnering en mijn zusje en ik praten nog heel veel over haar. Zeker als ik zo aan het fietsen ben en denk, nee ik hoef niet meer daar naar toe te fietsen of als ik langs het water fiets dat achter haar huis loopt. De laatste jaren waren dan ook wel vol zorg en bezig zijn met van alles maar ook zo bijzonder dat we het konden doen en vooral dat mijn moeder er zo blij mee was en dat altijd toonde en zei.  Feestdagen zoals Kerstmis en zondag Moederdag, zeker het eerste jaar is dat toch wel vreemd dat je dan geen rekening met haar meer hoeft te houden.
Maar ik heb er best vrede mee, mijn moeder wilde ook niet meer, ze vond het genoeg, 100 jaar geworden en altijd nog in haar eigen huisje geweest al pink ik toch wel even op deze dag een traantje weg………..

Vakantie………..

trouwen1De komende twee weken heb ik vakantie al blijf ik voor de krant nog wel even de mailtjes doen maar ga niet actief op zoek voor reportages. Ben er ook best aan toe na zo’n onwijs drukke week voor me.
Wil kijken of ik nog misschien een paar dagen ergens naar toe ga of anders gewoon zo nu en dan een dagje weg of lekker gaan fietsen is voor mij ook vakantie hoor.
Vanmiddag ben ik nog even met mijn vriendin naar de hoorspecialist geweest, ze had in het ziekenhuis ook nog buisjes in haar oren gekregen dus haar gehoorapparaten moesten opnieuw afgesteld worden. Ze heeft me twee weken vakantie gegeven zei ze haha…… maar goed ze rijdt nog geen auto dus heb wel gezegd als het echt nodig is dan bel je maar hoor.
En de nieuwe bruiloft die er aan komt, ik mag er gelukkig nu over praten, had me al bijna een paar keer versproken maar nu mag ik het vertellen al zal ik het niet aan de grote klok hangen, dat moet ze zelf maar doen maar  “MIJN ZUS GAAT TROUWEN”.
Vorige week kwamen ze samen om het me persoonlijk te vertellen en ook te vragen of ik hun getuige wil zijn. Ik werd er helemaal blij van en of ik ook de foto’s wilde maken en ceremoniemeester zijn haha.
Nou ja vrouwen kunnen veel dingen tegelijk maar tegelijk tekenen als getuige en foto’s maken is lastig maar dat wordt wel geregeld. Zoonlief is ook heel handig met de camera.
Eigenlijk had ik ze niet eens gefeliciteerd en toen ik gisteren bij haar was zei ik dat ook en heb ik het ook gedaan. Dat was even heel emotioneel en we hebben echt samen even staan knuffelen en sniffen (en nog meer haha). Tenslotte is en blijft ze altijd mijn kleine zusje en ik ben zo blij voor haar.
Voor haar is het de eerste keer dat ze gaat trouwen. Ze heeft wel 20 jaar samengewoond met haar vorige man die overleden is maar ze waren niet getrouwd. Zijn kinderen waar ze nog steeds een goede band mee hebt zijn ook getuigen en zijn dochter.
Dus ze vindt het echt heel spannend en hoewel ze niet in vol ornaat wil trouwen wil ze natuurlijk wel iets speciaals om aan te trekken.
Dus dat wordt shoppppppppppppppppppennnnnnnnn.  We hebben al een aantal winkels uitgezocht waar we willen gaan kijken want het mag wel iets meer worden dan een C en A tje.  En ja ook natuurlijk voor mezelf, als getuige op haar bruiloft wil ik me in een jurk of rok hijsen, helemaal niet mijn ding maar goed.
Leuke vooruitzichten om te gaan doen dus. Het wordt wel pas volgend jaar februari 1 dag voor haar 60e verjaardag.  (trouw niet voor je 60 bent of nee zo was het niet maar klinkt leuk).
In mijn hoofd borrelen ook al eetrouwenn hoop ideeën wat ik voor dat stel zal gaan doen, heb er echt zin in. Een leuk vooruitzicht al vast voor de komende winter.
Als alles gaat zoals het nu gaat en iedereen gezond en alles blijft zal het dan half januari feest zijn omdat mijn moeder dan 100 hoopt te worden en een maandje later mijn zus trouwen…. super leuk.

Simon Carmiggelt

Vaspijbelennmorgen hoorde ik de weersvooruitzichten dus ik dacht nog maar een paar daagjes genieten van het mooie weer, gaan fietsen en naar de Kringloopwinkel gegaan.
Heb eigenlijk niets nodig maar ik loop dan toch altijd nog even naar de boeken toe en zie daar 5 boekjes van Simon Carmiggelt liggen. Vijftig cent per stuk en ik koop ze allemaal.

Als ik een bak koffie ga drinken bij de Hema neem ik er een mee en ga er in zitten lezen. Een bekende loopt langs, ik hoor en zie niets, zit helemaal in het boek, kijk pas op als ik mijn naam hoor zeggen. “Spijbelen” heet het boekje, een toepasselijke titel want ik heb nog steeds als ik op een normaliter werkdag ga zitten lezen gevoelsmatig vind dat ik spijbel.

Met het boekje in mijn hand loop ik nog naar de plantenwinkel om een bloemstukje te kopen en als ik betaal leg ik het boekje even op de toonbank.
Een jonge vrouw, schat haar zo rond de 25, helpt me en zegt op het boekje kijkend “Zo dat is een oude, ik heb ze allemaal, gekregen van mijn oma met nog meer jeugdboeken zoals de originele oude Dik Trom” En ik lees er nog regelmatig in.
Er ontstaat een heel leuk gesprek over lezen, boeken en de jeugdboeken die ze ooit gelezen heeft en nog steeds zo nu en dan in leest.
Ik vind het eigenlijk zo leuk om dat te horen.

Als ik thuis komt is het heerlijk warm en ik ga met een bak groene thee en mijn boekje in de tuin zitten, wie doet me wat. De verhalen van Carmiggelt zijn voor mij net Engelse drop, als je er eenmaal aan begint kan je er niet meer mee stoppen.

Eind van de middag zette ik de televisie aan en daar hoorde ik dus dat het vandaag precies de 100e geboortedag van Carmiggelt is. En het grappige is dat ik me nu pahaasje overs realiseer dat hij in hetzelfde jaar als mijn vader geboren is. Wist wel dat het een dezer dagen was maar het is wel leuk dat het dus precies vandaag is, dat ik deze boekjes van hem vindt en ook nog zo’n leuk gesprek heb met zo’n jonge vrouw waarvan je eigenlijk niet zou verwachten dat ze Carmiggelt nog zou lezen.

Dus bedacht ik, Carmiggelt leeft nog steeds en dat zijn boekjes voor vijftig cent bij de Kringloopwinkel liggen daar zou hij misschien gewoon om lachen of met zijn zo bijzondere en speciale humor een Kronkel over hebben geschreven.