Een bittere smaak….

naamloosHad er eigenlijk best vrede mee eigenlijk dat de krant gestopt was, de manier waarop we geïnformeerd waren verdiende geen hoofdprijs en dat is een understatement maar toen vandaag de laatste krant op de mat viel deed het me toch wel weer wat.
Met veel blabla werd de wisseling van uitgeverij op de voorpagina bekend gemaakt. 
Eindelijk zag ik voor het eerst op een foto voor wie ik al een aantal jaren gewerkt had, dat geeft al te denken natuurlijk dat we die man nog nooit in het echie gezien hadden. Nooit eens waren uitgenodigd om te praten over de krant toen zij een jaar of vier geleden de uitgeverij overnamen. 
Nou ja onze afscheidsstukjes stonden er netjes in, had misschien verwacht dat in hun verhaal over de overname ook vermeld zou worden dat wij er (onvrijwillig) mee gestopt waren. 
Afijn het gaf me toch wel een bittere smaak het geheel. 
Had de krant nog nauwelijks gelezen toen ik gebeld werd door iemand van de RTV Krimpenerwaard, dat is de lokale omroep van de Krimpenerwaard.
Een keer per week hebben ze een live programma naamloos11voor tv waarin zaken uit de Krimpenerwaard aan de orde komen.
Ze nodigde me uit om vanavond dus al in het programma te komen om iets te vertellen over de overgang van onze krant. Ze overviel me er enorm mee en eigenlijk had ik er ook helemaal geen zin in om na te trappen en bovendien weet ik helemaal niet hoe en wat de nieuwe uitgever gaat doen. 
Als ik het zo lees verwacht ik dat de krant wel ergens in de bestaande bladen geïntegreerd zal worden maar ook dat weet ik niet. Wij zijn gewoon nergens over geïnformeerd dus wat moet ik daar dan over gaan vertellen. 
Dat begreep ze wel, kom dan iets vertellen over die 20 jaren dat je voor de krant gewerkt hebt zei ze daarna. Het is zo actueel nu dus wel mooi voor ons om er aandacht aan te besteden.
Maar ik heb gepast, het zat me vandaag toch nog wel hoog in mijn emoties voelde ik en weet hoe die dingen gaan, dan gaan ze toch weer vragen stellen over de toekomst of hoe het verder zal gaan. Dat is ook hun werk maar ik heb er niet aan meegewerkt.
Ze snapte het wel dus drong ze ook niet verder aan. “Je weet dat wij ook altijd nog mensen zoeken” zei ze nog wel voordat we het gesprek afsloten. 
imagesMaar even niet, ben momenteel heerlijk aan het tuinieren weer bij mijn zoon, daar lag nog wat achterstallig werk. Mijn schoondochter is natuurlijk nu ook thuis dus dat is ook wel gezellig voor een bakje thee tussendoor en een praatje. 
Nee hoor januari even pas op de plaats en dan zie ik het dus wel weer wat ik zal gaan doen, komt tijd komt raad en voorlopig verveel ik me nog voor geen cent. 

Een andere donderdagavond….

Vandaag weer heerlijk wezen Regenboog1 (Small)fietsen, was gewoon blij dat ik weer even op pad kon gaan hoewel het weer nog niet was om naar huis te schrijven, ik nog een hagelbui op mijn kop kreeg en een prachtige hagelboog zag boven de polder.
Zon en buien wisselden elkaar af maar mijn bakkie bij de Hema smaakte weer heerlijk.
Ja het restaurant was er gewoon nog, zo zie je maar soms denk ik wel dat mijn kopje koffie het in stand houdt 😉 maar niets is minder waar. Als ik niet meer kom draait alles gewoon door.
En zo gaat het dus in het hele leven denk ik filosofisch dan maar zoals ook de donderdagavond die bij mij 20 jaar lang de avond van de deadline was. Dan moest ik mijn stukken voor de krant inleveren. Meestal op het scherpst van de snede schreef ik mijn artikelen, een compliment voor KPN is wel op zijn plaats want het is nooit gebeurd dat ik mijn stukken niet door kon sturen door een computerstoring of iets dergelijks.
En dat was maar goed ook want het gebeurde zeer regelmatig dat ik pas om een uur of 3 alles doorstuurde, zeker de laatste 10 jaar dat ik gescheiden ben. De eerste tien jaar schreef ik mijn stukken altijd overdag om niet gestoord te worden door man en kind. Alleen las ik ze dan ’s avonds nog een keer door op foutjes, verkeerd lopende zinnen, nog wat dingen nakijken enz.
De laatste jaren toen alles veel digitaler werd allemaal kwam ook de zondag er nog bij om actueler te zijn. ontbijty.pngDaar was ik niet altijd blij mee dat ik iedere zondagavond ook nog zat te schrijven en mailtjes te lezen en door te sturen. Dus die zondagavond zal ik niet echt gaan missen.
De donderdagavond zal echt wel even wennen worden. Morgenochtend heb ik echt mijn laatste afspraak voor de krant staan. Ja hoor een gratis ontbijtje, why not, lijkt me een leuk idee om het zo af te sluiten. Vanavond moet ik nog mijn dankwoord schrijven, ik ga het maar kort houden denk ik.
Werd vandaag nog wel door mijn collega gebeld omdat het afgelopen week nog niet vermeld stond in de krant dat ze er mee gaan stoppen. Speelt er ergens nog iets vroegen wij onszelf af dat het toch nog doorgaat met een andere eigenaar en is dit gewoon een manier om ons er uit te wippen of ben ik nu te wantrouwig.  Ik bel nog een “spin in het web” van de media in de Krimpenerwaard of hij er iets over gehoord heeft. Hij is helemaal verrast had er nog niets over gehoord en zei ook dat hij anders wel contact met me zou hebben opgenomen. En ik weet dat hij zo is, we werken niet voor niets als 20 jaar samen voor weliswaar verschillende kranten maar zonder concurrenten van elkaar te zijn. Vorige week leverde ik hem ook nog een keer een foto aan en andersom is dat ook wel gebeurd.
Ik vind het wel raar dat ze het nog niet gemeld hebben in de krant maar aan de andere kant verbaast niets me ook meer.  5993049Ik stuur het dankwoord gewoon op met de restrictie erbij dat het dan ook wel echt de laatste keer is geweest anders sta je natuurlijk ook helemaal voor aap. Ga me nog beraden of ik wel naar de drukkerij ga op de 28e als we voor mijn gevoel als reactie op onze mails een afscheidsborrel hebben aangeboden. Als het nou nog spontaan gegaan was.
Maar goed…….. aan alle mooie dingen komt een einde dus ook aan mijn schrijverij voor de krant. Zondag verstuur ik mijn laatste mailtje en dan is het voorbij. Tijd voor wat nieuws…… ik ga het zien. Eerst maar even de feestdagen en alles weer achter de rug zijn en dan kijken wat ik ga doen. Want dat ik niet thuis blijf zitten weet ik in ieder geval zeker………
PS. Ik kom gauw weer lezen bij jullie maar had even mijn hoofd er niet zo naar staan……straks tijd genoeg haha……..

Afsluiten

Smeerwortel2 (Small)Dit wordt mijn laatste blogje over het huis van mijn moeder, het opruimen en alles. Het heeft me ook goed gedaan om er over te schrijven zoals schrijven altijd goed voor me is. Maar het is ook een tijd om dingen weer eens af te sluiten. De focus weer op wat anders te richten (bijvoorbeeld mijn eigen huis dat heel hard roept maak me weer eens een keer een beetje schoon haha en mijn tuin waar het onkruid zich dankbaar uitbreidt door mijn tuin heen)
Vandaag kon ik het niet laten om toch nog even langs te fietsen, gisteren had mijn buurman zijn woord gehouden en de blokhut afgebroken. Maak nog even een paar foto’s.  Morgen gaat hij hem ophalen en krijgt hij een plaatsje bij hem in de tuin. Helemaal mooi natuurlijk, hij was er heel blij mee. Had niet verwacht dat het nog zo’n grote en mooie blokhut was al zou je dat niet zeggen als je hem zo in plankjes in de tuin ziet liggen. Het was ook een raar gevoel, omdat hij daar bezig was geweest zonder dat een van ons erbij was voelde het voor mij aan alsof ik in de tuin was bij een nieuwe bewoner van het huis waar ik eigenlijk niets meer te zoeken heb.
Eigenlijk is er verder niets te doen, nog een paar kleine dingen maar vandaag
had ik daar geen zin meer in. Ga nog wel even op mijn bekende randje in de tuin in het zonnetje een bak thee zitten drinken. Even wat rust creëren weer eens gaan fietsen.klaprozen (Small) En ik trof het dit keer. Afgelopen dinsdag was ik zo kleddernat geregend dat toen ik op het winkelcentrum aankwam eerst gewoon een nieuwe broek ging kopen die ik meteen aanhield.
Maar vandaag stapte ik van de fiets toen de eerste druppel viel en ging weer pas weg toen het weer droog was. En ook best warm, jasje aan, jasje uit op de fiets. Raar weer hoor.
Ga lekker door de polder fietsen, zitten kijken in het gras, zittend op mijn regenjas, naar een moeder fuut met 2 jongen. Maak nog wat foto’s voor het eerst weer sinds een aantal weken en mijn lens wil niet wat ik wil dus de foto’s waren geen succes. Ook helemaal verwaarloosd de laatste weken.
Vandaag is het ook een gekke dag voor me door alle drukte heb ik er niet zo heel erg bij stil gestaan maar het is de geboorte/sterfdag van mijn oudste dochter Sanne al weer 38 jaar geleden. Iets wat ik bijna nooit doe maar ik fiets vanavond even naar het kerkhof en ga bij haar grafje kijken.
Niet eens echt verdrietig maar voel me wel melancholisch, vol herinneringen.
Vanmiddag toen ik naar huis fietste had ik ook een soort opgelucht gevoel. En of dat nu kwam doordat het bij het huis praktisch klaar is of dat het ook een gevoel was van ik hoef niet meer iedere week een aantal keren naar mijn moeder te fietsen.
Denk dat iedere mantelzorger dat wel zal herkennen en zo niet jammer dan. Want met hoeveel liefde ik ook de laatste vijf jaar gemiddeld zo’n 3 keer per week maar vaak nog vaker naar mijn moeder ging, soms had ik ook wel eens dat ik liever iets anders had gedaan.
Maar ik heb Paardenpluis (Small)er absoluut geen spijt van en zeker de laatste jaren zijn daardoor ook heel waardevol voor me geworden met zoveel mooie herinneringen.
Zoveel gesprekken die we hadden, juist de laatste jaren waarbij mijn moeder over zo veel meer dingen sprak dan ze ooit gedaan heeft.
Dus zonder spijt en blij het te hebben kunnen doen is er weer een periode in mijn leven afgesloten zo. En dat is goed.

Ff bouwvakker af……

De inzet van zoonlief, gisteren samen met mijn broer en vandaag samen met zijn neef, heeft er voor gezorgd dat er aardig schot in het huis komt. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Want hoe leuk ik het ook vind om te doen hoor dat knutsel en kluswerk wordt het ook wel tijd om het af te kunnen ronden.
Samen met mijn broer heeft Peter gisteren een flinke vracht afval weggebracht en de kasten die verwijderd moesten worden gesloopt. Nog een hele klus want mijn andere broer die ze gemaakt had was timmerman en dus was het stevig, alles netjes nog gekit en afgewerkt. Een degelijk bouwwerk geworden dus dat aardig wat sloopvaardigheid vroeg.
Maar ja Peter is ook wel net als ik, hij vindt het ook leuk om te doen en mijn broer er bij die met hetzelfde sop overgoten is haha waren we gisteren een mooie trio bij elkaar zo.
Wel leuk hoor, mijn broer en Peter leerden elkaar zo ook eens op een andere manier kennen en dat verstevigde wel de band tussen die twee.
Ik merk bij mezelf ook wel dat hoe langer ik er bezig ben hoe meer ik weer mee naar huis wil nemen dus regelmatig ging er nog een auto met spullen weer richting huiswaarts. Waar het dan ook weer een plaatsje moet krijgen en opgeruimd want heb geen zin om in twee huizen tegelijk een soort puinhoop te hebben. (Het stof hier en daar even niet meegerekend dan haha)
Denk nu nog twee keer rijden naar de stortplaats, nog een stuk vloerbedekking er uit halen dan is het wel klaar en kan er nog even schoongemaakt worden maar dat doen we op het laatst met de meiden even een leuke dag van maken om af te sluiten.
Ik voel voor mezelf dat het me goed doet dat het op deze manier gaat, ieder ding dat weggaat, ieder stukje dat leeg gaat is een stukje afscheid nemen voor me en dat had ik gewoon nodig zo.
Maar vandaag was ik even bouwvakker af. Even lekker aandacht voor mezelf. Peter en zijn neef hebben vandaag alle tegels uit de tuin van mijn moeder verplaatst naar mij thuis. Een flinke klus hoor om te doen voor de mannen. Ik zorgde voor de catering en het eten ging er tussendoor goed in.
Lekker nog wel een stukje wezen fietsen vanmiddag toen het mooier weer werd, heerlijk hoor, na een paar dagen autorijden weer even een verademing. Ben toch meer een fietser dan een autorijder als is het wel even verdraaid makkelijk natuurlijk een auto te hebben zo.

Afscheid nemen……

afscheidEigenlijk bestaat het hele leven uit afscheid nemen en dat begon al toen ik  geboren werd en afscheid moest nemen van mijn warme badje waarin ik zo lekker rond kon zwemmen zonder zorgen.

En daarna doorliep ik het hele scholentraject, afscheid nemen van de kleuterschool, lagere school, middelbare school, vervolgopleiding, iedere keer wordt weer wat afgesloten.

Het eerste baantje, ergens anders gesolliciteerd en aangenomen worden, met tranen in mijn ogen afscheid genomen want zo’n leuke baan zou ik nooit meer krijgen, onzin natuurlijk want baan twee was veel leuker en zo gaat het door. Iedere nieuwe baan heeft weer zijn leuke en minder leuke dingen.

Dan komen de vriendjes, vriendinnen, ze komen en gaan tot de prins op het witte paard komt en ik dacht het geluk voor mijn hele leven gevonden te hebben.

Kinderen krijgen, afscheid nemen van kinderen, afscheid hartjesgelukkig hoeft niet iedereen dat, het ergste dat iemand kan overkomen.
Een kind krijgen dat ook aan hetzelfde proces begint als ik zelf gehad heb en ook dat betekent voor me weer afscheid nemen, hem begeleiden naar zelfstandigheid en een opvoedperiode afsluiten al blijf ik hem altijd nog gewild of ongewild een beetje bemoederen. 😉

Afscheid nemen van mijn  vader die komt te overlijden en ook afscheid nemen van mijn man door een scheiding, afscheid nemen van mijn broer die overlijdt.

Zo gaat het eigenlijk bij iedereen in zijn of haar leven, bij de een iets meer en bij de andere iets minder maar altijd is er wel iets of iemand waar je afscheid van neemt.

Het mooie is echter dat er na ieder afscheid ook wel weer een nieuw begin van iets anders komt, althans zo heb ik het tot nu toe altijd wel ervaren.
Nieuwe mensen in mijn leven, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden, ik probeer ze te blijven zien en te pakken als ze zich voordoen.

Hieraan liep ik tenminste vanmorgen te denken toen ik bij mijn moeder in de tuin aan het werk was met het poten van wat plantjes en het verwijderen van bergen onkruid.
Daar werkend in de tuin kan het niet anders of ik denk aan mijn broer omdat deze tuin zijn alles was, iets waar hij zoveel tijd en liefde in gestoken heeft.
Ik krijg hem niet terug door daar in de tuin te werken maar ik heb wel het gevoel dat hij dan even nog dicht bij me is terwijl hij over een paar dagen al weer twee jaar geleden overleden is. nieuw begin
En na vier uur zwoegen en net voordat de natte moesson weer begint ziet in ieder geval de voortuin er weer mooi uit, zijn de bakken weer gevuld met plantjes en weet ik dat ik het werk van de tuinman liever zelf doe.
En als mijn moeder als ik naar huis ga zeg “wat zal Kees daar weer blij mee geweest zijn dat zijn tuin er weer zo mooi uitziet” weet ik dat het zo is:
Na ieder afscheid komt er ook weer iets moois voor terug.

Plaatjes internet.