Afluisteren

Agressie-in-de-zorg-FBNou afluisteren was het niet echt hoor want de vier dames die naast mij zaten aan een tafeltje waren zo hard met elkaar aan het praten en lachen dat ik wel oordopjes in had moeten doen om het niet te horen.
Het waren een aantal vrouwen, schat zo rond de 40 jaar, beetje uit een buurtje waar mensen elkaar helpen maar ook niet bang zijn om elkaar de waarheid te zeggen. Uit een echte volksbuurt dus.
Eerst ging het verhaal over verschillende scholen waar de middelbare scholieren naar toe zouden gaan.
Daarna kwam het verhaal op de filmpjes die pas te zien waren waarop een jongen door een groepje andere jongens in elkaar werd geslagen.
Je durft ook niets meer te zeggen, hoorde ik een van de vrouwen zeggen “want voor het zelfde geld hebben ze een mes en steken ze je zo neer als je wat zegt”.
De andere dames waren het met haar eens.
Natuurlijk sloeg het ook wel een beetje door bij de dames want daarna was het gesprek dat “nieuwkomers” toch wel vaak de mooiste huizen krijgen terwijl er al zo weinig woningaanbod is voor de jeugd.
“Laten ze ergens op de hei lemen hutjes voor hen bouwen” merkte een vrouw op wat tot heel wat hilariteit, ook bij mij trouwens, leidde.
Een vrouw zei, o dat is te erg hoor wat je nu zegt.
Maar de tendens was gewoon dat mensen toch wel vaak wat onzekerder zijn, ook wel wat angstiger om de jeugd aan te spreken op hun gedrag. Bang voor de reacties.
En ik heb dat ook wel een beetje.
Soms ben ik ook eigenlijk wel stomverbaasd en heb niet meteen een antwoord klaar ook zoals deze week dat ik een groepje scholieren tegen kwam.
Nu heb ik zomer en winter, kortom het hele jaar door mijn fiets op automatische verlichting staan.
Deze week dus kwam ik die groep jongeren tegen en riep een van die gasten naar me “ken jij die K****r verlichting niet uitdoen”.  Was totaal verbijsterd en had niet meteen een weerwoord.
Maar eigenlijk wilde ik gewoon terug gaan, even vragen waarom ie zo tegen me durfde te praten, of ie met me geknikkerd had soms en wat er mis was met mijn verlichting op mijn fiets. agressie-gehandicaptenzorg-klein
Toch deed ik het niet en dat is misschien wel jammer, veel mensen durven het ook gewoon niet meer omdat ze gewoon bang zijn voor de reacties. Dat heb ik ook hoor. Hetgeen die gasten ook weer een soort machtsgevoel geeft.
Ik vind het best moeilijk. En natuurlijk zijn ze niet allemaal zo maar toch… het lijkt wel of er steeds meer komen en dat maakt het allemaal niet gezelliger er op.

Die vergeten cadeaubon…..

downloadSoms nodigt de actualiteit me uit om een blogje hier over te schrijven.
Veel mensen hebben ergens in een laatje wel eens een cadeaubon liggen die ze gekregen hebben voor een verjaardag of feestje. Niet wetend wat je wilt hebben voor je verjaardag en zo’n cadeaubon komt dan altijd wel van pas natuurlijk.
Maar vaak worden die cadeaubonnen ook wel vergeten, een soort luxeprobleem.
Vroeger waren ze meestal een jaar geldig en moesten in zijn geheel besteed worden maar met de invoering van de pasjes vaak langer en je kan ze dan ook in gedeeltes opnemen wat dan weer een verbetering is.
Maar dan opeens komt het bericht dat de betreffende winkel in dit geval Intertoys failliet is en de bonnen nog maar drie dagen ingeleverd kunnen worden.
Dan wordt er opeens in de laatjes gedoken om die bonnen op te vissen en in te gaan leveren, op zich geen rare gedachte. Peter en Chantal zijn op vakantie en hebben ook net een verjaardag achter de rug vandaar dat ik ook even had geappt hebben jullie toevallig ook nog bonnen liggen dan kan ik ze in gaan leveren. Die hadden ze niet, gelukkig niet want ik zag dat er rijen mensen stonden in die winkel.
download (2)Daarbij kwam er ook nog een storing in het verwerken van de kaarten dus dat leverde heel veel boze klanten op. Zelfs agressieve klanten en met hulp van de beveiliging werd in Krimpen aan den IJssel de winkel gewoon gesloten.
Het personeel liep met roodbetraande ogen om nog zoveel mogelijk klanten te helpen.
Hoewel dit een zelfstandige vestiging is en de winkel gewoon door kan gaan zijn het voor de eigenaar en het personeel toch moeilijke tijden en dan nog zo behandeld worden. Laat staan voor de winkels die gaan sluiten en het personeel hun baan ook kwijt zijn, zo’n afscheid gun je niemand toch.
Als ik zag hoeveel cadeautjes Yenthe kreeg toen ze jarig was, niks mis mee hoor maar wel een beetje over de top zal ik maar zeggen en zij is echt niet de enige. Ik zie en hoor dat bij meer ouders en kinderen. Zelfs toen Peter klein was en we nog een grote vrienden- en familie kring hadden die het allemaal leuk vonden weer zo’n uk in de familie vond ik het al vaak zo veel wat ie allemaal kreeg.
Ik heb het niet over mensen waarvan de kinderen zelden of nooit een cadeautje krijgen of het heel goed kunnen gebruiken. Maar ik neem zomaar aan dat als die een cadeaubon krijgen deze meteen omgezet wordt in dit geval in een stuk speelgoed voor de kinderen. (maar dat is gewoon mijn aanname maar)download (3)
Begrijpen doe ik het wel dat mensen hun bon in willen leveren maar je dan zo asociaal te gedragen dan denk ik wel hoe diep zijn we met zijn allen niet gezonken zeg. Ik vond het echt vreselijk om te lezen voor misschien een cadeaubon van 10 euro waar je al weet ik niet hoe lang niet meer aan gedacht heb… diep triest.