Afluisteren

Agressie-in-de-zorg-FBNou afluisteren was het niet echt hoor want de vier dames die naast mij zaten aan een tafeltje waren zo hard met elkaar aan het praten en lachen dat ik wel oordopjes in had moeten doen om het niet te horen.
Het waren een aantal vrouwen, schat zo rond de 40 jaar, beetje uit een buurtje waar mensen elkaar helpen maar ook niet bang zijn om elkaar de waarheid te zeggen. Uit een echte volksbuurt dus.
Eerst ging het verhaal over verschillende scholen waar de middelbare scholieren naar toe zouden gaan.
Daarna kwam het verhaal op de filmpjes die pas te zien waren waarop een jongen door een groepje andere jongens in elkaar werd geslagen.
Je durft ook niets meer te zeggen, hoorde ik een van de vrouwen zeggen “want voor het zelfde geld hebben ze een mes en steken ze je zo neer als je wat zegt”.
De andere dames waren het met haar eens.
Natuurlijk sloeg het ook wel een beetje door bij de dames want daarna was het gesprek dat “nieuwkomers” toch wel vaak de mooiste huizen krijgen terwijl er al zo weinig woningaanbod is voor de jeugd.
“Laten ze ergens op de hei lemen hutjes voor hen bouwen” merkte een vrouw op wat tot heel wat hilariteit, ook bij mij trouwens, leidde.
Een vrouw zei, o dat is te erg hoor wat je nu zegt.
Maar de tendens was gewoon dat mensen toch wel vaak wat onzekerder zijn, ook wel wat angstiger om de jeugd aan te spreken op hun gedrag. Bang voor de reacties.
En ik heb dat ook wel een beetje.
Soms ben ik ook eigenlijk wel stomverbaasd en heb niet meteen een antwoord klaar ook zoals deze week dat ik een groepje scholieren tegen kwam.
Nu heb ik zomer en winter, kortom het hele jaar door mijn fiets op automatische verlichting staan.
Deze week dus kwam ik die groep jongeren tegen en riep een van die gasten naar me “ken jij die K****r verlichting niet uitdoen”.  Was totaal verbijsterd en had niet meteen een weerwoord.
Maar eigenlijk wilde ik gewoon terug gaan, even vragen waarom ie zo tegen me durfde te praten, of ie met me geknikkerd had soms en wat er mis was met mijn verlichting op mijn fiets. agressie-gehandicaptenzorg-klein
Toch deed ik het niet en dat is misschien wel jammer, veel mensen durven het ook gewoon niet meer omdat ze gewoon bang zijn voor de reacties. Dat heb ik ook hoor. Hetgeen die gasten ook weer een soort machtsgevoel geeft.
Ik vind het best moeilijk. En natuurlijk zijn ze niet allemaal zo maar toch… het lijkt wel of er steeds meer komen en dat maakt het allemaal niet gezelliger er op.

Paniekvogel…

PaniekMisschien is paniekvogel niet het goede woord om mezelf zo nu en dan te beschrijven, misschien in hypochondrie een betere term voor mezelf.
Op een of andere manier komen dingen die mij overkomen zijn vaak later opeens weer terug zoals mijn operaties van vorig jaar.
Nu ongeveer een jaar geleden moet ik er best wel vaak aan denken. Ook het feit dat ik soms best nog flinke darmkrampen heb dat ik dan denk, misschien was die afgeknelde darm toch een beetje beschadigd want voor die tijd had ik daar eigenlijk nooit last van.
Die dingen gaan dan bij mij zo nu en dan een eigen leven leiden… of eigenlijk meer lijden…..
Gisteren had ik ook weer zoiets. Een perfecte dag, gewoon 35 km gefietst, onderweg een uurtje in het zonnetje gezeten. Leuk dingen gezien, gesprekken en genoten van het prachtige weer.
Thuis nog even in de tuin bezig geweest en ik zie in de vijver zoveel waterjuffers, een prachtig gezicht. En dan kan ik het niet laten ik pak mijn camera. En om ze op “ooghoogte”  te krijgen ga ik op een kussen op mijn vlonder liggen. Denk dat ik zo wel een uur gelegen heb. Ik denk nog “jeetje dat ik dat weer kan zeg, dat is toch super nu ik die bult kwijt ben, dat kon ik nooit”.
Maar als ik opsta voel ik me opeens duizelig en een gevoel van paniek overvalt me, nee he, toch niet weer die duizelingen terug. Ik wil nooit meteen iemand bellen maar ga naar binnen op de bank liggen, nog een beetje dizzy. Ik kan dan niet denken, niet zo gek hoor dat je een beetje dizzy ben als je een uur op je buik door de lens ligt te kijken en opeens weer opstaat. Het wordt dan bij mij echt een ding…… Na een half uur probeer ik op te staan en er is gewoon niets meer aan de hand.  Toch blijft het nog steeds doorsudderen bij mij dan.  Hoe lastig is dat soms toch die dingen.  576c9bc55f9c7_dwinggedachtAltijd meteen het ergste denken.
Zoals ik pas een conference van Youp van ’t Hek hoorde waarin hij zei dat hij last van zijn hart kreeg en de verschijnselen daarvan waren tintelende handen en voeten.
Nu heb ik ook, vooral als ik fiets, regelmatig last van tintelende handen en nadat ik dat gehoord had moet ik daar altijd aan denken. Dat heb ik echt al zoveel jaren, mijn zus heeft het ook altijd. Verstandelijk denkend weet ik dat het onzin is wat ik denk maar mijn hoofd maakt zo nu en dan overuren. Ook al denk ik vorig jaar met die operaties ben je helemaal door de medische molen gehaald en kwam er niets onrustbarends uit maak je toch niet zo druk. Maar ja…. dat hoofd. En zeker als ik alleen ben zoals die weekend.
Heerlijk maar toch als ik samen met Wim ben of iets met mijn zus ga doen denk ik nergens aan. Ik weet dus ook wel dat het echt in mijn eigen hoofd zit maar ja hoe zet ik die denkmachine stil. Ik vind het soms best moeilijk.
Het gekke is als er echt een panieksituatie is dat ik altijd heel adequaat reageer. Zoals ooit een kind in de winkel dat dreigde te stikken in een dropje. De moeder helemaal in paniek en ik pakte het kind op, gaf het een klap tussen de schouderbladen en het dropje schoot er uit.
Of de keer dat mijn ex een hartinfarct kreeg, ik zorgde dat de ambulance er op tijd was.
Wat minder bijzonder maar gisterenmiddag viel mijn telefoon in de vijver en als een reiger die duikt naar een vette vis dook ik met mijn arm meteen de vijver in en nog voordat hij “echt” nat was lag ie al weer op het droge. (gelukkig viel ie niet in het diepe gedeelte) . 0d2369e3434bdb1bf652565c31326b9d
Maar die gedachtes, altijd het meest erge denken, heb regelmatig buiten gelopen omdat ik dacht iets heel erg te hebben en het idee “ze komen anders niet binnen” dan maar beter op straat vallen dan vinden ze me tenminste. Gelukkig is het niet altijd maar soms heb ik er best veel last van……… ik zal er mee moeten leren leven maar het is niet altijd gemakkelijk.

Memories…….

Schoentjes (Small)We hebben hier in ons dorp een aantal weggeefhoeken of voor elkaar met elkaar zoiets waar mensen dingen weggeven die ze niet meer kunnen gebruiken.
Gisteren stond er een oproep voor kleding voor iemand die met niets ergens weggegaan was en ik wist nog wel een goede jas op de zolder te hebben en bood die aan.
Ze waren er blij mee dus vanmiddag even de zolder opgegaan om die jas op te zoeken en aangezien het toch geen lekker weer was, althans zo nu en dan best felle buien, dacht ik meteen maar even wat op te gaan ruimen op de zolder en daar kwam ik ook de doos tegen met kleertjes die ik nog bewaard heb van Angela en Peter.  Ik nam de doos mee naar beneden en in mijn beleving had ik dus veel minder bewaard, dacht van allebei een pakje en de schoentjes.
Maar ik bleek ook nog een aantal van die overslag hemdjes bewaard te hebben, die worden helemaal niet meer gebruikt volgens mij met de rompertjes nu, navelbandjes. Maar volgens mijn eerste lijstPeet (Small)je dat ik kreeg bij mijn eerste zwangerschap moest je die in huis hebben en dat werd ook gecontroleerd door de wijkzorg. Maar ook bij Angela en Peter begonnen de rompertjes te komen dus zijn ze weinig gebruikt.
Ik kom de eerste schoentjes van beide tegen. Van Angela heb ik nog veel meer bewaard dan van Peter, haar jurkje dat ze droeg op haar eerste verjaardag, haar eerste flesje in het ziekenhuis, haar pyjamaatje dat haar zo leuk stond altijd. De witte cape die ik zelf gehaakt had, de mooie roze bontzak waar ze zo vaak ingelegen heeft. Nog een pakje, een boxpak zoals je in die tijd zag en nog wat dingen.
Tot mijn verrassing kom ik van Peter een staartje tegen, die heeft aan aantal jaren zo’n staartje gehad toen hij een jaar of 9 /10 was schat ik. Staartje (Small)Wat was hij toen nog heel erg blond zeg. Vind wel zijn zilveren rammelaar, zijn eerste fopspeen of de laatste dat zou ook zomaar kunnen zo lang heeft hij hem niet gebruikt, het visje dat hij altijd mee in bad nam, het kon zwemmen en doet het nog steeds.  Van mezelf nog een lakentje en kussensloop dat ik van mijn moeder ooit gekregen heb.
De herinneringen komen allemaal weer boven. De kleding ruikt een beetje muf en ik stop ze even in de wasmachine. Het brengt me helemaal terug naar mijn zwangerschappen dat ik ook die kleertjes allemaal waste en streek en ze netjes in stapeltjes in de kast legde.  Twee keer voor niets en drie keer alles weer opruimen in dozen. Ik weet nog toen Peter geboren moest worden deed ik het niet meer. Had met mijn zus afgesproken dat als het goed zou gaan zij het zou doen. Ik kon het niet meer opbrengen. En dat heeft ze ook gedaan en toen ik thuis kwam lag alles gewassen en gestreken in de kast.
Afgelopen vrijdag met de echo en het bekijken van het kamertje kwamen ook zoveel herinneringen terug. Chantal haar moeder had ook wat kleertjes van Chantal meegenomen. Zo kenmerkend voor die tijd, bijna dezelfde boxpakjes die Peter toen ook droeg.visje (Small)
Misschien hoopte ik gewoon onbewust dat het een jongen werd omdat bij mij met alle drie mijn dochters niet goed gegaan is.
Ik merk ook bij mezelf hoe dichter het einde van de zwangerschap in zicht komt hoe moeilijker het voor me wordt. Ik wil ook niets laten blijken aan die twee en ben gewoon ontzettend blij met mijn toekomstige kleindochter maar geloof me mijn keel wordt zo nu en dan lijkt het wel letterlijk dichtgeknepen van angst.
Als een film komen zoveel dingen weer terug en dat kost me gewoon zoveel moeite en net zoals ik na mijn eerste zwangerschap nooit meer een ontspannen en leuke zwangerschap kon hebben heb ik dat nu ook eigenlijk weer met deze zwangerschap.
Gelukkig gaat alles goed en ziet het er prima uit dus wat dat betreft is het niet nodig maar gevoel laat zich niet dwingen.Angela (Small)
En eigenlijk zit ik momenteel best in een positieve flow het afgelopen jaar, financieel gaat het goed, heb het zo ontzettend fijn met Wim, doe leuke dingen met vriendinnen en zus. Leuke vakanties gehad. Wordt overal bij betrokken bij de kids die hier regelmatig gezellig komen eten. Ze hebben allebei een goede baan, een mooi huis met grote tuin. Maar toch ergens zit er in mijn achterhoofd altijd dat gevoel…… tot hoe lang blijven die fijne dingen doorgaan……….. dat raak ik gewoon nooit meer kwijt.
.

Zwangerschappen anno 2017

Gistjongen of meisjeerenmiddag kwam Peter bij me lunchen, hij werkt dicht bij mij in de buurt en als hij op kantoor is vindt hij het wel gezellig even hier een hapje te eten zo nu en dan.
We zitten wat te praten over de vakantie als hij zegt, ik heb ook nog wat te vertellen, wat wil je weten eerst goed nieuws of slecht nieuws…… nou heel erg slecht is het niet hoor zei hij er nog wel bij.
Ik liet niets merken maar ik voelde opeens weer die oude angst tot in mijn buik toe vliegen. Eerst maar het goede nieuws zei ik. Ze hadden een 3D echo gehad. Hij liet een filmpje zien, echt zo bijzonder je ziet gewoon het kindje helemaal al zitten, alles zit er al op en aan, geweldig zo mooi. Vol trots vertelt hij dat de voetjes al 1,8 cm zijn, zo geweldig mijn kind zo te zien als a.s. vader.  Maar goed hij ging verder, alles was goed en we weten nu ook wat het gaat worden. En nu het slechte nieuws zei hij, ik vertel nog niet wat het wordt, dat willen we met alle ouders en Chantal haar zus en vriend tegelijk doen met iets dat weer nieuw is namelijk een  gender reveal party waarop het geslacht van de baby bekend gemaakt wordt.  Ja dat had je vroeger niet, ik wist het van Peter dan wel omdat ik een vruchtwaterpunctie had gehad. Maar we hebben het toen tegen niemand gezegd. Praktisch voor iedereen was het toen nog een verrassing wat het zou zijn.  Pff denk ik inwendig, kan je het niet even anders zeggen, slecht nieuws, het zal me een zorg zijn wat het wordt, ik hoop maar een ding dat het gezond is al dacht ik vanaf het begin dat het een jongen wordt, waarom?  Ik weet het niet toen ze het vertelde was dat het eerste wat ik dacht, deze keer gaat het goed en het wordt een jongen. Gevoel kan je niet verklaren en grappig was wel dat de andere Oma het ook gezegd had zonder dat we het van elkaar wisten. En misschien hebben we het allebei dus wel niet goed natuurlijk.
Nou ja ik probeerde hem nog wel door wat vragen of gekke dingen te zeggen te laten verspreken maar dat lukte dus niet haha. Toen hij weg was en ik na een uurtje ging fietsen voelde ik nog dat gevoel in mijn maag. Zou dat nou nooit over gaan, volgens mij tegen de tijd dat het geboren moet worden kunnen ze mij gewoon opvegen al zal ik het echt proberen het niet te laten merken natuurlijk. Zij hebben recht op een fijne en ontspannen zwangerschap op hun eigen manier. En zoals het tegenwoordig gaat bij die anno 2017 zwangerschappen.  Een aankondiging of Facebook, zo’n party waarop het geslacht bekend gemaakt wordt en wat je momenteel ook veel ziet een babyshower en dit las ik er over op Wikipedia

Babyshower is een gebruik dat in India is ontstaan. Normaal gesproken is het een samenkomst in het huis van de zwangere dat wordt opgesierd. Het is een traditioneel feest, waarbij de zwangere in het zonnetje wordt gezet en wordt bevestigd door een Hindu-priester in de zwangerschap, door haar familie, schoonfamilie en kennissen. De zwangere en baby krijgen goede wensen en cadeaus van hun geliefden, om aan te geven dat ze worden verwelkomd in de familie

Natuurlijk omdat bij mij altijd mis ging aan het einde van mijn zwangerschappen heb ik hier gewoon moeite mee. Lang voordat Chantal zwanger was en zij met Peter naar zo’n party toe gingen van een vriendin heb ik daar nog wel eens met hun er over zitten praten. Ze snappen het wel maar ik wil ze er ook niet mee belasten. En zouden ze dat ook gaan doen ga ik echt wel met een cadeautje en ik wil mijn eigen angst niet laten overheersen.
Maar soms is het best wel moeilijk hoor. Ik denk altijd dat ik alles ergens opgeborgen heb op een plekje maar zoals deze zwangerschap zo dicht bij dan knijpt mijn keel zo nu en dan echt nog wel eens dicht hoor.  Maar ik kan er ook van genieten hoor van het vooruitzicht want tenslotte gaat het in de meeste gevallen allemaal goed. Loop ook al rond te neuzen soms op de babyafdelingen zo grappig. Allerlei dingen van mijn eigen zwangerschappen kwamen weer terug…. Nou ja het gevoel van vreugde en blijdschap overheerst nog steebabyshowerds hoor en gun hun de onbezorgde zwangerschap en het plezier van de voorbereidingen en het inrichten nou ja kortom wat er allemaal bij komt kijken. Herinner dat nog van mijn eerste eigen zwangerschap toen ik echt onbezorgd er van genoot, iedere keer met mijn lijstje wat ik nodig had de stad in ging om dingen aan te schaffen en af te strepen. Hoe leuk was dat toch om te doen die kleine prulletjes en dat moeten zij ook hebben.  PS. Ze vonden de beer echt mooi gelukkig haha……

Fotocursus 2

Tulp2 (Small)Vanavond weer naar mijn fotoworkshop, de derde en lTulp1 (Small)aatste al weer. Op mijn leenfiets zonder ondersteuning, is even wennen, het fietsen is wel hetzelfde maar het gaat wel veel langzamer. Wat me dan wel weer het voordeel geeft dat ik nog beter om me heen kan kijken wat ik onderweg zie. Geen schermpje met tijd en snelheid hebt en het eigenlijk best relaxed is. Nog niets gehoord over mijn fiets verder. We gaan buiten fotograferen en oefenen. Het is heel leuk om te merken hoe verschillend foto’s worden bij andere instellingen. Ik fotografeerde altijd gewoon op automatisch en dat doe ik nog steeds als ik op safe ga maar het is ontzettend leuk om zo te experimenteren. Zo kwart voor 10 rij ik weer terug naar huis het is zo’n kleine 5 km fietsen langs de Lekdijk. Als ik een stukje onderweg ben hoor ik een scooter achter me aan komen rijden en vaart minderen. Hij komt naast me rijden en de man die er op zit vraagt aan me weet u misschien hoe laat het is. Ik vond het echt een gekke vraag zo in het donker ’s avonds dus ik zei zo half kwart voor 10 ongeveer. De man rijdt weer verder maar ergens gaat het toch wel kriebelen bij me, niet dat ik nou zo ontzettend bang ben maar het voelt toch niet goed aan. Ik ga dan ook aan de andere kant van de weg rijden, tegen het verkeer in, het is toch niet druk dus dat kan gemakkelijk. Dan rij ik aan de kant van de huizen en dat geeft me dan toch een beetje beter gevoel. Als ik een eindje verder ben hoor ik weer een scooter aankomen, kan niet zien of het dezelfde is en denk, ik rij gewoon een afrit bij een huis af waar licht brand en zo gedacht zo gedaan.Bloem2 (Small) De scooter komt achter me aan ook de afrit naar beneden en rijdt me voorbij. Ik stap halverwege af en ga weer terug, de scooter rijdt door en als ik later weer op de dijk rij zie ik dat hij zijn scooter in een schuurtje zet.
Blijkbaar woonde hij daar gewoon en zag ik alleen
maar leeuwen en beren op mijn weg.
Nou ja was gewoon wel weer blij om thuis te zijn. Bloem1 (Small)Toch niet zo prettig zo om dan te fietsen.
Ga nog even mijn foto’s zitten bekijken. Nou kan voorlopig nog lekker gaan oefenen, zal best nog wel heel wat keren proberen zijn voordat ik het een beetje doorheb wat betreft diafragma, sluitertijden en isowaarden. Maar het is heel leuk om te doen en uit te proberen.

Hersenspoeling……….

manipulerenMeestal voordat ik ga slapen kijk ik nog een half uurtje (soms langer,soms te lang) naar Discovery Channel of National Geographic Channel en er was toen een tijdje een serie over de tweede wereldoorlog en ik was dan altijd verbaasd en ook wel gefascineerd van hoe kon zo’n Hitler met zulke toespraken zoveel mensen er toe krijgen om die dingen te doen die hij voorstond.
Hoe kreeg hij al die mensen zo gehersenspoeld dat ze dingen gingen doen die ze misschien zonder die invloed nooit gedaan zouden hebben.
Een antwoord had ik eigenlijk niet. Hoewel ik wel een keer een televisiedocumentaire had gezien die hier over ging. Een leraar ging zich in de klas gedragen zoals Hitler met eenzelfde regime, onvoorwaardelijk luisteren en een paar leerlingen werden aangesteld door hem om alles uit te voeren en op te letten of iedereen zich er aan hield.
En binnen de kortste keren heerste daar op die school echt zo’n zelfde regime. De leerlingen gingen staan als de leraar binnen kwam. Groeten hem met een enorme discipline.
De kracht van de overreding en de massa die meedeed met een enkele.
Je ziet het ook bij van die piramide organisaties die van die bijeenkomsten organiseren, liefst in een afgehuurd hotel waar iedereen die weer iets verkocht heeft met gejuich wordt begroet zodat andere er weer intrappen en denken goed geld te kunnen verdienen maar achteraf weer helemaal bedrogen uitkomen.
Eigenlijk ervoer ik dat gisteren ook, wel in mindere mate natuurlijk, maar toch.
Een man, die ik maar de lachgoeroe noemde, krijgt binnen een half uur toch 1000 mensen zover dat ze precies als hij zijn arm omhoog doet gaan klappen en juichen en als ie ze neer doet gaan zitten en stoppen en stil zijn. En dat drie uur lang.
En het gekke was eigenlijk dat ik vandaag amper ergens anders over kon spreken, het me nog zo in zijn greep had, vond het gewoon stom van mezelf.
Ik was naar mijn zus gegaan die had (gelukkig) zelf haar kamer al helemaal gewit had dus heb ik haar geholpen met alles schoon te maken vandaag.
De man die de grote hoofdprijs won zijn vrouw is een collega van haar dus natuurlijk hebben we daar over gesproken. Maar eigenlijk schoot me iedere keer weer wat te binnen en op een gegeven moment zei ikpyramide spel tegen mijn zus “Ik ben er nog zo mee bezig, ik kan gewoon nergens anders over praten en over denken lijkt het wel”.
Vanavond was dat wel weer afgezakt gelukkig en kon ik me weer storten op het schrijven van mijn stukken. Heb nog wel even de winnaars gebeld vanavond en een exclusief verhaal bedwongen haha.  Met als tegenprestatie de foto’s die ik gemaakt heb. Een goeie deal toch?  Over manipuleren gesproken. 😉

Meer dan een auto…….

Ik SONY DSCwilde nooit mijn rijbewijs halen tot bij een bedrijvenbeurs waar wij opstonden ook een autorijschoolhouder stond en mijn ex zei, ga toch ook eens je rijbewijs halen. En de rijschoolhouder bood aan dat ik een keer gratis mocht proberen of het echt niets voor me was zoals ik altijd beweerde.

Ik ging en eigenlijk ging het meteen goed en begon ik met de rijlessen, mijn theorie had ik zo en mijn rijbewijs haalde ik de derde keer. Ik weet nog hoe ongelooflijk blij ik er mee was.
Ik reed eigenlijk overal naar toe in de omgeving behalve als we verder gingen reed mijn ex altijd dus op de grote weg reed ik eigenlijk nooit.

Na een paar jaar kreeg ik een hyperventilatie aanval in de auto en ik werd bang, soms zelfs panisch voor autorijden en ik vermeed het zo veel mogelijk. Ik bleef wel rijden maar meestal alleen als we ergens naar toe gingen en ik terug reed als mijn ex wat gedronken had.
Net voor mijn scheiding toen de spanningen heel hoog opliepen in ons huwelijk raakte ik helemaal in paniek een keer, liet de auto staan en ben naar huis gegaan en reed helemaal niet meer.

Het bedrijf waar ik ging werkte ging verhuizen, met openbaar vervoer was geen optie (4 ½  uur onderweg) en ik mocht de auto van mijn zus gebruiken. Had al bijna twee jaar niet meer gereden. Ik stapte in de auto en het voelde goed maar ik had nog heel wat te overwinnen voordat ik iedere dag naar mijn werk ging. En een enkele keer sloeg de onzekerheid nog wel een toe. Hard meezingen met een CD van Paul de Leeuw hielp me deze angsten te overwinnen.
Na een half jaar kon ik de auto van mijn zus kopen, had het geld er voor gespaard, ik was er trots op, had nog nooit zelf een eigen auto gehad. Mijn mooie blauw VW Polo, 4 jaar jong.
En wat ik nooit voor mogelijk gehouden had, ik ging rijden zelfs leuk vinden, het gevoel van vrijheid dat het me gaf hoewel ik nog steeds niet op de grote weg reed.

Vorig jaar verloor ik mijn baan en werd mijn auto eigenlijk een beetje overbodig, ja voor het gemak en de fun eigenlijk maar niet echt nodig voor dagelijks gebruik. En deze zomer kwam ie eigenlijk helemaal niet meer van stal omdat ik altijd ging fietsen.
Ik speelde al lang met de gedachte om de auto te verkopen, krijg er nu nog een goede prijs voor en ik moet het gewoon nuchter bekijken zoals ik altijd naar auto’s keek “Het is gewoon een stuk blik”.

Maar dat is het eigenlijk niet voor me, het is meer geworden, het is het bewijs dat ik mezelf kon overwinnen om dingen te doen die ik niet meer durfde. Het geeft me een stuk vrijheid om ergens naar toe te gaan zonder van een ander afhankelijk te zijn en dat is voor mij heel belangrijk.

Toch heb ik de beslissing genomen om mijn auto te verkopen en het feit dat mijn zoon hard nodig een andere nodig heeft, deed mij de knoop doorhakken en vorige week heeft hij hem vast meegenomen en binnenkort gaan we het officieel maken.
Zo blijft “mijn meissie” toch nog een beetje in de buurt en als het nodig ik kan ik hem dan nog wel eens gebruiken van hem. Ook mijn zus die zelf ook praktisch nooit rijdt heeft gezegd dat ik haar auto mag gebruiken.
Maar ik weet dat ik er weinig gebruik van zal gaan maken, ik ken mezelf, hoe lief het allemaal ook bedoeld is. Ik wil onafhankelijk blijven en zal alleen als het niet anders kan er een beroep op doen.
Wel heb ik afgesproken als we samen ergens naar toe gaan dat ik zal blijven rijden want als ik dat niet bij blijf houden is mijn routine op een gegeven moment ook weg.

Een heel moeilijke beslissing en toen ik vandaag helemaal kleddernat geregend was realiseerde ik me opeens dat dit mijn voorland is, weer of geen weer fietsen om ergens te komen of openbaar vervoer. Het zal heel erg wennen worden…………..

Spinnen

De WE300 van PLATO met dit keer het woord “SPINNEN”
Meer verhalen op: http://platoonline.wordpress.com/2013/09/06/we-300-september-2013/

Zij had het nooit begrepen, vond het ook wel heel kinderachtig die angst.
Vliegen en muggen werden zonder pardon doodgeslagen maar zaten er twee poten meer aan dan liep iedereen rillend weg, sommige zelfs in paniek.

Zij niet en dat verkondigde ze ook tegen iedereen, alsof het iets was om trots op te zijn, dat ze niet bang was.
Langpoters werden gewoon aan de pootjes spartelend naar buiten gegooid en de grotere exemplaren werden met een papiertje gepakt en naar buiten gekieperd.

Bij hun winkel werd er een stuk aangebouwd, een gedeelte kwam bij de winkel en het andere gedeelte zou plaats bieden voor fietsen en opslagruimte.

Het was een septemberavond, ze kwam thuis met haar fiets door de nieuwe ingang zonder dat ze hem nu helemaal door de winkel hoefde te sjouwen.
De aanbouw was nog niet helemaal klaar en er was nog geen verlichting maar inmiddels wist ze de route op haar duimpje in het donker op gevoel te vinden.

Ze wilde gauw naar binnen en liep snel langpoter1door de donkere opslag heen tot ze opeens tegen iets aanliep, ze voelde een groot web en begon te gillen.

Haar man kwam verschrikt aangelopen met een grote zaklantaarn in zijn handen en scheen op haar terwijl ze verstijfd van schrik daar stond.
In het licht van de zaklantaarn zag ze dat ze tegen een visnet aangelopen was dat daar hing om te drogen.

Nooit meer zou ze iemand uitlachen die zei bang te zijn voor die griezelige achtpotige wezens.

(Speciaal voor Plato deze foto)  😉

 

Woorden………..

Woorden kunnen je opbeuren, verdriet doen, troosten, kwetsen. Het hangt er maar vanaf wie en op welke manier ze gezegd worden.traneneee
En soms kunnen woorden ook herinneringen naar boven halen, wonden waarvan je dacht dat ze dicht waren weer openscheuren, het verdriet weer laten voelen en dat had ik gisteren.

Dat is dan zo’n dag dat ik het helemaal opeens niet meer naar mijn zin heb, voel ik me onverwacht triest, spelen herinneringen mij parten en dan zonder aanleiding lijkt het wel biggelen de tranen over mijn wangen.
En waarom precies weet ik dan eigenlijk ook niet.

Terwijl dat gebeurt begint op mijn computer het nummer van Guus Meeuwis te spelen: Wees maar niet bang……alsof het voor mij geschreven is en precies op het goede moment afspeelt vanaf mijn afspeellijst.
Ik luister naar de tekst en speel het nog een paar keer af, het trieste gevoel gaat niet weg maar toch doet deze muziek me goed.

Ik spreek mezelf eens goed toe en stap op de fiets en ga zo’n 30 km achter elkaar fietsen zonder te stoppen, ik lijk wel gek.
Meestal als ik ga fietsen komt bij mij de rust de relativering, ga ik ergens zitten om wat foto’s te maken maar deze middag gebeurt het niet.

Ik zie alleen gezellig mensen samen fietsen en ik voel me gewoon alleen. Vergeet voor het gemak even dat ik ook veel alleen fietsende mensen tegenkom en als ik thuiskom ga ik liggen slapen in de tuin. Ik hoor de buren thuiskomen en hou me stil, heb zelfs geen zin in een praatje.

Gelukkig was het gevoel vanmorgen toen ik opstond weer verdwenen, de voortuin eens goed schoongemaakt met de hogedrukreiniger, gepoetst en vanmiddag weer gaan fietsen. Een ander mens zou misschien dolgelukkig zijn met zoveel vrijheid, gaan en staan waar ie wil en ook nog prachtig weer. Soms voel ik dat ook wel maar ik mis gewoon een doel, een ritme in mijn leven. Ik moet weer eens wat nieuwe klussen opzoeken om te gaan doen of op zoek naar vrijwilligerswerk want alle dagen zonder veel te doen te hebben is gewoon niets voor mij.

Guus Meeuwis – Wees maar niet bang

Er lopen tranen op je wangen, zo ontroostbaar en zo bang.
Zo gekwetst en zo verlaten, huil gerust ga maar je gang.
Je wilt er niet meer over praten want je bent de liefde moe.
En als je mij om hulp zou vragen, kom ik vanavond naar je toe!

Ik zie de onmacht in je ogen, ik hoor de twijfel in je stem.
Je denkt dat alles je teveel is, het is maar goed dat ik hier ben.
Geniet eens van de mooie dingen en de mensen om je heen.
Je hebt zoveel om voor te leven en je bent nooit alleen!

De wereld heeft jou zo bedrogen, beloofde veel maar jij kreeg niets.
Je kijkt me aan met grote ogen en daarin lees ik je verdriet.
Je worstelt met herinneringen, van onmacht, wanhoop en de pijn.
Je kijkt niet naar de mooie dingen, je had iemand anders willen zijn!

Wees maar niet bang, overwin dat gevoel, ’t gaat niet vanzelf, ik weet precies wat je bedoelt.
Nu heb je angst, weet je niet hoe het moet. Wees maar niet bang, het komt vanzelf weer goed!

En zo is het, het komt vanzelf wel weer goed…………