Wie wat bewaart….

Anneke BabyfitiTja mijn moeder was niet van het bewaren, het is dat ik zelf nog wat dingen voor mezelf “gered” heb anders had ik helemaal niets van vroeger gehad denk ik zomaar.
Zij vertelde de laatste jaren nog wel steeds het verhaal van het gedicht dat over mij geschreven was.
Hoe was het verhaal.
Nadat ik geboren was kreeg mijn moeder last van borstontsteking, heel ernstig zelfs en zij kwam in het ziekenhuis terecht. Zij had hele hoge koorts en was dus goed ziek, vertelde dat het bed stond te schudden.
Ik was zo ongeveer een maand oud en ging dus mee naar het ziekenhuis omdat ik ondanks die borstontsteking toch dronk bij mijn moeder. Dat scheen ook beter te zijn anders ging dat ook nog doorwerken als dat stil kwam te staan.
Mijn oudste broer en zus gingen naar mijn oma toe en mijn jongste broer naar een boer in de omgeving. Mijn vader voelde zich zo ongelukkig dat hij zijn hele gezin kwijt was.
Afijn ik was op de zaal met andere vrouwen behoorlijk populair (hoe kan het ook anders hè) want niemand had daar een baby er bij en dan nog zo’n schatje met van die blonde krulletjes……;) 😉 waarvan helaas geen foto’s alleen van horen zeggen. De oudste foto van mezelf is denk toen ik al een jaar was of zelfs ouder.
Maar goed op een gegeven moment ging het beter met mijn moeder. Ze mocht weer op en ging zelf naar het toilet en ze had mij even op haar bed gelegd. Weglopen deed ik nog niet.
Toen ze terug kwam was ik verdwenen. Mijn moeder vroeg “heeft de zuster haar al opgehaald? ”  Zo ging dat nog er waren aparte babyzalen.  Maar er werd alleen maar gelachen door de andere vrouwen.
Een van de vrouwen had mij namelijk gepakt en “verstopt”. Ze had ook een gedicht gemaakt over mij waarin volgens mijn moeder stond dat ze het zo leuk vonden dat ik daar was bij al die vrouwen op de zaal (die natuurlijk hun eigen kinderen misten).
Mijn moeder vertelde dat ze het zo jammer vond dat ze dit gedicht niet bewaard had. En ik had dat natuurlijk ook leuk gevonden.
Anneke, Mart, Kees en JannieNa ruim drie weken, net voorbij de watersnoodramp mocht ze weer naar huis met mij. Ook de andere kinderen kwamen weer thuis. Mijn jongste broer ( 1 ½  jaar oud) wilde niets weten van mijn moeder, hij had het goed naar zijn zin gehad bij die boer. Hij zag er welvarend uit toen hij thuis kwam. Daar was ze heel verdrietig van maar natuurlijk was hij zo ook weer gewend.
Zelf heb ik wat schooldingen van de middelbare school bewaard, een paar poppen en dat is het wel. Zelf heb ik van Peter mappen vol knutseldingen, van de voetbal, schooldingen en het goede speelgoed zoals Lego en wat andere dingen nog. Kortom van alles bewaard dan kan ie zelf bepalen wat ie er mee gaat doen….. want wie wat bewaart die heeft wat.

Surprise surprise

IMG_2144 (Small)Vanavond was ik uitgenodigd door mijn schoondochter samen met haar moeder en zus voor een surprise avond.
Alle drie wisten we niet wat ons te wachten stond en natuurlijk hadden we ook allerdrie wel zitten speculeren.
We bleken er allerdrie wel vanuit te gaan dat het iets te maken zou hebben met de aanstaande baby maar hoe of wat geen idee.
Mogen we het kamertje zien, zouden we een oppasschema gaan maken, ik wist het echt niet was natuurlijk best wel nieuwsgierig.
Om half zeven moesten we er al zijn, dus vanavond maar gemakkelijk even een boterhammetje gegeten en op de fiets gestapt.
We kwamen zo’n beetje allerdrie tegelijk binnen en amper onze jas uit konden we hem weer aantrekken want we gingen op pad richting Rotterdam.
Door de stad kwamen we in Katendrecht terecht, niet echt een buurt waar ik in mijn uppie zou gaan wandelen. We zaten lekker met zijn drieën te gissen wat we zouden gaan doen. We reden langs Tattoo Bob en ik zei, we krijgen allemaal de naam van de kleine getatoeëerd. Lachen natuurlijk want we zijn allemaal niet van de tattoos. Even later langs een soort circusschool, o jee gaan we goochelen leren?naamloos
Daar in de buurt stopten we en kwamen we in een oud fabrieksgebouw denk ik waar allerlei bedrijfjes gevestigd waren. Veel dingen ook op het gebied van dans en kunst, we zagen allerlei studio’s. Via een grote ijzeren trap kwamen we boven en daar stond het met grote letter 4 D Echo… we mochten allemaal mee om ons toekomstige kleinkind en nichtje te zien via een echo op een groot scherm. Zo ontzettend leuk en bijzonder was dat zeg en wat lief dat ze ons daar voor uitgenodigd had. Een mooiere verrassing had ik me niet kunnen bedenken.  Een kleine 3/4 uur konden we de kleine meid zien bewegen, tong uitsteken, wenkbrauwen fronzen, met handje of voetje in haar mond, geeuwen, slikken, oogjes open, eten maar vooral heel veel bewegen. Echt een fantastisch gezicht of je ze zo vast zou kunnen pakken al.  Na afloop kregen Peter en Chantal een aantal foto’s en een filmpje van de echo mee naar huis.
Bij hun thuis nog wat na zitten praten, een drankje er op genomen en het kamertje bekeken, wat is het prachtig geworden zeg. Nog een paar maandjes wachten en dan is het al zover weer. Uit deze en ook voorafgaande echo’s bleek wel dat de uitgerekende datum nu op 12 januari staat, het is natuurlijke maar een datum, ieder kind kiest zijn of haar eigen tijd om geboren te worden. IMG_2140 (Small)Laat haar nog maar lekker even zitten daar bij haar mama tenslotte is dat nu nog het beste plekkie om te zijn.
Een bijzondere avond en zo ontzettend leuk om een keer mee te maken en dat vonden de andere aanstaande oma en tante ook. Laatste foto uitzicht bij Chantal en Peter in de buurt op de Algerabrug, blauw verlicht ’s avonds.