Flink de pest er in

Had vandaag best flink de pest er in. Had me zo op verheugd om naar Apeldoorn te gaan en ik heb mijn verstand later prevaleren maar daarmee is het gevoel niet weg.
Gisteren had mijn zus al minder koorts en vandaag appte ze dat ze getest was en zich weer een stuk beter voelde en geen koorts meer had. Hoop dat ze geen corona heeft hoor natuurlijk en was ook blij dat ze zich zoveel beter voelde maar dacht wel ff `getver´ was zo graag in Apeldoorn geweest.
Nou het is lekker weer om te fietsen, appte mijn zus nog terug. Een schrale troost op dit moment voor me.
En ik weet het hoor, het is mijn eigen beslissing. Ik heb gelukkig geen klachten en hoefde ook niet thuis te blijven maar ja heel toevallig kwam donderdag ook Wim zijn moeder met zijn dochter bij hem, die is bijna 90 jaar oud. (die moeder dan hè 😉 ) Ik zou toch niet willen dat zij besmet zou raken.
Vind het toch wel zorgelijk worden hoor want de regio Rotterdam, toch waar ik woon, die heel veel besmettingen hebben en er nieuwe maatregelen overwogen worden. Nu kom ik al maanden niet meer in Rotterdam bewust hoor. Ben er nog wel geweest met het vrijgezellenfeest van Chantal midden in de stad op zaterdagavond en mooi weer en het zat overal bomvol. Dat mijd ik liever.
En Peter en Chantal gaan trouwen in Rotterdam…… ik duim dat deze maatregelen nog even uitblijven en dat er geen restricties komen voor de horeca en het huwelijk in toch al zo afgeslankte vorm wel door kan gaan.
Geen positieve dingen vandaag…. ja hoor ook nog wel. Het zonnetje ging nog schijnen toen ik mezelf een schop onder mijn achterste had gegeven en was gaan fietsen. Ben altijd gek op salades, echt die kan ik wel bij wijze van spreken iedere dag eten. Vandaag behalve de sla die is nu wel op een heerlijke gemengde salade uit eigen tuin gemaakt. Tomaten, komkommer, bieslook, paprika, uitje, was zo ontzettend lekker en nog buiten zitten eten. Met gebakken aardappeltjes echt een koningsmaal voor mij. Nog sla genoeg over dus kan voor de komende dagen nog nieuwe combinaties verzinnen. Er is gewoon zoveel mogelijk met vis een keer of met olijven en geitenkaas, met rijst, ook ze lekker en zo klaar.
Nou ja morgen maar van de nood een deugd maken en bij Peter en Chantal nog in de tuin gaan werken en daar heb ik heel veel zin in.


Ik haat het………

regen (3)Ik haat het als ik zo’n dag heb als gisteren. Sowieso kan ik al heel slecht tegen dit weer, het blijft maar koud.  Gewoon ’s avonds de verwarming weer aan, winterjas op de fiets terwijl ik gevoelsmatig gewoon lekker tot een uur of 9 in de tuin zou moeten kunnen zitten om deze tijd van het jaar zonder jas aan de hoeven hebben. Bovendien nog overal spierpijn van mijn behangmissie, natuurlijk veel te lang achter elkaar doorgegaan.
En als ik dan ook nog tot van kop tot teen kleddernat regen komt mijn humeur heel ver beneden 0.
Ik had een afspraak overgenomen voor een artikel in de krant van een collega, 9 km verderop ongeveer. Toen ik wilde gaan begon het te regenen dus ik dacht, ik ga niet, zeg het af, laat me niet helemaal doornat regenen. Thuisgekomen na een boodschap scheen het zonnetje weer volop dus dacht ik, kom laat ik toch maar gaan, niet zo kinderachtig. Halverwege de luchten beziend had ik al lang spijt van mijn beslissing en inderdaad de regen begon neer te storen en ik vervloekte dat ik toch gegaan was.
Op het terrein waar ik afgesproken had trof ik ook nog niemand aan. Toen was helemaal de boot aan.  Er zou een groep kinderen komen die een schoonmaakactie gingen houden.  Misschien was het voor hen ook te slecht weer maar had nadrukkelijk gevraagd of ze me wilden bellen als het niet doorging en niets gehoord.
Terug ook alleen maar regenen en regenen en of de duvel er mee speelt kwam ik thuis en begon de zon weer te schijnen.  Ik was zo koud dat het hete water van de douche gewoon zeer deed op mijn handen en lijf. Ik baalde met grote balen.
Tot overmaat van ramp waren ook de twee eenden die het zo nodig vinden om iedere keer in mijn vijver te komen er weer. Ik kon al mijn frustraties er op loslaten, in mijn vijver drijven nu dan ook appels, plankjes maar die krengen komen gewoon terug hoor vrolijk zwemmend tussen al die rotzooi……..
Ik pak een deken, ga op de bank liggen diep onder de dekens, alles negerend, telefoons die over gaan laat ik gewoon lopen…… Ik ben ff weg.
Nou ja een ongeluk komt nooit alleen. Voor de verandering eens normale aardappelen gekookt voor mezelf met bieten, ben ik dEenden vijverol op en het smaakte ook heerlijk.Had wat meer gekookt zodat ik nog de rest op kon bakken. Alleen toen ik twee dingen tegelijk in de koelkast wilde zetten viel er een glazen schaaltje in gruzelementen in mijn koekenpan waar ik de aardappelen al in gesneden had.  Wat een k…. dag zeg zo.
Hoop dat het eindelijk eens wat lekkerder weer wordt en mijn humeur weer boven 0 komt.

Op de foto: Vorige week waren ze nog met zijn drieën. Een mannetje is inmiddels afgehaakt maar die andere twee krijg ik amper weg…

Alles kraakt…….

Gisterenavond ben ik als een blok in slaap gevallen, had flinke koppijn en daar kwam ik ook weer mee op. Vanmorgen had ik grote moeite om weer op te komen want ik moest al vroeg naar mijn moeder. Had nog even het idee om mijn zus te bellen om met de auto te gaan maar dacht, bewegen is misschien gewoon wel goed om te doen dus toch maar op de fiets gestapt ondanks alle stijve spieren en blauwe plekken.  Mijn linkerhand en knie hebben de klap het hardst opgevangen en dat voel ik dus wel goed.
En eigenlijk baal ik er nog steeds van die k**** hond of ik kan beter zeggen die stomme baas van die hond die niet oplette.
Ben zelf ook wel vaak al gevallen hoor door mijn eigen schuld, door struikelen, of niet opletten maar nu heb ik echt zo’n gevoel, het is mijn schuld niet maar ik zit wel met de gevolgen en precies in een week dat ik het zo ontzettend druk heb.
Mijn krant verschijnt een week niet dus ik moet dubbele berichten inleveren en precies deze weken wordt er gewoon onwijs veel georganiseerd hier in het dorp. Niet echt lekker dus.
Nou komt het als je wat minder kan doen altijd slecht uit natuurlijk maar goed, beetje piepen, zeuren en knerpen mag ik ook wel eens 😦
Vanmiddag had ik nog een afspraak waar ik weer een km of 20 voor moest fietsen maar die heb ik toch maar afgezegd. Vond naar mijn moeder gaan eigenlijk wel welletjes.
Mijn broer had gezegd dat er iemand van de zorg zou komen voor een keukentafelgesprek maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Er kwam iemand van de dokterspraktijk langs, dat doen ze zo om de drie maanden om te kijken hoe het met mijn moeder gaat.
Op zich ook wel goed een keer met die mevrouw te spreken maar echt nodig was het dus niet geweest. Denk dat mijn broer het gewoon verkeerd begrepen heeft.
Vroeger kwam de dokter zelf om de paar maanden langs, eigenlijk vind ik dit dus best een goed systeem. Deze assistente komt echt uitgebreid praten met mijn moeder, ze nam er alle tijd voor en zou er noodzaak zijn geeft ze het door aan de dokter. Ze checkt medicijnen, bloeddruk, gewicht en kijkt ook naar het totaalplaatje. Ja ik vond dat toch wel prettig eigenlijk. Ook de huiselijke situatie, of ze misschien naar een dagopvang of zo wil of anders voorzieningen worden besproken dan. Dus toch niet helemaal voor niets geweest.
Hoop dat ik me morgen weer een beetje beter voelt. Probeer toch maar in beweging te blijven, weet onderhand wel uit ervaring dat dit het beste is voor mij.