Twintig jaar later…….

FotoEen aantal jaren geleden toen ik werkeloos was geworden kreeg ik van het UWV de opdracht om een soort cursus te doen waarmee mijn kansen op de arbeidsmarkt verhoogd zouden worden maar werd er meteen bij gezegd als eerste toen we begonnen ga er niet vanuit dat het een baan ook oplevert.
Nou ja buiten dat het gewoon best leuk was met een aantal lotgenoten ervaringen uit te wisselen leverde het niet zoveel op voor me en dat had ik ook niet verwacht.
Een van de opdrachten was toen ook om een profiel aan te maken (verplicht) op LinkedIn en zo in de loop der jaren kreeg ik best veel aanvragen van mensen of ik ze toe wilde voegen en dat deed ik dan maar en verder heb ik er dus echt nooit meer wat meegedaan en kijk ik er ook nooit op.
So far so good. De afgelopen week kreeg ik opeens berichtjes gefeliciteerd met uw jubileum op het werk….  van die vooraf gemaakte felicitaties, niets persoonlijks en ik moest echt wel even denken waar ik een jubileum had en kwam uit op de krant, inderdaad het is al weer 20 jaar geleden dat ik daar begon.
De correspondent van het naburige dorp kende ik goed vanuit de haven waar wij ook met een boot lagen. Op een dag kwam hij naar me toe en zei, ze zoeken een nieuwe correspondente voor jouw dorp en ik heb je opgegeven. Hij wist dat ik graag schreef en ook in het clubblad was ik een vaste gast om er wat wetenswaardigheden te schrijven.
Ik moest wel even slikken, want schrijven voor je eigen clubje is toch wel wat anders dan schrijven voor een groter publiek en zeker in die tijd werd onze krant echt gespeld door een groot deel van de lezers en verscheen nog in 5 dorpen in de regio.
Maar ik ging op gesprek naar de drukkerij en werd aangenomen en begon, ik weet het nog precies met mijn eerste verhaal over de binnenkomst van Sinterklaas.
Een geleende camera van mijn broer want ik moest ook foto’s er bij aanleveren, die bleek het niet gedaan te hebben, het rolletje (dat waren van die ……..hahaha jeetje nog maar zolang geleden je kan je dat nu haast niet meer voorstellen nu alles digitaal is) zat er niet goed in dus mijn eerste aanlevering had ik geen foto’s. NFoto 1u had de fotograaf waar ik mijn foto’s moest laten ontwikkelen een goede klant aan de drukkerij en had zelf ook foto’s gemaakt en ik kreeg er een aantal van hem om mee te sturen.
In de afgelopen 20 jaar ben ik echt bij heel veel mensen, bedrijven, sportverenigingen, instanties, gemeente en weet ik wat voor evenementen, openingen en wat dies meer zij geweest. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet, soms ook blunders gemaakt, heel veel geleerd en vooral mega veel plezier er in gehad.
De laatste maanden gaan de contacten met de drukkerij niet zo heel soepel, een nieuwe directie, te weinig advertenties waardoor sommige dingen niet meer kunnen, sommige interviews niet meer geplaatst worden en mijn enthousiasme ook wel iets getemperd is.
En regelmatig heb ik ook wel gedacht, zal ik er maar mee stoppen doe het ook al zo lang wat kan ik er nog verder aan toevoegen eigenlijk. Aan de andere kant blijft het gewoon zo heel erg leuk om te doen, kom ik nog bij zoveel leuke mensen en blijkt dat hoewel de krant veel dunner geworden en door de digitalisering ook minder gelezen wordt hij toch nog wel in een behoefte te voorzien.
Zoals deze week dus wel bleek. Ik had twee dames geïnterviewd die een bedrijf begonnen zijn in huisdieren van mensen verzorgen. De een doet het al een aantal jaren en de ander is net begonnen en samen hebben ze ook een samenwerkingsverband afgesloten. Nou ja ik had daar een stuk over geschreven en ben niet altijd tevreden maar in dit geval best wel.
Meteen de volgende dag na de verschijning van de krant werd ik gebeld door een van de dames die namens beide sprak om te bedanken. Ze was ’s morgens naar de markt geweest en zoveel keren aangesproken door mensen over het artikel dat ze zei “ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen” . Bovendien kregen ze de eerste dag al een aantal klanten er bij.  En dat vond ik toch best leuk om te horen moet ik zeggen, ook na 20 jaar al klinkt dat misschien gek ben ik altijd nog best onzeker. Maar misschien is dat ook wel goed om scherp te blijven. Hoe dan ook. kaasVanmiddag werd er gebeld en stond die mevrouw voor de deur met een pakket van de kaasboer. Een fles port, een stuk kaas en een potje mosterd. Niet nodig natuurlijk want ik word gewoon betaald om te schrijven maar wel heel leuk natuurlijk.
En daarom ga ik nog maar even door zolang de drukkerij ook de stekker er niet uit trekt en dat gaat me echt niet om de cadeautjes of bedankjes (al is dat wel leuk natuurlijk)  maar gewoon omdat het toch nog steeds best in een behoefte blijkt te voorzien. En neem gewoon een lekker glaasje port op mijn jubileum haha. Proost…….

Beter te geven dan te ontvangen…..

18619915_10154618336513008_418200161569316696_nZoals ik eerder al schreef had ik heel veel tomatenplanten, veel te veel om zelf te houden dus daar moest ik wat mee. Eerst dacht ik, ik zet ze gewoon met een potje er bij 50 cent per plant voor mijn huis. Maar later dacht ik, ik geef ze gewoon weg aan iemand die ze graag wil hebben.
Dus een bord gemaakt met wat voor planten het waren, wat voor soort tomaten en een plank tussen twee bloembakken gelegd en daar de potjes opgezet gisteren met gratis mee te nemen.
De buurvrouw aan de overkant die vroeg wat ik aan het doen was wilde meteen de eerste wel hebben. Foto katIk had zo’n 25 plantjes en ik was er gisterenavond al 10 kwijt. Vanmorgen ging ik met mijn zus op stap en toen ik thuis kwam was het plankje leeg. Zo grappig, had er nog een paar in de tuin die ik er ook bijzette en binnen een uurtje weer weg. Dat werkt dus wel.
Ik hoorde de brievenbus en er lag een envelop, ik opende hem en daar zat een kaart in, deze dus. Met de naam er onder die ik even weggehaald heb maar ik weet ik ieder geval iemand die mijn plantjes geadopteerd heeft. Toch leuk die reactie.
Vanmiddag had ik helemaal nergens zin in, gisteren aardig in de tuin bezig geweest en nu ging ik lekker op mijn kussens op de vlonder naar de vijver liggen kijken. Het was een prachtig gezicht er waren zoveel waterjuffers aan het dansen, aan het paren, eieren aan het afzetten. Stekelbaarsjes hebben ook hun nestjes die de mannetjes met hun rode buiken fanatiek verdedigen. En de tientallen kikkervisjes die overal in de vijver zwemmen. Een en al leven.
Ik kon het niet laten en pakte toch even mijn camera, liggend op het vlonder, zittend, kruipend naar andere kanten een aantal foto’s gemaakt. Om het moment nog een keer opnieuw te beleven.  Toen ik een jaar of 3 was ben ik een keer aan het oog van mijn moeder ontsnapt en in de sloot gevallen. Ik was bijna verdronken toen, er dreef nog een klein stukje van mijn jurkje boven water.

Mijn moeder stond gillend aan de kant ze kon niet zwemmen, de sloten waren toen nog veel dieper, de buurman sprong over het hek zo de sloot in en redde me. Ik lag visjes te kijken en in het water gevallen. Toen al, heb heel wat keren later ook nog op de brug over de sloot in het water liggen kijken.
Na ruim 60 jaar is er nog niets veranderd ik vind het nog steeds leuk al bleef een nat pak me vandaag gelukkig bespaard.

Gevonden voorwerpen……..

portemonneeVorige week was ik in een winkel om iets te vragen toen er een andere mevrouw binnenkwam met een bos bloemen die ze aan de eigenaresse van de winkel, die ik maar even Eva zal noemen, gaf.
Heel erg bedankt zei ze voor het bellen en vinden. Wat bleek, haar man was naar de kapper geweest en had zijn portemonnee verloren. Eva had die portemonnee gevonden voor de deur bij de kapper waar die man geweest was. Ze zag de auto nog wegrijden dus het was net gebeurd. Ze had de portemonnee opgeraapt, gekeken van wie hij was, ze kende het echtpaar, en had gebeld. “Alleen het geld was er uit” zei de mevrouw. Ik zag Eva helemaal van kleur verschieten. Het geld was er uit zei ze, hoe kan dat nou, hij moet hem net verloren zijn, dan kan niet iemand nog het geld er uit gehaald hebben, weet je zeker dat er geld in zat. “Ja zei de mevrouw, hij heeft er altijd los geld inzitten maar we zijn zo blij dat alles er verder nog inzit van pasjes en alles zoals rijbewijs en id kaart”. Eva snapte er echt helemaal niets van blijkbaar en ze vroeg nog als grap “zat er genoeg in om van uit eten te gaan”. Het werd een beetje een ongemakkelijk gesprek en de mevrouw zei dat ze haar man eerst zou gaan bellen of er wel echt geld in had gezeten.
Ik ging, na mijn vraag gesteld te hebben en er nog even over nagepraat te hebben, weer weg maar was eigenlijk wel nieuwsgierig naar de afloop. Zeker wetend dat Eva echt geen geld uit die portemonnee zou halen, trouwens dan ga je iemand toch niet bellen dat je zijn portemonnee gevonden hebt, dan gooi je die gewoon ergens weg lijkt mij. (Dat was een paar jaar geleden tenminste wel gebeurd bij mijn zoon toen zijn portemonnee was gestolen). SinterklaasIk liep terug naar huis en kwam de mevrouw weer tegen, ze stak net haar mobieltje in haar zak. “En” vroeg ik toch wel nieuwsgierig. “Hij had gisteren al zijn kleingeld aan een zwerver gegeven zei ze, ik ga gauw terug naar Eva om het haar te vertellen want ik vond het wel heel vervelend voor haar”, vertelde de vrouw. Wetend dat haar man sinds 2 jaar bij ons de rol van Sinterklaas in het dorp vervuld kon ik me dit wel voorstellen. Dat is tenslotte zijn missie, mensen cadeaus schenken. 😉
Eind goed al goed. Zo kan je gauw misverstanden krijgen en was het niet uitgezocht zou het toch een gevonden voorwerp met een raar bijsmaakje zijn gebleven.