Van Pierre naar Piet ….

pierreIn 2002 ging mijn overbuurman met de vut en begon hij in zijn schuur achter het huis met beeldhouwen, gewoon autodidactisch begon bij met blokken gasbeton figuratieve en abstracte kunst te maken. Ik had zelf nog een aantal stukken in de schuur staan over van een verbouwing die hij meenam. En niet zonder succes, ben geen kunstkenner maar het zag er best leuk uit eigenlijk meteen al.

Piet van der Velden begon zijn carrière als beeldhouwer in 2002 nadat hij zijn werkzame leden inruilde voor de VUT. “Eigenlijk bij toeval”, vertelt hij. “Een buurman had na een verbouwing een paar gasbetonblokken over en vroeg of ik ze wilde hebben.” Piet was van plan ze in de tuin te zetten met een plantje erop, maar kreeg ineens het idee er iets anders van te maken. Met een verfkrabber en een houtvijl ging hij aan de slag en zo ontstond zijn eerste beeld. Er volgden er meer en een expositie in zijn achtertuin voor een paar vriendinnen van zijn vrouw leerde hem dat mensen zijn werk waardeerden. Een stimulans om verder te gaan in andere, vaak hardere steensoorten, waaruit hij inmiddels talloze kunstwerken hakte. Tijdens exposities in binnen- en buitenland toonden ook kunstkenners belangstelling voor zijn creaties. Regelmatig verkoopt hij bij zo’n gelegenheid één of meerdere objecten.

De eerste tentoonstelling die hij gaf in zijn tuin met nog twee andere kunstenaars was helemaal in Franse stijl en hij noemde zich Pierre du Champ een naam met een knipoog verwijzend naar zijn naam Piet van der Velden.
Hij ging zich verder ontwikkelen, ging workshops volgen en ook de materialen werden viool2anders en de beelden steeds mooier. Hij had duidelijk talent.
Regelmatig zag ik andere beelden in zijn tuin wipte er wel eens binnen om te kijken.
Na de beginjaren ging hij gewoon gebruik maken van zijn eigen naam Piet van der Velden al bleef zijn atelier nog Atelier Pierre heten.
Hij ging heel veel exposeren met zijn beelden en ging zelf ook workshops geven bij hem thuis in zijn schuur die omgebouwd is tot atelier inmiddels.

Zomaar opeens kreeg Piet van der Velden het idee om een viool te bouwen. Niet uit hout gesneden, zoals vrijwel alle violen in de wereld, maar van steen. Dat lijkt vreemd maar dat is het niet voor Piet. Hij werkt al jaren met steen en maakt daar in het atelier achter zijn huis de mooiste beelden van. Figuratief, abstract of een combinatie daarvan.

Momenteel staat ie weer aardig in de picture met een beeld dat hij gemaakt heeft van albast. Hij kwam op het idee door zijn beeld van twee zeepaardjes van albast. Als je daar op klopt klinkt het alsof het een hol beeld is, zo’n mooie klank zit er in.
Dat inspireerde hem om een viool te gaan bouwen van albast en die is inmiddels klaar en er kan zelfs op gespeeld worden. Deze heeft ie helemaal uitgehold.
Vanmiddag zag ik een oud collega van mij bij hem vandaan komen toen ik net even buiten was. Ik maakte even een praatje en Piet zei, kom je ook even kijken Anneke dus ik ging er ook naar binnen. Zijn vrouw nodigde me meteen uit voor een kopje thee, heel gezellig. Konden we meteen de buurt weer eens even doorspreken 😉 😉 .
Heb maar niet gevraagd of ik de viool even vast mocht houden, als ik hoor hoeveel uren hij er aan gewerkt heeft, soms slapenloze nachten er van had. Ik zou hem per ongeluk laten vallen haha…. maar wel leuk hoor zo’n creatieve overbuurman.
viool1De cursieve stukjes zijn uit een interview dat mijn ex collega heeft geschreven voor de website van de Krimpenerwaardse Omroep.

Stradivarius

Een viool bouwen van steen doe je niet zomaar. Piet van der Velden wist eigenlijk niet veel van zo’n instrument, laat staan dat hij erop kon spelen. Daarom besloot hij zich te wenden tot een vioolbouwer. Hij benaderde Erik Wendrich, die in het Rotterdamse Delfshaven een atelier heeft en zich heeft toegelegd op het fabriceren van originele violen. Van hout wel te verstaan. Die vond het een fantastisch idee en leverde Piet tekeningen en foto’s van een originele Stradivarius, een viool die als voorbeeld kon dienen en onderdelen zoals de kam en de snaren. Met dat materiaal ging Piet aan de slag. Deze viool wil hij niet verkopen. Hij denkt aan exposities tijdens kunstmarkten en in musea waarin beeldende kunst centraal staat. De eerste afspraken daarvoor zijn al geboekt. Tijdens de Pinksterdagen is het werk te zien in De Timmertuin in Berkenwoude, eind augustus wordt de viool tentoongesteld tijdens een prestigieuze kunstbeurs in de Beurs van Berlage in Amsterdam en in september staat Piet in een eeuwenoud kerkje tijdens de kunstmarkt in Bathmen bij Deventer.

Zandkastelen…..

ZandkasteelWie heeft het niet gedaan vroeger, een zandkasteel bouwen, wij hadden thuis een flinke zandbak en daar werden vaak zandkastelen gebouwd of op het zandstrandje langs de IJssel.  Een kasteel met torens, een gracht er om heen met een plankje er over en een tunnel, die hoorde er wel bij en ik herinner me nu nog hoe leuk het was als je dat samen met broer of zusje (meestal met mijn broer) bouwde en je voelde elkaars handen, dan was de tunnel gelukt zonder in elkaar te storten. Wat natuurlijk dat gebeurde ook regelmatig. Lekker water in de gracht doen en knoeien ermee. Helemaal mijn ding zolang er geen vervelend klein zusje of grote broer was die even kwam pesten, bewust of onbewust maar wel je zandkasteel in elkaar liet storten…….. of de vloed opkwam en je zandkasteel langzaam in het water verdween.
In de vakantie hadden we ook mindere dagen en op een daarvan gingen we naar het zandsculpturen festival in Garderen met de bus er naar toe, sowieso te ver om te fietsen.
We reden door allerlei dorpjes en na twee keer overgestapt te zijn waren we in Garderen waar zandsculpturen waren met daarbij nog een beeldentuin met stenen en uit hout gesneden beelden.
We vonden het meteen al leuk, allerlei winkeltjes ook nog waar je van allerlei prularia maar ook best mooie dingen kon kopen zoals mijn teddybeer dus die ik daar kocht.
In een gezellig restaurant, helemaal gerund door mensen met een beperking, eerst wat gedronken Het was er ontzettend druk maar de mensen schoven ook gezellig bij elkaar aan tafels en dat deden wij ook. Er moest best stevig aangepoot worden hoor door die mensen maar het was allemaal prima verzorgd.
Daarna naar de zandsculpturen, het thema was Vakantie, voorbereidingen en toeristische trekpleisters in Nederland.  Een deel was binnen en een deel buiten, je snapt niet dat het allemaal gewoon met regen en wind blijft staan.

Het is wel speciaal zand dat er voor gebruikt wordt, dat kan je daar ook zien en voelen, stevig zand dus. Maar toch…… Er was ook nog een ruimte met allermaal schilderijen van Rembrandt en kinderen konden in een Flintstone auto’tje over de sculpturen heen rijden.
Binnen wat nog een speurtocht, er waren allemaal bekende en wat minder bekende gezelschapsspellen in zand uitgebeeld die je moest raden.  We kwamen best ver samen al wisten we ze ook niet allemaal. Maar wel leuk gedaan zo. Zelf vond ik die twee kinderen eigenlijk het leukste. Hoewel de diepte er in gebracht bij de Amsterdamse grachten en de kaasmarkt in Alkmaar was ook heel knap gedaan en de Efteling. Van de andere beeldentuin met stenen beelden en houtsnijwerk hebben we niet zoveel gezien, het was gaan regenen dus zijn we daar heel snel doorheen gelopen, vond dat ook niet zo heel boeiend.
Zeker op een wat minder mooie dag qua weer leuk om te gaan kijken in Garderen en bij wat we daar zagen waren wij vroeger echt prutsers haha maar wel met veel plezier.