Dilemma’s

Soms  krijg ik onverwacht zo’n dilemma waar ik moet kiezen tussen mijn hoofd en mijn hart. Zoals gisteren dat mijn broer opbelde dat een nicht van ons overleden was. Zo als gebruikelijk in onze familie krijgt de oudste van het gezin een kaart en die laat het aan de andere kinderen weten.
Ze is pas 72 jaar, haar man overleed twee jaar geleden en toen zijn mijn zus en ik naar de begrafenis geweest. Ze wonen namelijk in Ruinen in Drenthe en dat was best een eind reizen. De vriend van een vriendin van mijn zus die daar in de buurt woont kwam ons ophalen op het station van Zwolle en bracht ons op de bestemming en kwam ons ook weer ophalen. Dus toen kwamen we er nog wel redelijk gemakkelijk.
Maar ik hoorde het gisteren pas van mijn broer, weekend er tussen en de kaart die gisteren pas aankwam en morgen is al de begrafenis.
Mijn broer en schoonzus kunnen zo’n reis natuurlijk nog niet maken, mijn jongste zusje had afspraken morgen die ze niet kon verzetten, mijn oudste zus heb ik geen contact meer mee en ik heb eigenlijk niets te doen dus dacht ik in eerste instantie dan ga ik er gewoon heen. Dan gaat er toch iemand van onze familie. Had vanavond even gekeken op internet en het is zo’n 3,5 uur met het openbaar vervoer en terug natuurlijk ook weer. En zo de reis bekijkend is het gewoon best heel lastig om te doen, moet geloof ik wel vier keer overstappen overal wachttijden van zo’n 20 minuten. Ik vind het eigenlijk te gek en heb besloten om dus maar niet te gaan.
Een dilemma. Toen mijn moeder 100 werd kwam zij ook uit Ruinen, weliswaar met haar zoon met de auto, om haar te feliciteren. Dus gevoelsmatig zou ik er wel naar toe willen hoewel we eigenlijk verder nooit contact met elkaar hadden.
Heb best nog wel nichten en neven die hier in de buurt wonen die misschien ook gaan maar het is gewoon te kort dag om dat eventueel te regelen om mee te rijden.
Ik ga maar een brief schrijven om het uit te leggen en te condoleren maar moeilijk blijft het wel.

Klokje rond……

Pff gisteren een lange dag gehad, ik ging met mijn zusje naar een begrafenis van mijn neef en hij woont in Ruinen, dat is een plaatsje ergens in de buurt van Hoogeveen.
We gaan met de trein en op een of andere manier lijkt het ook wel een dagje uit voor ons eigenlijk. Een kennis van ons haalde ons op bij het station in Hoogeveen, hij woont daar, en bracht ons bij het rouwcentrum.
Mijn neef die overleden is was eigenlijk een van de takken van de familie waar we nog het meeste contact me hebben en eigenlijk vonden we wel dat de afstand ons niet tegen mocht houden om naar de begrafenis te gaan. Maar het was een hele reis moet ik zeggen. Hij was nog niet echt oud 67 jaar.
Een mooie uitvaart en een prachtige ruime begraafplaats. Zoals het meestal gaat erna een ontmoetingsplaats voor familie om elkaar weer eens te spreken.
De wens van mijn neef was dat we, voordat we aan de koffie met broodjes gingen, eerst een borrel zouden nemen allemaal en dat hebben we dus maar gedaan.
Eigenlijk werd het nog heel gezellig, zo gaan die dingen dan wel.
De man die ons gebracht had kwam ons ook weer ophalen en gaf ons nog een rondtoer door Drenthe en bracht ons zelfs in Meppel naar de trein, een heel aardige man moet ik zeggen en volgens mij vond hij het ook wel gezellig. We hebben op het station nog even een bakje zitten doen en hij bracht ons tot aan de trein aan toe.
Om een uur of 8 was ik weer thuis en om half 11 lag ik al op bed, dat gebeurt me niet zoveel, had geen wekker gezet en om een uur of 10 werd ik pas wakker. Bijna het klokje rond geslapen en dat had ik wel even nodig. Op mijn gemakkie ontbijten en de krant lezen, hoe luxe kan je het hebben.
Sinterklaas35Sinterklaas29Vandaag rustig aan gedaan, het was eigenlijk schitterend weer om te gaan fietsen maar vanmiddag kwam Sinterklaas bij ons aan met de boot, prachtig weer was het, onwijs druk en de Pietendiscussie heeft niemand wat mee op ons dorp want we hadden gewoon 10 mooie zwarte Pieten. En natuurlijk kreeg ik een hand van Sinterklaas en pepernoten van Zwarte Piet haha. Sinterklaas52Het blijft gewoon leuk.  En die foto van dat donkere kindje bij Sinterklaas met dat blonde kindje er naast. Zo kan het toch ook gewoon.
Een gezellig feest zonder gedoe echt voor kinderen, de Sint nam alle tijd om lopend naar het gemeentehuis alle kinderen een handje te schudden. Altijd weer zo leuk om te zien.
Vanavond mezelf maar getrakteerd op een Chineesje, geen zin om te koken.
Even een versnelling langzamer vandaag en eigenlijk beviel dat ook wel goed voor een keer.

Born Free Died Free

Born Free Died Free

Dat was de tekst voor de kaart die mijn zwager zijn zoon bedacht had en hoe vaker ik het las hoe mooier ik het ging vinden eigenlijk.
En met deze woorden heb ik mijn toespraak over mijn zwager gemaakt, daaraan had ik toegevoegd lived free.
Want dat heeft ie gedaan, op zijn eigen manier geleefd, een manier van leven waar veel mensen op neerkeken omdat het zo anders was dan hun manier van leven met huisje boompje beestje.

Heb het ook regelmatig meegemaakt wanneer ik met hem ( zie hem dan voor je met langhaar, niet echt fris ruikend, oude kleding, soms kapot) een bakje koffie zat te drinken bij de Hema de mensen zag kijken en bij wijze van spreken hoorde denken. En heel eerlijk gezegd ben ik ook wel eens teruggedeinsd als hij me altijd als ik kwam vrolijk begroette met een zoen van de rook- en bierlucht.
De mensen met wie hij omging behoorden ook een beetje tot dit genre, wat andere vaak “het uitschot” noemen maar ook allemaal mensen zijn met een eigen verhaal en leven.

En het mooiste was, ze waren er gisteren allemaal, een bonte mengeling van mensen die toch nog gekomen waren om hem de laatste eer te bewijzen. Sommige met een blikje bier in de hand.
En daarbij de “nette” kant van de familie, dus een gekke mengelmoes met van alles wat.

Maar het werd een mooi afscheid, met een verrassende volwassen slottoespraak uit het blote hoofd van zijn zoon die heel veel indruk op me maakte.
Vooral de zin “wie had er nou een vader waar de zandbak in de kamer mocht staan” gaf weer hoe mijn zwager was.

Met een stralende zon hebben we hem naar zijn laatste rustplaats op het kerkhof gebracht, in zijn eigen geboorte en woonplaats, voor ons gevoel hadden we hem weer thuisgebracht.
Na afloop zijn we naar zijn stamkroegje gegaan om met elkaar daar een biertje te drinken, wetend dat hij vast op zijn wolkje zat te kijken en met zijn duim omhoog gestoken.
Verhalen werden opgehaald en anekdotes verteld over hem.

Ik kijk met een goed gevoel terug op dit afscheid waarmee weer een hoofdstuk in mijn leven is afgesloten.

 

Stormen….

De storm die deze week over Nederlands raasde is moet ik eerlijk zeggen eigenlijk een beetje langs me heen gegaan.
Pas vandaag zag ik dat er in de tuin aardig wat dingen omgewaaid waren maar gelukkig geen heel grote schade.

Toen ik vandaag bij ons in het Loetbos ging fietsen zag ik ook verschillende bomen die takken verloren hadden of helemaal omgevallen waren.

Of deze boom op de foto die helemaal gespleten was en opgevangen was door de boom die naast hem stond.

Bomen

En dat vond ik zo symbolisch voor mij op dit ogenblik.

Al woedt er een storm in mijn leven, er is altijd wel iemand waar ik op kan steunen.

En dat heb ik inmiddels wel ervaren en dat voelt goed aan de telefoontjes, mailtjes, bezoekjes, mijn blogvrienden.

Gisteren is mijn zwager rustig ingeslapen, respectvol met al zijn geliefden bij hem. En het is goed. Hij heeft de rust gekregen die hij zo graag wilde. Woensdag wordt hij begraven en daarmee sluit ik weer een periode in mijn leven met een goed gevoel af.

 

Rust zoeken

ElsIk zit momenteel in een aardig emotioneel hectische tijd, ruim een week geleden belde mijn zwager dat bekend was wanneer hij euthanasie krijgt en dat is aanstaande vrijdag al.

Heb er nog steeds moeite mee moet ik zeggen, ik snap het van hem helemaal, het is uitzichtloos en hij ligt 23 uur per dag naar een wit plafond te kijken, als ie op is heeft ie pijn en geen enkele kans op maar enige verbetering, alleen achteruitgang. Hij wil niet meer.

Alleen het blijft vreemd, weten wanneer iemand gaat sterven, heb het ook nog nooit in de naaste omgeving meegemaakt.
Er moet natuurlijk een crematie/begrafenis geregeld worden en daar was ik een tijdje geleden al mee begonnen met offertes omdat hij gecremeerd wilde worden.
Inmiddels was het iedere keer als ik bij hem kwam wat anders en afgelopen vrijdag toen ik weer bij hem was zei hij dat hij toch in zijn woonplaats begraven wilde worden.
Bovendien wilde hij nog een keer met een rolstoeltaxi naar zijn woonplaats toe en of ik dat maar even wilde regelen.

Nou wil ik veel voor hem doen en als dit zijn laatste wens is natuurlijk zeker maar als ik dat vrijdag laat pas hoor en dan wordt het weekend zijn de mogelijkheden beperkt.
Maar het lukte me vandaag toch voor woensdag een rolstoeltaxi te regelen en door te geven hoe laat hij dan klaar moest zijn.
Een uur later werd ik gebeld, hij wilde niet meer, ik dacht echt dat ik even ontplofte helemaal, had het opeens gehad met alles. Maar goed taxi weer afgezegd en wel de begrafenis in zijn woonplaats nog geregeld.

Eenden Had het echt even nodig om er uit te gaan dus gaan fietsen in het Loetbos en ik moet zeggen dat ik daar tegenwoordig zo heerlijk rustig van word. Lekker stil en heerlijk een heel eind gefietst, het was prachtig zonnig weer. Puur genieten dus.  Hier en daar nog wat foto’s gemaakt.
Was weer helemaal rustig toen ik thuiskwam, dat had ik even nodig gehad.