Wie wat bewaart….

Anneke BabyfitiTja mijn moeder was niet van het bewaren, het is dat ik zelf nog wat dingen voor mezelf “gered” heb anders had ik helemaal niets van vroeger gehad denk ik zomaar.
Zij vertelde de laatste jaren nog wel steeds het verhaal van het gedicht dat over mij geschreven was.
Hoe was het verhaal.
Nadat ik geboren was kreeg mijn moeder last van borstontsteking, heel ernstig zelfs en zij kwam in het ziekenhuis terecht. Zij had hele hoge koorts en was dus goed ziek, vertelde dat het bed stond te schudden.
Ik was zo ongeveer een maand oud en ging dus mee naar het ziekenhuis omdat ik ondanks die borstontsteking toch dronk bij mijn moeder. Dat scheen ook beter te zijn anders ging dat ook nog doorwerken als dat stil kwam te staan.
Mijn oudste broer en zus gingen naar mijn oma toe en mijn jongste broer naar een boer in de omgeving. Mijn vader voelde zich zo ongelukkig dat hij zijn hele gezin kwijt was.
Afijn ik was op de zaal met andere vrouwen behoorlijk populair (hoe kan het ook anders h√®) want niemand had daar een baby er bij en dan nog zo’n schatje met van die blonde krulletjes……;) ūüėČ waarvan helaas geen foto’s alleen van horen zeggen. De oudste foto van mezelf is denk toen ik al een jaar was of zelfs ouder.
Maar goed op een gegeven moment ging het beter met mijn moeder. Ze mocht weer op en ging zelf naar het toilet en ze had mij even op haar bed gelegd. Weglopen deed ik nog niet.
Toen ze terug kwam was ik verdwenen. Mijn moeder vroeg “heeft de zuster haar al opgehaald? ”¬† Zo ging dat nog er waren aparte babyzalen.¬† Maar er werd alleen maar gelachen door de andere vrouwen.
Een van de vrouwen had mij namelijk gepakt en “verstopt”. Ze had ook een gedicht gemaakt over mij waarin volgens mijn moeder stond dat ze het zo leuk vonden dat ik daar was bij al die vrouwen op de zaal (die natuurlijk hun eigen kinderen misten).
Mijn moeder vertelde dat ze het zo jammer vond dat ze dit gedicht niet bewaard had. En ik had dat natuurlijk ook leuk gevonden.
Anneke, Mart, Kees en JannieNa ruim drie weken, net voorbij de watersnoodramp mocht ze weer naar huis met mij. Ook de andere kinderen kwamen weer thuis. Mijn jongste broer ( 1 ¬Ĺ ¬†jaar oud) wilde niets weten van mijn moeder, hij had het goed naar zijn zin gehad bij die boer. Hij zag er welvarend uit toen hij thuis kwam. Daar was ze heel verdrietig van maar natuurlijk was hij zo ook weer gewend.
Zelf heb ik wat schooldingen van de middelbare school bewaard, een paar poppen en dat is het wel. Zelf heb ik van Peter mappen vol knutseldingen, van de voetbal, schooldingen en het goede speelgoed zoals Lego en wat andere dingen nog. Kortom van alles bewaard dan kan ie zelf bepalen wat ie er mee gaat doen….. want wie wat bewaart die heeft wat.

Hij zoekt het maar uit dan…..

opruimenOp mijn vorige blogje over het opruimen van de zolder en het bewaren van spullen kreeg ik verschillende reacties. Altijd leuk natuurlijk.
Ook een reactie van “wil je je kinderen daar mee opzadelen als je er niet meer zou zijn”.
En eigenlijk wil ik daar volmondig JA op zeggen. Laat mijn zoon het dan maar allemaal lekker uitzoeken.
Heb best een paar dingen opgeschreven en hoop dat ie veel weg zal geven aan mensen die het goed kunnen gebruiken of naar de kringloop e.d.
Dat weet ie wel van me maar laat ie een grote container komen en gooit ie alles er in, dat is dan zijn ding.
Zo nu en dan heb ik best een opruimmanie, paar maanden geleden echt dozen met boeken weggedaan en de schuur is ook aardig uitgedund.
Maar ik geniet ook zo van de dingen die ik heb dat zijn mijn dingen en ik heb daar plezier van.
Een aantal dozen met oude spulletjes open ik zo nu en dan, zoals met dit weer dat je meer binnen zit en dan komen herinneringen terug en gelukkig de meeste met veel plezier zoals mijn schooltijd of vroeger thuis. Zoals ik vanmiddag nog een map met spullen in een andere map gedaan heb omdat het een beetje begon uit te scheuren. Het waren tekeningen en dingen die Peter maakte op school. Zo leuk om dat weer eens te zien.
Of net zoals ik deze week weer een kersthoutje (weet niet hoe ik het anders moet noemen) dat hij zelf gemaakt had van triplex uitgezaagd met een figuurzaag en geverfd. Ik kan dat echt niet weggooien.
Zelf bewaar ik gewoon zulke goede herinneringen aan de opruimacties toen mijn broer overleden was en later mijn zwager en mijn moeder waarbij de huizen leeggemaakt moesten worden.
Mijn moeder had in een kast allemaal schoendozen staan waar van alles inzat. Kaarten die ze had gekregen. Maar ook allerlei frutseltjes. En ik zag haar gerimpelde handen de dozen beetpakken als ze weer eens wat zocht. En probeerde maar niet de dozen in een andere volgorde terug te zetten want dat mocht zeker niet.
Ik ben ongeveer 3 weken iedere dag in haar huis bezig geweest om alles op te ruimen. Mijn jongste zus ging net na haar overlijden op vakantie, mijn oudste broer had een zware operatie gehad en mijn oudste zus had overal afstand van gedaan.  Vandaar dat ik daar heel veel en met ontzettend veel plezier gedaan heb. En soms de verrassende dingen die je tegenkomt. Zoals bij mijn zwager die in het huis van mijn schoonouders was gaan wonen kwam ik bij het opruimen nog dingen van hen tegen waaronder tussen potjes met oude schroeven in de schuur nog zelfs een pot vol met guldenmunten zeg maar.download (2) Inmiddels ook niet meer in te leveren maar dat is weer een ander verhaal.
Kortom wat ik hiermee zeggen wil is dat ik denk dat het voor nabestaanden ook goed is om op je gemak alles op te ruimen, helend voor lichaam en geest was het echt voor mij trouwens. En met de laatste keer de deuren daar op slot doen en de sleutels inleveren bij de woningbouw sloot ik ook echt tijdperken af met een goed gevoel.

Foto’s……

Opoe WaarderVoor mijn eerste geld dat ik verdiende met ergens ramen zemen en de straat boenen bij een mevrouw kocht ik mijn eerst camera van 10 gulden. Zo simpel als het simpel kon zijn met van die blokjes er op. Heb er al vaker over geschreven dus niet teveel in herhaling gaan.
Maar goed op een of andere manier ben ik altijd gefascineerd geweest door foto’s’. Heb ook vanaf de allereerste foto die ik gemaakt heb nog de negatieven.
Bij mij kwam alles netjes in een album en de negatieven in speciale negatievenalbums die je kon kopen.
Ooit verspeelde ik een rolletje met daarop een hele mooie serie foto’s die ik gemaakt had van Angela en dat heb ik altijd zo vervelend gevonden en dat is nog zacht uitgedrukt.
Sinds die tijd heb ik eigenlijk een soort obsessief gedrag dat ik moeite heb om foto’s weg te gooien of te verwijderen.
Ook al maakte ik vaak veel digitale series foto’s later waarvan ik er natuurlijk een aantal weg moest doen kost dat me nog steeds moeite.
Toen mijn moeder overleed nam mijn broer de foto albums mee en een paar maanden geleden werden die bij mij gedumpt zo van doe jij daar maar wat mee…. ja mooi is dat.
Ik kan toch niet al die foto’s gaan bewaren. Mijn jongste zusje zegt gewoon, ik hoef ze niet. Zij heeft niet zoveel mee foto’s vandaar dat mijn broer natuurlijk dacht, ik dump ze daar lekker, ben ik er vanaf.
Nou ja vandaag was het echt wel zo’n dag om zoiets even aan te gaan pakkenMart, Jannie en Kees maar mijn hemel wat een leuke dingen kwam ik tegen. Van die hele oude foto’s want er bleek ook nog een album van mijn oma bij te zitten. Allerlei jeugdfoto’s van tantes en ooms, neven en nichten.
Toen mijn oma overleed kwamen daar ook dozen vol foto’s vandaan. Die heb ik destijds gesorteerd op tantes en ooms en ze allemaal een stapel opgestuurd.
Op zich vind ik dat uitzoeken wel leuk om te doen. Maar er zitten gewoon ook een groot aantal onbekende mensen tussen en daar kan ik ook niets meer.
Heb dus eerst een scheiding gemaakt van foto’s waar geen bekenden opstonden zoals series die in de tuin gemaakt zijn van mijn moeder. Die doe ik zonder moeite weg maar ik moest ook best veel foto’s door de versnipperaar halen die bijvoorbeeld dubbel waren of die ik voor mijn moeder ingeplakt had maar ik digitaal heb. Die mogen van mij dus ook wel weg.
Maar er komt wel een stuk geschiedenis zo in een keer langs. Een doos snippers verder heb ik voorlopig nog wel even te gaan. Zou haast een regenachtige winter gaan wensen haha. Nee hoor maar gewoon iedere keer maar wat doen.
De oude foto’s heb ik ingescand en ik wil er nog veel meer scannen en dan wat bewerken en zo digitaal opslaan, dat is toch wel wat gemakkelijker bewaren. Opa VerhoogEn eigenlijk vind ik dat ook nog wel leuk om te doen.
Er zitten ook nog van die foto’s bij die op van die harde kartonnetjes geplakt zitten zo heel erg oud zijn die al. Ik heb nog een tante en aan haar wil ik wel vragen of zij soms weet wie dat zijn, ik vermoed de opa en oma van mijn moeder zelfs.

Wat doen jullie met die oude familiefoto’s, ik vind het echt heel lastig alsof je iemand wegdoet, dat is natuurlijk niet zo maar toch zo voelt het wel een beetje aan.¬†

Genen

Al weer een flink aantal jarelezenn geleden¬†( ūüėČ )¬†kwamen 23 chromosomen van mijn vader en 23 chromosomen van mijn moeder samen en met die 46 chromosomen moest ik het dus gaan doen. ¬†Twee x chromosomen bepaalden dat ik een meisje werd. Die chromosomen zijn ook de dragers van de erfelijke eigenschappen en heb ik van beide een portie meegekregen.
Toen ik jong was heb ik daar nooit over nagedacht moet ik zeggen. Natuurlijk herkende ik best een aantal dingen die ik deelde met mijn vader, zoals de liefde voor de natuur, het buiten zijn. Kijken naar onweer buiten of lekker in het gras liggen en kijken naar de wolken. En zijn humor en het plezier dat hij duidelijk in het leven had altijd. Het drinken van thee.
De laatste jaren herkende ik ook wel veel eigenschappen die ik mezelf ook wel toedicht¬†bij mijn moeder.Vooral de liefde voor schrijven en dingen bewaren en dan heb ik het niet over materi√ęle dingen maar zoals ik vanmiddag ontdekte toen ik een doos met spullen door ging zitten spitten dingen zoals berichtjes uit de krant, kaarten met een bijzondere boodschap of tekst. En niet te vergeten haar dagboek dat ze een jaar of 10 geleden opeens begon. Maar ook van langer geleden verhalen en gedichten die ze opschreef in een kladblok.
En hoewel ichromosomenk best ook blij ben met een aantal materi√ęle zaken die uit haar huis gekomen zijn, vind ik toch die papieren voor mij in ieder geval veel¬†waardevoller.
Het vertelt ook de geschiedenis van mijn familie, zoals dat berichtje in de krant van een oom die aangereden is door een auto en overleed. Of de berichtjes die denk ik uit een kerkblad kwamen waarin familiegebeurtenissen te lezen zijn. En alle rouwadvertenties.
Ben zo blij dat ik gezegd heb dat ik niet zomaar alles weg wilde doen.
Wat me daarbij ook opvalt bij mijn moeder is haar taalgebruik. Woorden praktisch zonder fouten geschreven in goed leesbare zinnen.  Ze had toch maar 7 jaar lagere school en mocht niet doorleren hoewel het hoofd van de school dat kwam vragen bij mijn opa en oma omdat mijn moeder zo goed kon leren. Maar er was geen sprake van, ze moest gaan werken.
Ze heeft altijd veel gelezen en op de vrouwenvereniging waar ze op zat was ze ook secretaresse en schreef ze de jaarverslagen en maakten ze de notulen, die ook nog bewaard zijn. Denk dat ze zichzelf zo verder ontwikkeld heeft in de loop der jaren.
Toen ik van de week voor haar servieskast stond wist ik datschrijven we nog een eigenschap deelden met elkaar namelijk regelmatig iets kapot laten vallen. Het was echt een allegaartje aan serviesgoed dat daar stond. En tot ik pas een nieuw servies kocht was dat bij mij ook het geval wel. Haha echt grappig om die dingen te ontdekken.
Een aantal dingen wist ik natuurlijk wel maar toch, een mooie ontdekkingstocht om zo door haar spulletjes heen te gaan die haar zo dierbaar waren. Ik zal niet alles bewaren maar een doosje met een aantal voorbeelden zeker wel.

Belastingaangifte

Dit jaar heb ik het mooi verdeeld, mijn eigen belastingaangifte heb ik meteen de eerste dag gedaan dat ik het kon doen en die van mijn moeder vanavond, dus de laatste dag dat je aangifte mag doen. Zowaar geen overbelaste site dus binnen een half uurtje was het klaar.
Eigenlijk is er belastuingook niets meer aan, de belastingdienst vult bijna alles al van te voren in dus hoef ik alleen nog maar wat medische kosten op te tellen en te vullen en dan is het gewoon klaar.
Waar zijn de tijden dat ik met mijn map met papieren naar het FNV ging om bij de belastinghulp de aangiftes in te vullen. Ze hebben gelijk de belastingdienst, makkelijker hebben ze het zeker gemaakt, leuker niet.
Voor mij is het meteen altijd de gelegenheid om weer een jaar papieren door de versnipperaar te doen. Ik ga naar boven om een jaar bankafschriften op te zoeken van mijn moeder en kom dan weer van alles tegen.
Een hele doos nog met foto’s die ik uit moet zoeken, pff nog wel een klussie om een keer te gaan doen, eigenlijk echt zo’n winterklus.
En ik kom ook de doos tegen met papieren van mijn broer en bedenk dat het bijna al weer 5 jaar geleden is dat hij is overleden dus belastingtechnisch kan ik al zijn papieren ook door de versnipperaar doen. En dat ga ik ook inderdaad doen, wat bewaar ik er aan.
Bewaar een paar dingen van hem maar de rest doe ik weg.
Vorige week toen ik bij mijn moeder was sliep ik op zijn kamer en zag daar ook nog een hele rij met fotoalbums staan. Daar ligt ook nog een uitdaging om te kijken wat er weg kan, wat bewaard “moet” worden en wie wil het hebben al die foto’s. Ik niet een paar wel maar ik hoef geen jaren wintersportfoto’s bijvoorbeeld van mijn broer of zijn vakantiefoto’s van al zijn reizen die hij gemaakt heeft en ik denk mijn broer en zussen ook niet.
Wat doen mensen met die foto’s, zal ze niet bij het oude papier gooien maar denk toch dat ze de versnipperaar door zullen gaan.¬†papa
Alleen daar al om is de digitale fotografie wel mooi. Je hebt geen rijen vol met albums met foto’s meer maar je kan het gewoon op een stick zetten en je hebt jaren foto’s als je die nog eens zou willen bekijken ooit.
Ik heb ik de doos foto’s die ik vanavond even vluchtig bekeek veel foto’s zitten die bij mijn oma nog vandaan komen. Daar staan mensen op die ik totaal niet ken. Waarvan ik weet niemand van de familie die nog kent.Wat moet je daar dan mee. Maar ik heb ook wel iets met die oude foto’s. Mensen gingen echt op de foto, gingen er voor staan want zoveel kwam het niet voor dat ze op de foto gingen. (foto rechts weet ik dan wel natuurlijk dat is een zeldzame foto van mijn vader als kind).
Wat doen jullie met onbekende en vreemde foto’s die je erft van ouders of grootouders ?

Schrijven voor de “eeuwigheid” ?

schrijven1Eigenlijk sta ik er nooit zo bij stil met de artikelen voor de krant die ik schrijf dat er iedere week toch wel een paar duizend mensen zijn die het lezen, dat klinkt misschien gek als ik dat zo schrijf maar zo werkt het wel een beetje bij mij.
Maar soms krijg je opeens van dit dingen te horen waarvan ik denk, hmm daar heb ik nooit zo over nagedacht eigenlijk.
Zoals pas toen ik bij een echtpaar was dat 50 jaar getrouwd was.  We zaten zo te praten en die man had een enorme boekenkast met allemaal naslagwerken. Veel over vroeger, historie van bedrijven en de gemeente en dergelijke.
In zijn familie was er ook een eigen boek uitgegeven over die familie waarvan er veel mensen in ons dorp wonen.
Hij liet het boek zien met daarin ook een foto van een artikel wat ik ooit eens geschreven had over een neef van hem die ook 50 of 60 jaar getrouwd was toen. Van zo’n jaar of 10 geleden denk ik zomaar.
Gek dacht ik dat zal misschien wel eens meer gebeuren dat mensen het uitknippen en bewaren of zo. Nooit zo bij stilgestaan.
Ook gebeurt het wel regelmatig dat mensen ook een foto van me maken als ik ergens zit te praten. Ik probeer meestal wel weg te duiken of zo want eigenlijk hoef dat van mij niet zo maar sommige mensen vinden dat blijkbaar leuk.
Zelf heb ik wel alle artikelen bewaard die ik geschreven heb van de laatste 13 jaren toen alles via de mail ging. De eerste jaren heb ik niets meer van. Dat werd destijds via flopjes aangeleverd iedere week en die werden daarna weer gewist en ik bewaarde ze niet in mijn bestanden. schrijven
In het begin bewaarde ik alle kranten maar het werden zulke hoge stapels dat ik daar de voetbal mee verblijd heb als oud papier.
Nou ja het deed me toch deugd dat er nog een aantal artikelen zijn die “voor de eeuwigheid” bewaard¬†blijven haha. Want daar schrijf je toch eigenlijk voor of niet, ik weet het gewoon niet. En een troost ik lig niet met mijn artikelen bij de kringloop voor 50 cent zoals daar nu de boeken van Carmiggelt en vele andere bekende schrijvers van een aantal jaren geleden.

Bewaren…………

dagboekkeIk weet niet waar mijn tik vandaag komt om papieren te bewaren maar ik heb hem wel. Niet van mijn moeder in ieder geval want die heeft echt geen schriftje of wat dan ook van ons bewaard van vroeger. (Nog wel wat zelf geschreven dagboeken moet ik zeggen die heeft ze nog wel) Heel vaak vertelt ze het verhaal dat toen ik net geboren was, zij in het ziekenhuis lag een paar weken met borstontsteking en ik was bij haar natuurlijk. Een van de andere dames op haar afdeling had een heel gedicht gemaakt voor mijn moeder net alsof ik dat tegen haar vertelde. En iedere keer zegt ze dat ze er zo’n spijt van heeft dat ze dat gedicht kwijt is geraakt, ze had het nog heel lang bewaard vertelde ze. Mijn moeder was aardig opruimerig, geen stukje speelgoed ook heb ik meer van vroeger, behalve de paar poppen die ik zelf bewaard heb. Zelf heb ik ook wel een aantal dingen weggedaan die ik spaarde zoals Koninginneplaten haha, boeken vol had ik, zijn allemaal in de papiercontainer gegaan en sigarenbandjes. Maar vanaf mijn dertiende jaar toen ik mijn eerste dagboek kreeg ging ik als ik ergens geweest was altijd een suikerzakje vragen die toen nog vaak een foto of naam van het restaurant of wat dan ook hadden. Of een bedrukt servet. Die plakte ik in mijn dagboek er bij als ik ergens geweest was. En dat is zo gebleven, alle kaarten, aankondigingen, uitnodigingen, geboorte en overlijdenskaarten en weet ik wat voor dingen bewaar ik nog steeds. Dus geeft mijn dagboek naast een verslag van jaren ook een beeld van hoe dingen in de loop der jaren veranderd zijn. Zoals periodes dat iedereen eigengemaakte kerstkaarten stuurde en dat soort dingen. Ook is wel een beeld te zien van soorten geboortekaartjes en hoe dat veranderde. Hoe er vroeger nog verlovingskaartjes verstuurd werden, dat kom je toch niet meer tegen. Ik vind het heel leuk en wat mijn zoon er later mee doet mag hij weten, ik heb een digitale versie van de teksten en ik kan me voorstellen dat hij geen ca 50 (nu dus) multo¬†mappen zal gaan bewaren maar je weet het maar nooit. Hij mag ze van mij ook publiceren of verkopen hoor, dat maakt mij niet uit hoewel er misschien mensen zijn die dat niet zo leuk zullen vinden. Maar goed hoop dat dit probleem zich nog voorlopig niet voordoet dus. Van mijn middelbare schooltijd heb ik een klein doosje met spullen bewaard zoals een paar agenda’s, een stapeltje schoolkranten nog op een stencilmachine gedrukt zo leuk, mijn examenschrift met opdrachten, gelezen boeken en geleerde gedichten enz. MultomappenEn nog wat strafwerk (nooit ingeleverd blijkbaar, altijd over vergeten boeken, toen al een warhoofd) Mijn geheimschrift en zo nog wat papieren. Daarnaast heb ik ook nog alle brieven die ik bewaard heb van het schrijven met twee correspondentievriendinnen. Ach ja zelf vind ik het een onschuldige hobby je hebt ook mensen die kamers vol met pennen of aanstekers bewaren. Iedere gek heeft zijn gebrek dus zal ik maar zeggen.

Plaatjes internet