Boe zei de koe, kijk wat ik doe……..

Gisteren was ik onderweg naar huis toen ik twee jongens zag staan kijken naar de sloot en zag dat er een koe in het water zat. Camera bij me dus het verhaal ontspon zich voor mijn ogen.  De twee scholieren gingen de boer waarschuwen hetgeen achteraf niet meer nodig was…….

Hoe kom jij nou weer zo stom…..

Koe 3 (Klein)

Kom op probeer of je er weer uit kan komen……..

Koe 2 (Klein)

Komen jullie je er ook weer lekker tegenaan bemoeien

Koe 5 (Klein)

Ff op een ander plekkie proberen……

Koe 12 (Klein)

Ff nog een flinke slok water…….

Koe 9 (Klein)

Zo dat smaakte wel……..

Koe 10 (Klein)

Zij zal me ook niet ff helpen he…….

Koe A (Klein)

En aan haar heb ik ook al niks……..

Koe B (Klein) (1)

En jullie kijken ook alleen maar naar je spiegelbeeld in de sloot he……

Koe 7 (Klein) (1)

Dan ga ik er zelf maar voor……..

Koe 13 (Klein)

Kom op meid nog een zetje en je ben er……..

Koe 16 (Klein)

Geweldig ben trots op je maar je stinkt nog wel een beetje, ga je mee???

Koe 17 (Klein)

Eerst nog ff lekker sch……………

Koe 20 (Klein)

Kom op we gaan lekker weer grazen, jij bent tenminste een echte vriendin…….
Koe 18 (Klein)

Eind goed, al goed………   Ik ben als het goed is gegaan inmiddels weer in Apeldoorn……allemaal een fijn weekend……

Er waren eens twee kuikentjes…

Mijn schoondochter en ik zaten zo te praten over dat schaap dat op zijn kop lag en ik zei  dat ik nog wel eens een keer zou gaan kijken of het goed met haar ging en of ze lammetjes had gekregen.
“Weet je dan nog wel welk schaap het was” vroeg ze me en natuurlijk weet ik dat niet, zal ze echt niet meer herkennen maar er schoot me wel opeens een verhaal te binnen over Peter toen hij klein was en dat vertelde ik haar. En ik hoorde dat de paaseitjes al in de winkel liggen dus mag een Paasverhaal wel 😉 😉 ……..
Peter zat op de peuterspeelzaal rond Pasen dus hij was 3 1/2 jaar oud toen ze daar in de klas kuikentjes kregen.
Nu ben ik er al helemaal tegen om die beestjes, hoe leerzaam misschien ook, in een bak in de school neer te zetten zonder eigenlijk goede verzorging.
Het ging dus ook niet goed, er was geen warmtelamp boven die beestjes dus toen er nog maar twee over waren zei ik tegen de juffrouw zal ik die maar meenemen naar huis want anders gaan ze ook dood.rrr (2)
Dat vond ze wel een goed idee, zelf had ik nog een warmtelamp uit de winkel overgehouden dus we namen de twee kuikentjes mee naar huis, gingen eten kopen en ze kregen een grote teil waar ze in konden scharrelen, eten, slapen en groeien.
Peter vond het prachtig, iedere keer ging ie weer kijken bij de kuikentjes en ze groeiden als kool die twee, ze deden het goed.
Tot de op een gegeven moment te groot werden om nog zo in huis te houden dus vroeg ik aan de juf waar ze de kuikens vandaan had en belde die boer op. Ik mocht ze daar terug komen brengen.
Aanvankelijk vond Peter het wel jammer maar toen ik zei dat ze bij hun broertjes en zusjes in een grote schuur zouden komen had hij er wel vrede mee.
Samen gingen we naar de boer toe om ze weg te brengen. Geen massaproductie van kippen maar een schuur met kippen die ook naar buiten gingen gewoon voor de aardigheid, de eitjes en natuurlijk ook wel het vlees. (Maar dat vertelde ik maar niet nog)
De boer had er wel aardigheid in dat Peter de kuikentjes kwam brengen en toen we weer weggingen zei hij, kom nog maar eens een keer kijken hoor hoe het met ze gaat.
Nou ik dacht uit ’t oog uit ’t hart maar nee hoor na een paar maanden vroeg Peter gaan we nog een keer bij de kuikentjes kijken.
Dus wij weer naar de boer toe en daar liepen heel veel inmiddels al grote kippen en kwam de vraag “welke zijn het mama”.
Ik wilde hem niet teleurstellen, wees er willekeurig twee aan en zei kijk dat zijn ze Peter zie je hoe groot ze geworden zijn.
Hij had er helemaal vrede mee en voor hem was het goed zo.
Chantal vond het een prachtig verhaal en we moesten er ook smakelijk om lachen. En ook al is het al bijna 28 jaar geleden, ik weet het nog als de dag van gisteren, zo leuk was het.
Als ik de foto’s opzoek zie ik dat niet alleen de kuikentjes in drie weken goed gegroeid zijn maar ook Peter zijn krullenkopje….. wat schattig toch. Ben benieuwd of hun dochtertje ook van die krulletjes zal krijgen. En wat heb ik toch een vreselijk handschrift zeg……..

 

Boerenwijsheid

Vanmorgen al lekker op tijd begonnen met mijn stukken voor de krant. Een ongewone actie voor mij maar geeft wel een goed gevoel dat alles in concept al klaar is.
Ga lekker een eindje fietsen en op de terugweg besluit ik om helemaal door de polder te gaan fietsen.  Het is prachtig weer vandaag en genoeg te zien.
Als ik al een eindje op weg ben zie ik een mevrouw staan kijken, ik dacht dat ze foto’s aan ’t maken was maar zag al gauw dat er een koe of eigenlijk nog een pink in de sloot zat.


De boer was al gewaarschuwd en had haar even met een touw vastgezet en was naar huis gegaan om de tractor te halen.
Het uithalen ging best snel, een band om een poot en dan trekken ze zo’n koe zo uit het water. Heb ook wel eens gezien dat ze het met een band om de hals deden maar dit ging toch wel beter.
De koe staat nog een beetje wankelend op haar poten en wil zo weer de sloot in gaan.
Een eigenwijze koe vertelt de boer ons, vorig jaar toen het nog een kalf was en zij voor het eerst buiten kwam ging ze ook de sloot al in.
Vanmorgen zijn deze pinken het land in gegaan en dan gaat er altijd wel een de sloot in maar deze is echt een liefhebber. Ze zou het eigenlijk een heel vervelende ervaring moeten vinden dan zou ze het zo gauw niet meer doen maar blijkbaar is dat niet het geval.
Hij vindt het blijkbaar leuk om er over te praten en vertelt nog verder dat als ze het blijft doen ze zo’n pink wel eens met halster aan een volwassen koe te koppelen. Als ze dan de sloot in wil gaan dan houdt die koe haar wel tegen. Een mooie oplossing lijkt het me.
Hij brengt de zwemmende koe naar haar vriendinnen en daar neemt ze niet het pad met gras voor maar nee hoor ze gaat precies over het hoogste heuveltje zand dat er ligt.
Het is duidelijk een bijzondere pink.
Samen met de andere pinken loopt ze over een dam naar een ander weiland. De boer vertrekt weer naar zijn boerderij.
Ik blijf nog even staan kijken, de pinken zien er vrolijk uit, ze hebben het duidelijk naar hun zin in het weiland buiten.
De zwemmende dame loopt wat verder door en ja hoor daar gaat ze weer, opnieuw de sloot in. Het was echt een komiek gezicht eigenlijk. Er komen twee wandelaars aan en ik vraag ze om even de boer te waarschuwen dat de pink weer in de sloot zit. Ze willen dat wel doen en na nog een paar foto’s gemaakt te hebben ga ik maar weer verder fietsen.

Koeien en regeltjes…….

Zwarte KalfjesAfgelopen zondag kwam ik langs het weiland waar zwarte koeien in staan, ik had me steeds voorgenomen om er een aantal foto’s van te maken. Niet dat ik het mooie koeien vind maar wat ik wel heel goed vind om te zien is dat de kalfjes er ook nog bijlopen. Al vind ik het wel een gekke tijd voor kalfjes, die verwacht ik toch meestal in het voorjaar te zien.
Ik stond zo bij het hek te fotograferen toen er een auto naast me stopte. “Vind je ze mooi” vroeg de jongeman die in de auto zat.  “Mooi niet zei ik maar wel goed dat de kalfjes er nog bij lopen, zijn die koeien van jou”.
Hij vertelde dat hij inderdaad de eigenaar van de koeien was en zo kwam ik met hem in gesprek over het houden van koeien, de regels, de instanties die soms tegen elkaar in werken en het moeilijke maar ook mooie vak van boer.
Een open en eerlijke kerel die aan de ene kant natuurlijk geld wilt verdienen aan zijn dieren en aan de andere kant kreeg ik ook een menselijke kant te horen die er voor zorgde dat de kalfjes bij hun moeder bleven en dronken.
Het zijn Galloway koeien die gehouden worden voor het vlees. De kalfjes worden nu geboren zodat ze straks de stal in kunnen zei hij. Trouwens vertelde hij de dieren regelen het ook zelf want bij de koeien liepen ook twee stieren. En zei hij “als de koeien niet willen komen er geen kalfjes”.  Net mensen ;).
Hij vertelde dat hij op zijn weilanden bomen geplaatst had omdat dit ras een dikkere vacht heeft en zwart en in de zomer hebben ze dan eerder last van de warmte. Onder de bomen konden ze dan in de schaduw liggen.  Maar toen hij dat gedaan had werd hij door een andere instantie weer gekort op het mest rijden zodat hij weer gedwongen werd de bomen om te zagen omdat hij anders zijn mest niet kwijt kon.
Hij vertelde ook dat hij de kalfjes die geboren worden (en normaal moeten die meteen voorzien worden van oormerken) eerst even laat lopen tot ze iets groter zijn en ze dan allemaal tegelijk merkt.
Een keer was er bij een van de kalfjes een oormerk of uitgegaan in ieder geval weg toen hij controle kreeg. Ter plaatse werd het kalf, dat helemaal niets mankeerde, door de controleur doorgeschoten. Mocht ook niet gegeten worden. En toen de man vroeg of hij hem dan aan Blijdorp mocht schenken, zodat de dood van het dier toch nog een doel had, werd dat ook geweigerd.
Hij vertelde me ook over het soms wel heel valse sentiment van mensen ten opzichte van dieren. Zijn zus die in Rotterdam op school zit had een keer een werkstuk over de boerderij gemaakt. Haar klasgenoten kwamen kijken op de boerderij maar zelfs de leerkracht was er vies van en vond het allemaal maar smerig die koeien zo.
Terwijl ze wel graag een goeie biefstuk bij Albert Heijn kopen, zei de man, dat komt toch van diezelfde koe.
Zo vertelde hij me nog veel meer verhalen, het was echt een leuk gesprek.
Ook over een kippenfokkerij waar hij eens geweest was, dat is echt verschrikkelijk hoor, zei hij. Zelf kocht hij  een keer per jaar 150 kuikens voor eigen gebruik en familie. Dan liet hij ze 3 jaar gewoon langzaam opkweken in een schuur bij hem. Dan moet je het vlees eens proeven zei hij, dat smaakt heel anders dan van die plofkippen. Alleen de mensen willen de mensen het er niet voor betalen, het extra geld dat het kost.
Een jonge boer nog, schat hem zo begin 30, zakelijk maar ook met hart voor zijn dieren en met liefde over zijn boerderij pratend. Het gaf mij een goed gevoel dit gesprek.

Ik had nog zo gezegd ” GEEN BOMMETJE “

Ik weet dat sommige mensen koe6het al weer zat zijn, sterker nog er helemaal niet van houden maar voor mij is dit het perfecte weer. Ik verkeer nu ook wel in een luxe positie dat ik niets hoef en in principe alles mag en dat doe ik ook lekker.
Ik vind het heerlijk hoef niet na te denken wat ik aantrek, shirtje en korte broek of jurkje, klaar is Anna.

koe1Had ik vorig jaar nog een soort schuldgevoel omdat ik geen werk meer had, ik weet nu dat ik zoveel er aan gedaan heb om toch weer een baan te krijgen dat ik me daar niet meer schuldig over hoef te voelen dat het niet gelukt is.

Dus gisteren was het behoorlijk warm maar om te fietsen heerlijk, een lekker briesje en ik ben de polder ingegaan.koe2
Hier en daar wat foto’s gemaakt, dit keer met kaart in de camera, ik leer het nog wel eens.

Toen ik bijna thuis was dacht ik, nog een klein stukje de andere kant de polder in, vond het zo zalig om te fietsen en daar kwam ik een paar honderd meter verder en zag een koe in de sloot zitten.

koe 5Ze probeerde wel op de kant te komen maar dat lukte haar niet, een andere koe die op het weiland was stond zo nu en dan te loeien alsof zij (of misschien deed zij dat ook wel ) de aandacht wilde trekken.

Ik fietste naar de boerderij en ging tegen de boer zeggen dat er een koe in de sloot zat en bleef even staan wachten maar zag de boer nog niet komen. De koe was duidelijk niet in paniek of zo want ze stond gewoon te eten in de sloot. Misschien vond ze het ook wel heerlijk koel in de sloot met dat warme weer.

Ik fietste een stukje door zkoe 4o nu en dan achterom kijkend en daar zag ik de boer komen met zijn tractor, blijkbaar gebeuren dit soort dingen wel vaker want heel routinematig deed hij een brede band om de nek van de koe en trok haar de kant op.

Dit alles onder te toeziende oog van een aantal schapen en mijn camera, de koe maakte een gekkekoe3 bokkensprong, de boer liep nog een stukje met haar mee om te kijken of alles goed was en ging toen weer weg.
De koe voelde zich blijkbaar weer prima want ze ging gewoon gewoon verder met dat wat koeien doen: gras eten.