Mannendingen…..

Oude autoEven een ander blogje dan over Terschelling al zou ik er nog wel een aantal mee kunnen vullen en er komen er ook nog wel een paar, jullie zijn gewaarschuwd vast.
Dit keer een blogje over mannendingen, zal niet alle stereotypen noemen waar mannen om bekend staan, nou ja waarom ook niet enkele, hier komen ze : afstandsbediening, liever niet winkelen, de weg weten, maar een ding tegelijk kunnen……..ach iedereen kent er wel een paar toch.
Na 35 jaar huwelijk had ik me voorgenomen hoe of wat er ook gebeurd en wie er hier ook in huis komt de afstandsbediening sta ik nooit meer af. Maar nu Wim hier zich goed thuis voelt zie ik mijn afstandsbediening nooit meer als we televisie kijken. Zelf heeft ie geen televisie maar bij mij mag ie graag natuurseries bekijken en het liefst over vissen. En met al die zenders tegenwoordig komt er altijd wel iets langs en soms niet hoor dan wordt er eindeloos gezapt tot ik hem afpak.  En ach ik vind het eigenlijk helemaal niet erg, zo boeiend vind ik al die andere televisieprogramma’s ook weer niet bovendien kijk ik er ook zelf wel graag naar of ga gewoon wat anders zitten doen.
De andere drie dingen voldoet hij ook wel aan hoor, hoef met hem niet te gaan winkelen of het moet zijn interesse hebben zoals bij Intratuin en dingen voor in huis of zo. Hij weet altijd goed de weg en kan echt maar een ding tegelijk.
Maar eigenlijk wilde ik het daar helemaal niet over hebben maar over iets waar Wim in ieder geval helemaal niets mee heeft auto’s of brommers maar het voor veel mannen toch wel een hot item is. (Wel met motoren trouwens, hij heeft heel lang motor gereden)
Ben al verschillende keren bij clubs geweest van mensen die oude auto’s en brommers opknappen en er dan met elkaar mee gaan rijden in van die toertochten.Afbeelding (12)
Zeker bij de mannen die ik destijds interviewde over hun oude auto kwam bij mij echt wel de twijfel als ze moesten kiezen tussen hun auto en hun vrouw ik mijn handen er niet voor in het vuur steek wat ze zouden kiezen zo liefdevol als die mannen over hun auto praatten.
Afgelopen zondag reed er door ons dorp een optocht van oude brommers en wel van die buikschuivers, zag vooral veel Zündapps en dat was ook de brommer die mijn ex vroeger had.
Had altijd een hekel aan die buikschuivers, je hing zo’n beetje achterop dat ding, had er echt helemaal niets mee en meestal ging ik met mijn eigen knal oranje Vespa ciao mee. Die Zündapp was ook flink opgevoerd en reed wel zo’n 80 km per uur, kostte ook regelmatig bekeuringen en nieuwe setjes kopen om hem toch Brommer (Medium)weer om te bouwen.
Nou ja het zien van die optocht deed dus wel wat herinneringen naar boven komen. Terwijl ik zo even wat foto’s maakte stond er een kennis van me aan de overkant van de straat, ze zei iets maar door de herrie van die brommers kon ik het niet verstaan.
Dus ze stak even over en zei, dat geluid doet me zo aan vroeger denken, Brommer 2 (Medium)ik zat dan op zondag als meisje in huis en bij ons in het dorp was er op zondagmiddag een bioscoop open waar die jonge gasten op de brommer dan naar toe gingen of ’s avonds naar de shop (dancing) ook in ons dorp iedere zondagavond. En dan hoorde ik ze altijd voorbij rijden richting dorp.
Ik zei tegen haar, ik stond net te denken dat dat opknappen en rijden op die dingen echt mannendingen zijn, ik heb nog nooit een club vrouwen gezien die bijvoorbeeld nog rond gaat rijden op die Vespa’s Brommer 1 (Medium)die indertijd toch ook heel populair waren bij de meiden. (Hoewel toen ik even de foto opzocht van mijn toen net nieuwe Vespa, weet ik nog hoe leuk het was om daar op te rijden haha)
De mannen die ik op de brommers zag rijden waren ook gemiddeld wel allemaal van mijn eigen leeftijd, ze lijken fors op die brommers, alsof ze er uitgegroeid zijn en dat is natuurlijk zo. Maar ik gun het ze van harte om met elkaar rond te rijden, te praten over “hun kindje” zolang ik maar nooit meer achterop hoef. 😉

Oude bekende….

Gisteren toen ik op bezoek was bij de presentatie van het paspoort was er ook een ploeg van ons radio/tv station aanwezig en daarbij was een nieuwe fotograaf.
Een mooie gelegenheid om kennis met hem te maken dus ik stelde me voor en we stonden zo even met elkaar te praten voordat het officiële gebeuren begon.
Je kent met toch nog wel zei hij, zijn naam kwam me inderdaad wel bekend voor, opeens zag ik hem voor me zo’n 45 jaar geleden denk ik, misschien zelfs nog langer.
Lange legerjassen, brommers, De hut bij de Molen waar we altijd bij elkaar kwamen wat mijn moeder echt niet mocht weten dat ik daar naar toe ging.
Weet je nog dat me met elkaar in de bus naar Rotterdam gingen, zei hij.  Alle herinneringen kwamen opeens weer boven. Ja dat wist ik nog precies.
Verder zal ik maar niks zeggen hé, zei hij.  Nee antwoordde ik, tenslotte moet ik wel aan mijn reputatie denken.
We lagen echt in een deuk.
Wat waren dat leuke tijden. Nog geen mobieltjes, sterker nog we hadden nog niet eens een telefoon thuis. Maar op het dorp verzamelde zich altijd een groep meiden en op de brommers kwamen dan de jongens. In die tijd met van die legerjassen of van die Afghaanse jassen met lang haar allemaal. Lekker stoer. En wij gingen natuurlijk mee achter op de brommer. Naar De Molen, een zelf gemaakt gebouwtje waar we altijd met een hele groep wat zaten te drinken en te roken.
Ik weet nog dat ik ooit een keer met hem afgesproken had maar al die jongens leken op elkaar met die jassen en toen de volgende keer een andere jongen vroeg wil je meerijden stapte ik gewoon achterop, er vanuit gaande dat het dezelfde jongen was.
Maar het bleek gewoon een ander te zijn waar ik toen ook nog echt wel een half jaar verkering mee had. Hij kwam zelfs bij mijn ouders thuis en op mijn verjaardag en die andere jongen, die fotograaf van nu dus, was ik helemaal vergeten.
Maar hij blijkbaar nog niet. Het is allemaal goed gekomen en we konden er smakelijk om lachen om die pubers die we toen ook waren.
Mooie tijden waar je zo opeens onverwacht weer even mee geconfronteerd wordt.