WE300 Afdingen

Eigenlijk was ze stinkend jaloers op haar, aan de andere kant ergerde ze zich dikwijls aan haar vriendin, de brutaliteit, altijd haar woordje klaar, gewoon als er ergens een leeg huis staat de tuin in lopen en overal door de ramen gaan gluren.
Maar vooral het feit dat ze het altijd en overal voor elkaar kreeg om minder te betalen dan gevraagd werd. Hoe kreeg ze dat in vredesnaam toch steeds voor elkaar.
Bij alles zag ze wel ergens een krasje, een naadje los of helemaal niets maar vroeg ze gewoon “Kan het voor wat minder”. Of dat ze het voor elkaar kreeg als een actie al afgelopen was het toch nog voor die actieprijs te kunnen kopen.
Ze moest ook wel lachen om haar huis dat zo ingericht was dat het wel de winkel van sinkel leek. Want natuurlijk kocht ze ook vaak dingen die ze helemaal niet nodig had maar toch weer een plaatsje in haar huis en haar best grote tuin kregen.
Wanstaltig vond ze het soms, hoe kreeg ze het bij elkaar gezocht.
Echte planten stonden alleen in de tuin maar zelfs daar stonden nog neppers tussen en binnen had ze geen een echte plant. Dat was allemaal te lastig dus kunstbloemen in soorten en maten “sierden” haar huis.
Zelfs voelde ze zich wel eens een doetje dat ze gewoon het volle pond ergens voor betaalde en de heel enkele keer dat ze het ook wel eens wilde proberen voelde het toch een beetje vreemd aan en in plaats van met korting om een krasje of los draadje ging zij gewoon met een ander exemplaar zonder korting naar huis.
Ieder mens is anders, maar heel soms zou ze wel wat meer op haar willen lijken.
Behalve dat interieur van haar dat zeer deed aan haar ogen.

Een schrijfuitdaging van Plato om een verhaal van 300 woorden te schrijven zonder dat het gegeven woord genoemd wordt.
Meer verhalen op: https://platoonline.wordpress.com/2015/02/11/we-300-kathedraaltje-en-een-nieuw-woord/

Twee uitersten…….

wamdelenVanavond ben ik weer wezen wandelen met een vriendin. Zo noem ik haar tegenwoordig weer sinds ik weer met haar wandel.
Toen ik nog getrouwd was waren zij en haar man goede kennissen van ons maar na mijn scheiding ging dat een beetje over. En ik moet eerlijk zeggen dat het meer van mijn kant kwam dan van haar kant en eigenlijk vond ik het wel best.
Ongeveer een jaar geleden belde ze me op, ze dat vreselijk in de put, haar moeder was overleden en haar vader was dementerend, ze kwam in de overgang, haar dochters relatie ging uit. En ook van vroeger had ze weinig vriendinnen overgehouden. Veel mensen zouden voor minder al depressief worden.
Zij vroeg of ik zin had om weer eens te gaan wandelen samen om te praten en dat heb ik gedaan.
We zijn allebei heel andere mensen, als je haar hoort praten en je kent haar niet beter, zoals ik inmiddels haar wel ken, dan komt ze heel overheersend over. Altijd haar mening direct klaar, heel direct in haar uitspraken en veel mensen generen zich een beetje voor haar en ik ook soms hoor.
Ze weet altijd alles precies, gaat gerust bij iemand voor de ramen staan kijken, loopt een tuin in, dingen die ik van mijn leven nooit zou doen en die ook niet iedereen weet te waarderen.
Ik zou een beetje meer van haar moeten hebben en zij een beetje meer van mij, maar dat is niet zo, we zijn allebei heel verschillend.
Maar door de wandelgesprekken heb ik haar ook van een andere kant leren kennen en ik weet dat ze een goed mens is.
praten 3Haar vader is kort geleden ook overleden. Ze bezocht hem bijna dagelijks in het verzorgingstehuis en zoals ze is ging ze ook meteen andere mensen daar helpen, ging ze zitten zingen met de mensen, ging ze helpen met knutselen en hielp ze de verzorging ook zelfs met de mensen eten geven.
Nu haar vader er niet meer is gaat ze nog steeds en heeft ze zich nu als vrijwilliger opgegeven en gaat er een paar keer per week heen om te helpen.
En dat tekent haar, een brulaap met een gouden hart, iemand waar ik me nog regelmatig een beetje opgelaten bij voel maar ik ben blij dat we weer vriendinnen zijn.