Al te goed is buurmans gek

Zat vandaag een beetje in de spreekwoorden, in mijn hoofd dan en dat begon met bovenstaand spreekwoord “Al te goed is buurmans gek”. 
Dat dit spreekwoord in mijn kop kwam was niet zo gek. Afgelopen vrijdag heeft mijn buurman zijn sleutel ingeleverd. Hij heeft zich nog een week drie slagen in de rondte gewerkt om het huis weer in dusdanige staat te krijgen dat de woningbouw het accepteerde.
En niet dat ik dat van hem hoorde, kreeg alles te horen van de overbuurvrouw. Mijn buurman heeft helemaal niet verteld dat ie ging verhuizen en ik snap ook wel waarom omdat ie nog steeds zijn deel van de schutting niet betaald heeft. Ik kan naar mijn centen fluiten.
Het is zo maar niet verder over nadenken. Vanmorgen begon ik in mijn achtertuin wat onkruid tussen de tegels vandaan te halen. Het was prachtig weer. Ik loop met de eerste emmer naar voren en zie opnieuw de voortuin van de buren vol met paardenbloemen en het meest ergerlijke nog die grote braam die overal opkomt en die ik iedere keer weer uit mijn eigen tuin moet verwijderen.
Vandaar dat ik dacht even het ijzer smeden als het heet is en de paardenbloemen er uitsteken. Dus ik begon er mee, er woont nu toch nog niemand en ik zag ook niemand van de woningbouwvereniging, niet dat ik het erg zou vinden als ze er wel waren want dan zou ik het gewoon even zeggen. En mijn vingers jeukten al zo lang om dat eens aan te pakken. Ook die braam er maar uit dacht ik,  pak zijn groene container die nog half vol zit en ga alles klein maken en er in stoppen. Het ruimt lekker op alleen die klere stekels brr. Morgen is toevallig de dag dat ze geleegd worden. Ik zet de volle container vast aan de weg en dan kan ik morgen de rest er in kwijt. Krijg echt niet alles weg en ik zie dat er flinke kuilen zitten in het grind waar ik het er uit gespit heb. En opeens gaat er een lampje bij me branden en denk ik Eureka!!
Daar kan ik mooi wat van mijn grind ingooien, pak de kruiwagen en schep het grind op.
In verschillende sessies (best zwaar werk)  breng ik zo’n 12 kruiwagens (niet stampvol hoor dan kan ik er niet meer mee rijden) naar de buren en je ziet het nog niet eigenlijk. Maar ik vind het wel even welletjes.
Als ik zo bezig ben heb ik opeens met de halve straat een praatje, dat is ook wel weer leuk.
Op een gegeven moment stopt er een auto, er stapt een vrouw uit en ze zegt, ik kan me goed voorstellen dat je dit doet. Ze komt me wel bekend voor maar kon haar even niet plaatsen, ik vraag bent u van de woningbouw soms??  Nee hoor zei ze ik woon hier verderop in de straat. Ik schiet in de lach en zeg, kan je nagaan. Zij zegt dat ook te hebben hoor, ik ken ook niet iedereen in de straat. (ze woont er nog niet zo lang).
Maar zei ze, ik denk dat de woningbouw er alleen maar blij mee is dat je het zo opgeknapt hebt. Ik weet het niet hoor of ze dat vinden maar het is gebeurd en kan ze niet terugplanten. Vraag me ook af alsof ze het wel zullen zien.
Ben wel heel benieuwd wie mijn nieuwe buren zullen gaan worden. Hoop een leuk stel mensen maar dat is altijd even afwachten. Dus ik sluit dit blogje maar met die wens want tenslotte is een goede buur beter dan een verre vriend.
Foto’s van mijn bezoekje gisteren aan de Heemtuin… er groeiden zelfs nog paddenstoelen.

Van Pierre naar Piet ….

pierreIn 2002 ging mijn overbuurman met de vut en begon hij in zijn schuur achter het huis met beeldhouwen, gewoon autodidactisch begon bij met blokken gasbeton figuratieve en abstracte kunst te maken. Ik had zelf nog een aantal stukken in de schuur staan over van een verbouwing die hij meenam. En niet zonder succes, ben geen kunstkenner maar het zag er best leuk uit eigenlijk meteen al.

Piet van der Velden begon zijn carrière als beeldhouwer in 2002 nadat hij zijn werkzame leden inruilde voor de VUT. “Eigenlijk bij toeval”, vertelt hij. “Een buurman had na een verbouwing een paar gasbetonblokken over en vroeg of ik ze wilde hebben.” Piet was van plan ze in de tuin te zetten met een plantje erop, maar kreeg ineens het idee er iets anders van te maken. Met een verfkrabber en een houtvijl ging hij aan de slag en zo ontstond zijn eerste beeld. Er volgden er meer en een expositie in zijn achtertuin voor een paar vriendinnen van zijn vrouw leerde hem dat mensen zijn werk waardeerden. Een stimulans om verder te gaan in andere, vaak hardere steensoorten, waaruit hij inmiddels talloze kunstwerken hakte. Tijdens exposities in binnen- en buitenland toonden ook kunstkenners belangstelling voor zijn creaties. Regelmatig verkoopt hij bij zo’n gelegenheid één of meerdere objecten.

De eerste tentoonstelling die hij gaf in zijn tuin met nog twee andere kunstenaars was helemaal in Franse stijl en hij noemde zich Pierre du Champ een naam met een knipoog verwijzend naar zijn naam Piet van der Velden.
Hij ging zich verder ontwikkelen, ging workshops volgen en ook de materialen werden viool2anders en de beelden steeds mooier. Hij had duidelijk talent.
Regelmatig zag ik andere beelden in zijn tuin wipte er wel eens binnen om te kijken.
Na de beginjaren ging hij gewoon gebruik maken van zijn eigen naam Piet van der Velden al bleef zijn atelier nog Atelier Pierre heten.
Hij ging heel veel exposeren met zijn beelden en ging zelf ook workshops geven bij hem thuis in zijn schuur die omgebouwd is tot atelier inmiddels.

Zomaar opeens kreeg Piet van der Velden het idee om een viool te bouwen. Niet uit hout gesneden, zoals vrijwel alle violen in de wereld, maar van steen. Dat lijkt vreemd maar dat is het niet voor Piet. Hij werkt al jaren met steen en maakt daar in het atelier achter zijn huis de mooiste beelden van. Figuratief, abstract of een combinatie daarvan.

Momenteel staat ie weer aardig in de picture met een beeld dat hij gemaakt heeft van albast. Hij kwam op het idee door zijn beeld van twee zeepaardjes van albast. Als je daar op klopt klinkt het alsof het een hol beeld is, zo’n mooie klank zit er in.
Dat inspireerde hem om een viool te gaan bouwen van albast en die is inmiddels klaar en er kan zelfs op gespeeld worden. Deze heeft ie helemaal uitgehold.
Vanmiddag zag ik een oud collega van mij bij hem vandaan komen toen ik net even buiten was. Ik maakte even een praatje en Piet zei, kom je ook even kijken Anneke dus ik ging er ook naar binnen. Zijn vrouw nodigde me meteen uit voor een kopje thee, heel gezellig. Konden we meteen de buurt weer eens even doorspreken 😉 😉 .
Heb maar niet gevraagd of ik de viool even vast mocht houden, als ik hoor hoeveel uren hij er aan gewerkt heeft, soms slapenloze nachten er van had. Ik zou hem per ongeluk laten vallen haha…. maar wel leuk hoor zo’n creatieve overbuurman.
viool1De cursieve stukjes zijn uit een interview dat mijn ex collega heeft geschreven voor de website van de Krimpenerwaardse Omroep.

Stradivarius

Een viool bouwen van steen doe je niet zomaar. Piet van der Velden wist eigenlijk niet veel van zo’n instrument, laat staan dat hij erop kon spelen. Daarom besloot hij zich te wenden tot een vioolbouwer. Hij benaderde Erik Wendrich, die in het Rotterdamse Delfshaven een atelier heeft en zich heeft toegelegd op het fabriceren van originele violen. Van hout wel te verstaan. Die vond het een fantastisch idee en leverde Piet tekeningen en foto’s van een originele Stradivarius, een viool die als voorbeeld kon dienen en onderdelen zoals de kam en de snaren. Met dat materiaal ging Piet aan de slag. Deze viool wil hij niet verkopen. Hij denkt aan exposities tijdens kunstmarkten en in musea waarin beeldende kunst centraal staat. De eerste afspraken daarvoor zijn al geboekt. Tijdens de Pinksterdagen is het werk te zien in De Timmertuin in Berkenwoude, eind augustus wordt de viool tentoongesteld tijdens een prestigieuze kunstbeurs in de Beurs van Berlage in Amsterdam en in september staat Piet in een eeuwenoud kerkje tijdens de kunstmarkt in Bathmen bij Deventer.

Leeg

Vanmorgen met mijn broer de laatste twee IMG_0785aanhangers vol met afval van gesloopte kasten, vloerbedekking en andere dingen naar de stort gebracht.
Het huis is nu, op een aantal elektrische apparaten na, helemaal leeg. Het klinkt gek in het huis, alles zo hol zoals een leeg huis ook klinkt natuurlijk. En eigenlijk voel ik mezelf ook wel zo’n beetje.
De laatste week heel hard gewerkt, mijn broer ook, en ik moet zeggen dat bracht ons ook wel best een stuk dichter bij elkaar dan dat we altijd geweest zijn. Zo rijdend naast elkaar in de auto vertelt hij ook dingen die ik nooit geweten heb. Merk ik dat hij ook zijn kwetsbare dingen heeft hoewel hij altijd wel lekker stoer doet en de grote broer speelt.
En dat is ook wel fijn om te merken.
Als hij weer weg is gegaan ga ik voor mezelf nog even een bakje thee zetten en buiten op het randje in de tuin zitten. Een stoel om op te zitten is er niet meer natuurlijk.
Even wat zitten mijmeren over hoe het allemaal gegaan is. En het voelt ook wel goed aan eigenlijk. Beetje weemoedig ook wel.
Morgen komt mijn buurman de blokhut nog afbreken, hij wilde hem graag hebben maar iedere keer had ie wel weer een smoes dat hij niet kon dus heb hem nu een ultimatum gegeven. Donderdag weghalen of het gaat niet door. Eergisteren kwam er nog iemand die hem graag wilde hebben uit de buurt van mijn moeder. Dus als hij morgen weer niet op komt dagen of een smoesje heeft is het klaar. Wil best iemand helpen maar ze moeten er zelf ook wel wat voor doen natuurlijk. Ook stom van hem want afgelopen zaterdag toen we met elkaar afgesproken hadden dat hij ook zou komen waren mijn zoon en neef er ook en die hadden hem best wel geholpen als het nodig was en ook een keer extra heen en weer gereden om hem over te brengen. Nu moet hijIMG_0787 dat allemaal nog gaan regelen. Maar goed dat is zijn pakkie an verder.
Ik ga alleen nog een aantal planten uit de tuin overpoten naar mijn eigen tuin. Maar dat kan ik allemaal op mijn gemakkie volgende week nog doen. Dan gaan we ook het huis nog schoonmaken en dan is het echt klaar allemaal. De weken werken in het huis hebben mij goed gedaan, de manier waarop het ging ook en nu nog de papieren afhandeling verder gaan doen. Ook nog wel even werk maar goed dat kan ik gewoon thuis doen.
En dan is alles klaar, sleutel inleveren. Ik weet zeker dat ik de ritjes ga missen, het prachtige uitzicht achter haar huis. Ik weet dat niets mij tegenhoudt om daar gewoon eens langs te rijden maar ik weet ook dat ik dat niet zal gaan doen. Het is goed zo.

Zo’n avond waarop je buiten wil blijven

Bloemen Kinderdijk 4Wat een prachtig weer vandaag weer en zo’n avond dat het lang warm blijft, heerlijk daar was ik eens echt aan toe. Geen vest en warme sloffen ’s avonds aan.
Krijg er ook altijd energie voor 10 van dus lekker een rondje wezen fietsen vanmiddag en daarna in de tuin gaan rommelen. Wat alg uit de vijver gevist, zit veel te veel in, gelukkig geven ze voor volgende week ook warm weer op dan zal ik echt een keer de vijver in moeten om hem wat op te knappen.
Bloemen Ridderkerk 4Maar zo mooi vandaag was het echt oppassen zo tussen het alg want er zaten allemaal jonge salamanders, padjes en kikkertjes in verschillende fases. In de tuin springen de eerste ook al vrolijk rond en het is weer hink stap sprong om ze mis te houden.
Zo schattig al dat jonge goed, als ik bezig ben komt een grote kikker kijken wat er allemaal nou aan de hand is in zijn vijver en wie het waagt om de rust te verstoren.
Ga lekker door op mijn gemakkie, zo nu en dan even zitten met een bakje thee en ook buiten eten, doe het makkelijk een zak sla met tonijn er door in wraps, echt zo’n zomerkostje met een grote mok verse muntthee met honing.  Bloemen Ridderkerk 2Als toetjes een handje kruisbessen en aardbeien uit de tuin. Hoe goed kan een mens het hebben zo.
Tot een uur of 9 ga ik door, mijn nieuwe buurman komt nog even de kurkentrekker lenen om een fles wijn open te maken. Die had hij nog niet in huis.
Het is echt een aardige jongeman, zijn huis is nog steeds niet klaar en eigenlijk altijd wil hij zich daar voor verontschuldigen. Hij werkt vier dagen per week dan zit ie ’s morgens om kwart voKlaproos Kinderdijkor zeven al in de bus en dan komt ie ’s avonds zo rond half 8 pas weer thuis, lange dagen dus. En dan nog de zorg voor zijn zoontje waar hij echt zo leuk mee omgaat en zorgzaam voor is.
Kan me wel voorstellen dat het dan moeilijk is om ook nog je huis helemaal op te knappen.
Ik zeg dat het mij niet uitmaakt hoor en zeg dat zijn zoon later echt niet zal weten dat de muren nog niet gewit waren maar wel dat zijn vader er altijd voor hem was. Met hem naar de speeltuin gaat en met hem bezig is.
Hij is niet zo’n buur als de vorige buren, Komkommerkruid Kinderwijk( zelfde leeftijd, altijd thuis) maar ik heb het best getroffen met hem. Had het veel rotter kunnen treffen.  Van de week vroeg ie ook nog of ik geen last van hem had. En dat heb ik inderdaad helemaal niet. Hoor best wel eens wat geluiden of gelach met zijn vrienden maar hij zal van mij ook wel eens mijn muziek horen.
We hebben afgesproken als we wat hebben dat gewoon te zeggen tegen elkaar te zeggen en daar ben ik het helemaal mee eens.
Gisteren moest ik nog een uurtje wachten omdat ik te vroeg was voor mijn afspraak.  Geen probleem toen ik langs een stuk grond kwam waar allemaal wilde bloemen stonden.  En dan is een uurtje foto’s maken zo om ;).

Een nieuwe buurman

meesjes wachten op hekAfgelopen woensdag hoorde ik opeens stemmen en voetstappen bij het lege huis naast me en ach ja niets menselijks is mij vreemd dus toch maar even kijken in mijn tuin of ik soms zag wie er kwam kijken naar het huis, onder het mom van even de vogeltjes voeren haha.
Maar ik zag niemand nog eigenlijk. Terwijl ik even later mijn fietstas aan het volladen was met het wasgoed van mijn moeder om daar naar toe te gaan kwam er een jonge man uit het huis.
Hij stelde zich voor als de klusser, zijn vriend kwam hier wonen en was bezig met het contract te tekenen. Het was een aardige jongen, schat zo ongeveer de leeftijd van mijn zoon.
De man die naast me komt wonen heet Alex, heb hem nog verder niet ontmoet omdat ik eigenlijk de laatste twee dagen weinig thuis geweest ben.
De klusser kwam vanmiddag wel even vragen of ie een bezem mocht lenen en een stoffer en blik. Ze waren het behang aan het verwijderen en wilde het even opvegen allemaal.
Ik gaf ze mee en kreeg ze om een uur of 7 weer netjes terug. Dus eigenlijk zijn alle contacten nog even via de klusser gelopen. Volgens de klusser (zijn naam ben ik eigenlijk meteen weer vergeten) is Alex gescheiden en heeft hij wel een kind en samen met zijn ex heeft hij een co-ouderschap. Zal morgenmiddag wel eens even gaan kijken en voorstellen.
Vandaag lekker met zus wezen shoppen een beetje, eigenlijk heel weinig gekocht, ik ben gelukkig geen impulsieve koper (meer) en vind gewoon dat ik “tegen dingen aan moet lopen” en dat zal best nog wel gebeuren.
Zo heb ik ooit wel eens echt maanden lopen kijken naar twee waxinelichtjes voor naast mijn Boeddha en toen ik ze zag staan meteen wist, dat zijn ze.
Moet wel zeggen dat nu ik al een paar dagen weer wat rustiger aandoe het wel lijkt of ik opeens overal spierpijn heb terwijl toen ik zo druk bezig was nergenschrijven1s last van had, dat is toch wel apart eigenlijk.
Oude tijden herleven, had om 8 uur vanavond mijn stukken voor de krant allemaal al af. Alleen nog even doorlezen en klaar. Toch wel een lekker gevoel kan ik met mijn benen op tafel op mijn gemakkie naar Wie is de Mol gaan zitten kijken.