Ff genieten nog…..

Meeuw (Middel)Vandaag en ook de afgelopen dagen heeeeeeeeeel veel gefietst, vandaag zelfs 40 km en de vorige dagen ook zo’n 35 kilometer gefietst.
Heerlijk hoor, nieuwe wegen gezocht om te fietsen, weer een aan de andere kant van de Lek en IJssel verkend.
En al fietsend kom ik soms ook weer leuke dingen tegen of ontmoet ik iemand die weer een verhaal heeft. Ja dat mis ik tijdens deze crisis nog het meest hoor. Gewoon spontaan een praatje met iemand.
Aan de overkant van de Lek ligt de Alblasserwaard met daar natuurlijk Kinderdijk. Ongekend rustig daar met wandelaars. Normaal om deze tijd kan je er amper fietsen vanwege de vele Japanners of Chinezen die daar naar toe gaan en wandelend en fotograferend niet kijken of er ook nog fietsers zijn.Meeuw 2 (Middel)
Maar nu wel ontzettend veel fietsers, ik neem bewust de afslag naar het rustigere gedeelte en dat is echt zo mooi daar. Aan alle kanten hoor ik de rietzangers hun mooiste lied riedelen.
Als ik weer terug ga richting veerpont zie ik een ijskraampje staan en ik denk lekker een ijsje eten. Het is er rustig, naast mij nog een jong stel en dat is het wel.
Ik maak een praatje met de ijsman en hij vertelt dat het met Bevrijdingsdag hier zo druk was dat het eigenlijk niet goed meer was. Goed voor zijn omzet maar niet helemaal de bedoeling dus.
SCholdekstere (Middel)Als ik daar zo mijn ijsje even op sta te eten komen er twee dames aan. Zij bestellen ook een ijsje en de ene mevrouw zegt ik wil er 3 afrekenen. Vanmorgen heeft  mijn man hier een ijsje gegeten en niet betaald. Zo grappig, het bleek dat die mijnheer was gaan wandelen. Hij was 63 jaar geworden en daarom wilde hij 3x 21 km gaan wandelen.  Bij de ijsman aangekomen had hij zo’n trek maar zijn telefoon was leeg zodat hij niet op die manier kon betalen en verder had hij niets bij zich. De ijsman gaf hem een ijsje en zei, het komt nog wel een keer. En nu kwamen de dames de schuld inlossen. scholekster 2 (Middel)
Hij vertelde dat het wel eens gebeurd was dat hij iemand een ijsje gegeven had en twee jaar later stopte er een vrachtwagen naast hem op de pont en gaf hem geld en zei, dat krijg je nog van me voor mijn ijsje. Ik ben er nog nooit bij ingeschoten vertelde hij als ik wel eens een ijsje weggeef. Hoe leuk is dat. Was ook een heel aimabele (trouwens ook een heel aantrekkelijke)  man. En echt daar leef ik helemaal van op, zulke verhalen. Dat mis ik best hoor.
Vandaag langs de oevers van de IJssel en Lek gefietst. Prachtig weer, morgen schijnt het weer een stuk minder te worden dus nog maar even van profiteren.
Scholekster (Middel)Op de terugweg kom ik langs het café waar ik werk. Mijn werkgeefster zit buiten een spelletje te kaarten met een van de andere werknemers. Natuurlijk is het café nog niet open. Even een praatje zo en de week voor 1 juni ga ik weer helpen met het café schoon te maken. Zij heeft ook niet stil gezeten en heel haar woonkamer opgeknapt, ze laat het me even zien. Moeilijk ook voor hen hoor, ze missen toch wel DE omzetdagen dit jaar zoals Koningsdag, 5 mei, Hemelvaartsdag en het EK voetbal. Best een strop. Door de regeling van de regering krijgen wij wel ons salaris uitbetaald. Nou ja ook wel weer leuk om aan de slag te gaan. Misschien nog niet meteen alle uren maar rustig opstarten en dat is ook prima. Kortom………. mooie dagen achter de rug.

Naar Leo……

Foto Veerhuys 4Onze stamkroeg was vroeger altijd het café waar ik nu werk gelegen aan de Lek met de toepasselijke naam ’t Veerhuys.
Maar in onze jonge jaren zal ik maar zeggen werd het café nooit met die naam genoemd maar naar de eigenaar van het café Leo. We gaan naar Leo was een gevleugelde uitdrukking.
De uren die we daar gezeten hebben, gekaart hebben zijn niet meer te tellen. Van hetgeen we daar besteed hebben hadden we heel veel leuke dingen kunnen doen.
Hoewel eigenlijk deden we die ook want het was er altijd gezellig. Gemengd gezelschap van jongens en meiden, mannen en vrouwen. Hans ging er op een biljartvereniging en de vrouwen/vriendinnen gingen dan kaarten met elkaar. Een beetje ons tweede huis.
Negen en twintig jaar geleden ging ik achter de bar werken in het café van 5 uur tot half 9. Dat kon ik mooi combineren met mijn exgenoot die dan thuis was en de zorg voor Peter over kon nemen.
Het waren gezellige tijden om te werken, veel mannen die uit hun werk even een biertje kwamen halen en soms ook wel te lang bleven. Kon me ook wel eens voorstellen dat die vrouwen daar niet altijd blij mee waren. Veel verhalen gehoord, lief en leed gedeeld, kortom zoals het hele leven is.
Leo was mijn werkgever en we konden goed met elkaar opschieten al had ie ook wel zijn nukken. Zo werden er ook maaltijden geserveerd, gewoon dagelijkse kost door de week voor een bonusprijs. Leo was een goeie kok. Maar er kon ook uit de menukaart gekozen worden voor wat exclusievere gerechten. De nukken van Leo bestonden er dan meestal uit dat hij gewoon als ik riep dat er eters waren zei, vandaag heb ik geen zin.
Ik herinner met nog een keer dat ik met veel moeite voor een aantal Fransen vertaald had wat er allemaal te eten was. De mensen besteld hadden bij me en Leo zei, ik kook vanavond niet. Dan sta je daar. Heb maar gezegd dat de kok ziek was en ze een gratis consumptie aangeboden. Dat was ook Leo. Het ene moment als we als laatste naar huis gingen ging hij de keuken in om een uitsmijter te bakken of iets in de frituur te gooien en een ander moment kon er niets. We hebben ook wel eens met zijn vieren mijn exgenoot en ik, een vriendin van mij en Leo zitten kaarten op zaterdagavond. Die vriendin woonde dicht bij het café, via de achterdeur konden we zo naar haar toe lopen.
We hadden eerst zitten eten, daarna gingen we kaarten tot diep in de nacht en toen ’s morgens het bier op was ging Leo naar zijn café om nog wat te halen. De kerk ging toen al aan.
Kortom we hebben daar zulke mooie tijden meegemaakt. Een jaar nadat ik er ging werken verkocht hij het café. De nieuwe eigenaars hadden geen hulp achter de bar nodig maar wel iemand die schoon ging maken en de rest is historie.
Begin vorige week kreeg ik het bericht dat Leo onverwacht was overleden. Hij had een broze gezondheid, al heel lang last van suikerziekte, kreeg een hartinfarct en zijn vrouw vond hem liggend op de computer toen ze terugkwam van de hond uitlaten.
Ik wist hun adres niet en kon niet naar de crematie. Ik vond het jammer maar de omstandigheden nu lieten het niet toe, ze waren te laat om het te kunnen publiceren in de streekbladen.
Gisteren zag ik opeens zijn vrouw bij me door de straat lopen. Ze heet net als ik Anneke. We waren ook gelijk zwanger van onze zonen. Een paar jaar waren ze ook nog onze achterburen en zaten de kinderen in hetzelfde voetbalteam. We brachten en haalden ze dan om de beurt. DSC00803
Ik liep naar buiten en riep haar. Ze vertelde haar verhaal, we haalden herinneringen op, ruim uit elkaar staand, het was niet anders. Ook het verhaal dat veel mensen niet durfden of konden komen naar de crematie zo triest. Dat ook daar maatregelen zijn en terecht. Op een gegeven moment schoot ze helemaal vol en je voelt je dan zo onmachtig dat je niet even een arm om haar heen kan slaan om haar te troosten. Dat zijn echt hartverscheurende dingen vind ik, niemand kan er iets aan doen maar als je al zo verdrietig bent en niemand mag je dan even die troost geven die je zo hard nodig hebt dat doet zeer. R.I.P Leo…..
Foto’s zomaar sfeerplaatjes uit ’t Veerhuys…..

Koningsdag

IMG_8937 (Small)Eigenlijk best een beetje een rare dag vandaag, normaliter ga ik altijd wel even kijken bij de kinderspelen om wat foto’s te maken maar ik heb er echt totaal geen zin in. Ga even een bakje doen bij mijn moeder vanmorgen. Net op de terugweg krijg ik nog een staartje hagel/regen mee. Het is koud, heb mijn handschoenen weer opgezocht en had ze best nodig.
Het nodigt niet uit om wat leuks te doen dus ga ik thuis maar wat bestanden opruimen op de computer nuttig werk.
Heb nog wel een paar foto’s nodig om toch een stukje te schrijven over Koningsdag dus vanmiddag op pad gegaan. Er was ringsteken met oude tractoren en ik maak een foto, onderweg kom ik nog een groepje mensen tegen die een speurtocht doen door het dorp.
Eigenlijk heb ik er best bewondering voor dat ondanks het slechte weer toch veel mensen nog meedoen met die activiteiten. Vooral mensen met kinderen natuurlijk, die willen er ondanks de kou nog een leuke dag van maken.
Maar op de plaatsen waar je normaal amper door kan komen omdat er veel mensen staan om een drankje te drinken is het bijzonder stil.
Ik zak af, of eigenlijk klim ik omhoog de dijk op naar het café waar die middag een band zal gaan spelen. Het is er meteen al gezellig. Veel mensen die ik ken, een band die muziek speelt voor de “oudere jeugd” zoals de eigenaar het omschreef met de naam “never too late
Een toepasselijke naam want deze band hebben de mannen
pas een paar jaar geleden opgericht.
Het wordt steeds drukker, de mensen zoeken ook de warmte op en eigenlijk wordt het nog een heel gezellige middag zo.
IMG_8947 (Small)Moet oppassen dat ik niet ieder biertje accepteer dat me aangeboden wordt want wil niet als een balletje ’s avonds weer naar huis gaan. Kom veel bekenden tegen waar ik een praatje mee maak en ik geniet ook best van de muziek die gemaakt wordt.
Maar goed dat betekent niet dat ik als ik naar huis ga om een uur of 8 uur ze toch wel voel zitten eigenlijk. Nou ja hoef vanavond niets meer dus zo erg is het ook weer niet.
Een aparte, koude Koningsdag, volgend jaar ga ik maar weer voor 25 graden en zon………..

De ouwe pindapot

PindapotIk weet niet anders dan dat er een rode pindapot op het hoekje van de bar stond in het café in ons dorp waar ik ongeveer opgegroeid ben.
In mijn verkeringstijd gingen we daar naar toe met een groep jongelui. De jongens gingen vaak biljarten en wij meiden zaten er dan wat te kletsen of te kaarten.
Jaren later ging inmiddels mijn man er naar een biljartvereniging. Ook dan gingen “de vrouwen” regelmatig mee om te kaarten of andere spelletjes te doen.
Met Koninginnedag en Hemelvaartsdag kwam iedereen naar “de dijk” waar het café gevestigd is.
We kenden de eigenaar goed en op een gegeven moment toen hij begon met maaltijden vroeg hij of ik bij hem wilde komen werken. Dat deed ik, zegde mijn baan als receptioniste op. Een ontzettend leuke tijd. Meestal uit het werk kwam er een groep mannen nog een biertje drinken voordat ze weer naar huis gingen om te eten. Soms ook wel een biertje te veel en koud eten denk ik zomaar.  Maar gezellig was het altijd wel.
Na een jaar verkocht de eigenaar zijn zaak en de nieuwe eigenaars gingen het samen doen en hadden geen personeel in het café meer nodig. Wel iemand om schoon te maken en dat ben ik toen naast mijn andere werkzaamheden gaan doen twee ochtenden in de week.
Mijn kind was nog klein en kwam daar tussen de middag eten uit school. Zelf had het stel een baby van 9 maanden die ik nog de fles gegeven heb. Die twee groeiden zo samen op als broer en zus eigenlijk.  Maar ik dwaal af.
Zeventien jaar werkte ik er toen ik fulltime ging werken en stopte. In die jaren had ik aardig wat keren die pindapot schoon gemaakt. Altijd met veel plezier. Zo’n pot zat altijd vol met vet. De munten die onderin kwamen plakten van het vet aan elkaar vast. Maar ook wel leuk als ie daarna weer glanzend in het café stond.
Een grote rode pot met een glazen bol waaruit je een handje pinda’s kon pakken (kopen). Er zat namelijke een ruimte in om geld in te stoppen. Niet iedereen deed dat en menig handje pinda’s verdween zonder betalen in de hongerige magen.
Een keer was de pot ooit gestolen. De eigenaresse wist nog welke groep jongelui er die avond gezeten hadden. Ze sprak er een aan en zei, jullie zorgen er voor dat ie weer terug komt anders komen jullie er allemaal niet meer in. Ik hoef niet te weten wie het gedaan heeft maar hij moet terug komen. En dat gebeurde. Toen ik er niet meer werkte is de glazen bol kapot gevallen. Ik vond het jammer en de keren dat ik nog wel eens kwam en ik de keuken soms iets pakte (was er tenslotte kind aan huis nog steeds) vond ik het altijd jammer van die pindapot. Had zelf ook internet ook al eens zitten zoeken voor een nieuwe glazen bol er voor maar niet kunnen vinden. De pot verdween dus uit het café.
Nadat ik mijn werk kwijtraakte vroeg de eigenaar of ik weer een paar uurtjes in de week wilde komen helpen voor de extra klusjes en dat doe ik dus nu weer.
Afgelopen maand was de eigenaresse jarig en toen ik binnenkwam zag ik opeens de pindapot er weer staan. Helemaal mooi, glanzend en opgeknapt.
Een van de bezoekers van het café waarmee ze wel eens over die pindapot had gepraat had hem meegenomen. Een bol van een oude tuinlantaarn had hij op maat gemaakt. De pot helemaal schoongemaakt. Het mechanisme waarvan een veertje kapot was weer gemaakt en de pot opnieuw vlammend rood geschilderd. Pindapot2Het oude beestje kreeg weer zijn eigen plekkie op het hoekje van de bar. Nu wel voorzien van een ketting zodat niemand hem meer mee kan nemen. Ik vind het zo leuk dat deze bijna 100 jarige pot (dacht dat ze zei dat ie van 1917 was maar kan er een jaar naast zitten) weer op zijn ouwe vertrouwde plekkie staat daar. Uit nostalgisch oogpunt had de man de kwartjes, dubbeltje en stuivers die er nog in zaten schoongemaakt en er weer ingedaan. Of de huidige euromunten er ook in kunnen weet ik eigenlijk niet. De pinda’s die er in zitten vind ik nog steeds niet lekker smaken maar daar gaat het eigenlijk niet om. Hij hoort daar gewoon.

Een superleuke Bevrijdingsdag…………

IMG_5537Ach het schrijven kan ik toch niet laten, al zal ik de komende weken nog niet bij andere kunnen lezen of reageren.
Het is gewoon onwijs druk momenteel voor de krant, het wonen in een klein dorp met actieve verenigingen is leuk maar ze organiseren ook van alles waar ik dan ook weer verslag van wil doen.  IMG_5481Daarbij gaat mijn vriendin (oude buurvrouw)  verhuizen dus daar zal ik ook de nodige uurtjes tijd in willen steken om te helpen.
Zoals met deze bevrijdingsweek, gewoon een week feest op het dorp met allerlei activiteiten met als hoogtepunt natuurlijk vandaag Bevrijdingsfeest.
IMG_5553Denk dat er de laatste dagen in ons dorp heel wat keren op buienradar en weeronline gekeken is en met elkaar er over gepraat van wat zou het worden op 5 mei.
Nou achteraf is het allemaal precies goed uitgepakt.
Vanmorgen was hier een allegorische optocht met 50 wagens en veel hadden er een hoop werk aan gehad en prachtige bouwwerken gemaakt.
Bella 21Pas toen de optocht in het volgende dorp aankwam barstte de regen/onweersbui los, ook niet leuk voor die mensen die op die karren zaten natuurlijk maar goed het grootste gedeelte was het droog geweest.
Bella24En vanmiddag het optreden bij het café van Bella Perez waaide het wel hard maar het was droog en het werd onwijs druk en gezellig en ik kon mooie plaatjes schieten.
Het feest werd afgesloten met een vuurwerkshow op de Lek, de wind was gaan liggen inmiddels en weer was het dorp leeggelopen om te gaan kijken.
Wat een geweldig dorp zijn we toch dat bij alle dingen die georganiseerd worden ook iedereen op komt draven en meedoet… Lekkerkerk I love it.

Drank maakt meer…….

Zo nu en dan ga ik een keer naar mijn “stamcafé”. De eigenaars zijn vrienden van me en hun dochter heeft heel vaak bij ons gelogeerd als pa en ma het te druk hadden met hun zaak, dus die groeide samen met mijn zoon op en ze noemen elkaar nog steeds broer en zus. Zo ging het vroeger al, het waren ook net broer en zus, ze konden niet zonder elkaar en maakten ook altijd ruzie met elkaar. Nu studeren ze allebei nog maar werken wel samen weer in het café op vrijdag of zaterdagavond.
Gisterenavond had ik ergens een feestavond waar ik naar toe moest voor de krant, ik was er snel klaar en dacht, ga even kijken of zoonlief werkt en even wat drinken daar.
Dat doe ik meestal een paar keer per jaar en kom er altijd weer bekende mensen tegen, ook deze avond, de biljartvereniging had feest en dat is dan wel leuk, dat zijn allemaal mensen van mijn eigen leeftijd en het was dus heel gezellig.

Aan de bar zat een vrouw, ik kende haar niet, toen ik even binnenzat zag ik dat ze een heel blauw oog had, ze zat druk te praten en te drinken met verschillende mensen en was blijkbaar met een taxi gekomen want de taxichauffeur zat te wachten op haar.
Op een gegeven moment kwam ze afrekenen en stond naast me, je ziet er leuk uit zei ze.
Ze had volgens mij al aardig wat gedronken, ik zei nou dank je wel. Ze deed haar bril omhoog en wees op haar oog. Dat heeft mijn man gedaan, zei ze, maBier 4ar ik ga niet meer naar hem terug.  Zonder mijn antwoord af te wachten draaide ze zich om en ging met de taxichauffeur weg.  Een en al triestigheid. Met een paar biertjes niet op te lossen is maar het gaf haar misschien even het gevoel van vrij zijn.