Verslaafd ! nou én ………

cappuccino_cup

Ik beken, ik ben verslaafd.  Ooit werd ik in Rotterdam een keer geïnterviewd door twee studenten die als onderwerp verslaving hadden. Maar niet roken en drinken zeiden ze er bij, een andere verslaving. Ik stond toen net voor de Hema waar ik mijn verslaving botgevierd had in die tijd namelijk een lekkere cappuccino. Ze vonden het geweldig origineel en ik kwam in aanmerking voor hun verslavingsonderzoek. Ik beantwoordde een paar vragen en ze namen een foto van me voor de Hema natuurlijk. Dikke pret was het.
Maar hoe is deze verslaving nou eigenlijk ontstaan.
Jaren geleden ging ik voor mijn zwager zijn financiën beheren nadat het aardig geëscaleerd was. Iedere vrijdag na mijn werk ging ik naar hem toen om hem zijn wekelijkse geld te brengen dat hij kon besteden. Zijn pinpas had ie bij mij ingeleverd en ik regelde dat alles op tijd betaald werd en spaarde zelfs nog voor hem.
Maar mijn zwager was alleen, iets in huis doen was niet zo zijn ding dus regelmatig was het daar best vies. Meestal bleef ik daar een uurtje. Hij vroeg altijd wel of ik wat wilde eten of drinken maar dat sloeg ik dan maar af of ik nam een glas water. En daar ontstond dus dat ik iedere vrijdag bij de Hema even een broodje ging eten voordat ik de rest van mijn boodschappen deed en weer naar huis ging fietsen. Dat ging jaren zo door tot ik fulltime ging werken en het met een extra bankrekening digitaal ging regelen. Zo een of twee keer in de maand ging ik dan nog wel naar hem toe om de papieren op te halen en gewoon ook voor de gezelligheid, een praatje want mijn zwager was ondanks zijn wat chaotische leven een charismatisch man waar ik ook onwijs mee gelachen heb.
Een aantal jaren later toen mijn zwager een tragisch ongeluk kreeg, ik was toen al een aantal jaren gescheiden en was net mijn werk kwijtgeraakt, moest zijn huis helemaal leeggemaakt worden en opgeknapt om weer opgeleverd te worden. (hij had een hoge dwarslaesie kon alleen zijn hoofd nog bewegen)
Dat was voor mij een mooie afleiding nadat ik een aantal weken een beetje stuiterend in huis had gezeten om daar aan de slag te gaan. Inmiddels had ik mijn eigen auto en ging ik iedere dag een aantal uren in dat huis werken. Alles er uit halen, mijn zwager woonde in het huurhuis van zijn ouders die overleden waren en mijn schoonmoeder was enorm zuinig. Dus alleen op de zolder lagen al geloof ik 3 lagen vloerbedekking en bekleding. Zo ging het heel het huis door, een helemaal geplakte kurkenvloer moest er uitgebikt worden. Heerlijk om mijn frustraties op bot te vieren. Nu ben ik misschien een beetje dubbel wat dat betreft. Ik heb hier op mijn blog al regelmatig geschreven als ik 20 jaar jonger zou zijn, zou ik graag van die verwaarloosde huizen schoonmaken en opruimen. Handschoenen aan, lekker poetsen en schrobben, heerlijk dan zie je tenminste dat je wat doet en dat deed ik daar ook. Hema 33Alleen in zo’n huis dan ook gaan zitten eten, nee dat kon ik niet. Nam altijd schone kleding mee, flink deo-en en ging dan even lekker zitten relaxen bij de Hema en wat eten daar.
Dat werd best een gewoonte van me en ook nadat het huis weer opgeleverd was bleef ik het wel doen. Eerst nog regelmatig met de auto en later als ik ging fietsen was het een mooi pauzepunt even. Bovendien kom ik daar op het winkelcentrum altijd wel mensen tegen die ik ken. Heb ik inmiddels met bekenden maar ook met heel veel vreemden de mooiste gesprekken gehad, ik hou daar van. Ik kende inmiddels ook de “meiden”  bij de koffiestand wel goed en zo is mijn verslaving dus ontstaan. Al is de cappuccino al weer een hele tijd vervangen door cafeïne vrije koffie, ook lekker.
Waarom dit onderwerp vandaag ?
Ik kreeg vandaag de schrik van mijn leven.
(Wordt vervolg anders is ie weer veel te lang 😉 😉 )

Betuttelen…

Vfoto_muntengeld2anmiddag zat ik even bij de Hema een bakje te doen. Het was druk en je hebt daar een soort tweelingtafeltjes waar gewoon eigenlijk twee mensen naast elkaar kunnen zetten. Hoewel de meeste mensen dat niet doen. Maar er kwam een mevrouw, schatte haar zo begin 70 misschien zelfs al iets ouder, en die zei, kan ik hier zitten.
Natuurlijk zei ik en meteen begon ze een praatje met me. Ze vertelde me dat ze gezegd had dat ze de cappuccino te slap vond en dat ze dat niet leuk vonden dat ze het gezegd had.
Nu verschillen smaken natuurlijk en ik denk zeker op het gebied van koffie want ik vind het altijd heerlijk. Nu ben ik geen koffiedrinker en van sterke koffie hou ik sowieso niet. Maar goed natuurlijk mag die mevrouw dat gewoon zeggen als zij dat vindt.Volgens de mevrouw was er uit een test gekomen dat het “slootwater” was en even vroeg ik me wel af wat ik daar dan altijd in hemelsnaam zit te drinken haha. Zeg wel iets over mijn smaak misschien of over de hare kan ook natuurlijk.
Ach ja zei ik, sommige mensen hebben ook wel een kort lontje en lijken soms niets te kunnen hebben als er wat gezegd wordt.
Zelf had ik het gisteren bij het Kruidvat. Ik kocht iets voor 10,95, betaalde met 20 euro en vroeg aan de jongedame of ze er 95 cent bij wilde hebben. Dat wilde ze graag en ik schudde even mijn losse geld uit mijn portemonnee op mijn hand om 95 cent te pakken. Voordat ik zelf een muntje kon pakken wilde de jongedame het geld uit mijn handen pakken. Dus ik zei meteen, hé waar ben je mee bezig. Je gaat toch niet zomaar geld van mij pakken, ik mankeer niks hoor, dat kan ik zelf wel. Ben daar niet van gediend. Eigenlijk zonder iets te zeggen of een spier te vertrekken of zich zelfs maar even te verontschuldigen wacht ze tot ik haar 95 cent gegeven heb en geeft me 10 euro terug. Ik pak het aan en kan het niet laten om te zeggen. Wacht tot ik een jaar of 100 ben dan ben ik er misschien aan toe dat iemand me helpt met mijn geld uitzoeken. Ze kijkt me aan alsof ik van een vreemde planeet kom. Even krijg ik de neiging om haar chef er bij te roepen en mijn beklag te doen maar ik denk, ach laat maar.
Even later zitten we gezellig te kletsen over betutteling door mensen als je wat ouder wordt.
Zie het bij mijn moeder ook vaak en probeer dat echt zelf nooit te doen, haar zelf laten beslissen waar ze kan tenminste maar het toch altijd proberen uit te leggen waarom of hoe dingen nodig zijn. En ook al snap ze het dan niet allemaal meer zoals bij papieren dan nog vertel ik het. pille7Ik hoop altijd maar dat mensen dat later ook bij mij zullen doen.
De mevrouw zit ook duidelijk op haar praatstoel, of ze had gewoon behoeft aan een praatje, dat weet ik niet en zo was het onverwacht een leuk gesprek bij zoals een vriend het ooit noemde ier ten et nneke……..

Mijn beste medicijn

Het is echt een hardnekkig griGriep (Small)epje en kan me niet herinneren dat ik ooit zo beroerd geweest ben van de griep, soms wel eens een paar dagen verkouden, zere keel gehad maar echt dat ik er van op bed/bank lag is eigenlijk nog zelden gebeurd. En het is nog niet over, hoest nog steeds aardig wat. En veel mensen hebben me dan ook gewaarschuwd om voorzichtig te zijn en die neem ik allemaal ten harte maar vertrouw ook maar op mijn eigen gevoel. Toen ik dan ook vanmorgen het zonnetje door mijn slaapkamerraam zag schijnen voelde het meteen aan als het beste medicijn dat ik kon krijgen.
Ik wilde gewoon gaan fietsen, naar buiten was het helemaal zat binnen. En hoewel mijn leenauto nog voor de deur staat van mijn zus toch op de fiets gestapt. Even voelt het nog wel een beetje wiebelig aan allemaal na die dagen binnen hangen. Ben normaliter nogal volgens mijn zus tenminste “schielijk” in het verkeer. Als zij nog stopt voor een auto die er aankomt ga ik vaak nog wel over. Maar vandaag voel ik wel dat ik ook maar een beetje rustig aan moet doen.
Als ik ga fietsen voelt het aan als iemand die net een pakje zware shag gerookt heeft en al rochelend probeert zijn longen en andere holtes een beetje leeg te krijgen. Eigenlijk het hele eind fietsen naar mijn moeder blijft dat zo doorgaan. Ik fiets gelukkig alleen op een fietspad, geen mens te zien tenminste, dus kan ik alles lekker als iemand met pruimtabak kauwend alles uitspuwen. (lekker praatje mensen……) Het voelt aan alsof alle bacteriën of virussen hiermee verdwijnen en mijn longen zich vullen met gezonde buitenlucht.
Als ik bij mijn moeder het bed verschoond heb, voel ik best dat is toch nog wel snel moe ben.  Even lekker een bakje met haar gedaan en na een uurtje weer verder gaan fietsen.
Bij de Hema weer eens een cappuccino en ik word verrast met een prachtig verhaal, heb echt zo zitten lachen, dat doet een mens goed. Het verhaal komt later nog wel. Eenmaal thuis ben ik toch wel moe maar het voelt wel gezonder moePillenFB (Small) aan dan de afgelopen dagen. Hoop in ieder geval dat het herstel hiermee goed ingezet is en ik over een paar dagen weer een beetje de oude zal zijn. Fietsen, frisse lucht, zon, bakje Hema, mooie verhalen, lachen voor mij betere medicijnen dan de paracetamol, trachitol en hoestsiroop van de laatste dagen. (Al gebruik ik die nog wel even voor hopelijk het staartje van deze griep weg te laten gaan).

Ja Anna, nee Anna

Een paar maanden geleden ging ik met mijn zwager naar Rotterdam naar het revalidatiecentrum, toen we in de taxibus stapten ( ik stapte en mijn zwager reed 😉 ) zat er al een man in de bus, iemand die ik kende, ik had namelijk met hem op de lagere school een of twee jaar in dezelfde klas gezeten, hij herkende mij ook. Hallo Anneke zei ie.

Henri heet hij, hij vertelde dat hij naar de Daniël den Hoed ging om te bestralen omdat hij darmkanker had. Zo onderweg hebben we wat zitten praten.
Hij is het type eeuwige vrijgezel zal ik maar zeggen, een beetje simpele man, zonder ook maar een vorm van gene zijn verhaal vertellend,  maar niet onaardig.

Een paar weken daarna ging ik bij de Hema een broodje eten en daar kwam hij weer aanlopen. Zonder te vragen ging hij bij mij zitten en terwijl ik mijn broodje op zat te eten kreeg ik het hele verhaal van hem te horen over de bestralingen, zijn kwaal, zijn stoma en weet ik veel nog meer. Niet echt smakelijk als je zit te eten maar goed, ik dacht die man wil ook zijn verhaal een keer kwijt, hij is alleen en zoveel mensen in zijn omgeving zijn er niet begreep ik er wel uit.

Weer een paar weken later zat ik met mijn buuf bij de Hema (ja dat is mijn stamkoffiezaak haha ) toen hij weer bij ons kwam zitten. Het ging niet goed zei hij de chemo en bestralingen hadden niet geholpen en nu zou hij een zware operatie krijgen.
Ik praatte even met hem en wenste hem het allerbeste met zijn operatie.

Vanmorgen waren ze bij mij bezig geweest dubbel glas in de kozijnen te maken en toen die mannen vertrokken dacht ik even een stukje gaan fietsen dus zo’n 15 km gefietst en daarna bij de Hema aanbeland voor een broodje en een bakje cappuccino.
Ik sta bij de kassa en daar staat Henri naast me, het eerste dat ik dacht, o nee hé, even niet nu.
Maar goed hij merkte daar niets van en zei, waar ga je zitten, dus ik zei, buiten, oké zei hij dan ga ik er vast zitten, ik heb goed nieuws.

Nou ja dacht ik, verdorie Anna (zo spreek ik mezelf altijd toe) , doe niet zo egoïstisch , maak even een praatje met die man.
Dus ik ga bij hem zitten aan tafel. Hij begint te vertellen terwijl ik aan mijn broodje ga beginnen. Zijn operatie was heel goed geslaagd en ze hadden alles weg kunnen halen. Ook andere testen hadden aangetoond dat er geen verdere uitzaaiingen waren.
Een heel blije man, ben ook gestopt met roken zei hij, 8 weken geleden al. Hij straalt helemaal, ik was zo opgelucht toen ik het hoorde vertelde hij me.
En ik schaamde me voor mijn eerdere gedachtes, jeetje mooi toch dat zo’n man dat wil delen met me. En zo zitten we gezellig even te praten. Over een paar weken hoop ik weer te gaan werken zegt hij, want als ik zo heel de dag thuis zit is ook niet goed voor me. En ik begrijp hem helemaal. Nou ik ga weer zegt hij en ik wens hem het allerbeste toe en voel me ook gewoon een beetje blij en met het windje in mijn rug fiets ik de laatste 10 kilometers weer naar huis.