Was het gisteren?

Was het gisteren dat ik je voor het eerst je schaatsjes onderbond en we het ijs opgingen. Je vond het geweldig, er niet af te slaan en ik ook niet.
Naar de ijsbaan of in de polder, op het slootje voor het huis. Je had het snel onder de knie en al heel snel ging je stoer met je handen op je rug rijden. Zelfs als het al begon met dooien ging je nog naar de ijsbaan om te schaatsen. Een landijsbaan dus er door zakken zou hooguit een paar natte voeten opleveren.
De keer dat je een jaar of 8 was en nog een poosje buiten op het slootje mocht schaatsen ’s avonds. Ik ging mee met de hond om het toch maar in de gaten te houden. Heel de middag was er door alle kinderen geschaatst maar blijkbaar was er toch ergens een gat gekomen in het ijs en precies daar schaatste jij in. Wat was je geschrokken, geen diepe sloot, had je zo op de kant en weer in huis. Je was toch goed geschrokken van het koude water en heel eerlijk vond ik dat niet erg en dacht ik, dat maakt je wel wat voorzichtiger. Met vrienden later lange tochten als er ijs was in de polder maken. Meedoen met schaatstochten. En nog steeds doe je graag zodra het kan de ijzers onder om te gaan schaatsen.
Was het eergisteren dat ik mijn schaatsjes onder gebonden kreeg in huis want rondom ons huis waren sloten. Mijn moeder droeg ons naar het ijs en de hele buurt was aan het schaatsen. Met elkaar veegden we het stuk ijs tussen twee bruggen schoon en hielden het ook schoon. Ik kon er niet genoeg van krijgen. We wisten iedere wel en wak te vinden, in die tijd moesten de boeren nog brandwakken hakken, afgebakend met takken. Als we weer naar binnen gingen stond de dampend hete chocolademelk op ons te wachten.
Mijn ouders schaatsten allebei niet maar een aantal buren konden goed “zwieren” en die leerden dat aan alle kinderen die dat leuk vonden. En ’s avonds naar de ijsbaan in het dorp. Dan mochten we niet onderdoor over het ijs schaatsend er naar toe maar moesten over de dijk van mijn moeder.
Tot de middelbare school had ik doorlopers die ook weer ergens gekregen waren, een doos met schaatsen die ieder jaar gepast werden, wie welke zou passen.
Op de middelbare school was ik de enige die nog geen kunstschaatsen had, mijn oudste zus had ze en mijn jongste zusje had ze van iemand gekregen. Mijn oudste zus vond dat zo zielig dat ik van haar eerst verdiende geld echte Nooitgedagt kunstschaatsen kreeg. Wat was ik er blij mee en ben ik er altijd zuinig op geweest. Zelfs een vriendin van Peter heeft er nog ooit op geschaatst. Later kwamen er noren en gingen we poldertochten schaatsen.
Was het vandaag dat ik filmpjes en foto’s kreeg van Yenthe op de schaats, zo te zien is het een kind van haar ouders want ze vindt het zo leuk. Ik geniet er met volle teugen van. Iedere dag stuurt Peter weer filmpjes door.
Zelf schaatsen doe ik niet meer maar vandaag wel een rondje gefietst en gewandeld door de polder en de Loet waar volop geschaatst wordt. Ik zie mensen onder de bruggen doorgaan en ik voel nog hoe dat is, zeker als je wel eens een brug verkeerd inschatte en net je rug of kop stootte of net te weinig vaart had om er helemaal onderdoor te komen. Het hoort er allemaal bij.
Net zoals vallen op het ijs. IJs moet betaald worden zei mijn moeder altijd, iedere keer als je valt is het een dubbeltje. Kijk maar in het ijs daar zie je die dubbeltjes allemaal zitten.
En bij thuiskomst vandaag na twee en een half uur buiten te zijn geweest herkende ik dat gevoel van vroeger.
Eerst krijg ik het warm als ik binnen kom, maak een warme beker chocolademelk. Daarna ga ik rillen, voel me van de warmte rozig worden. Sommige dingen veranderen nooit en ik hoop dat het zo blijft en ook Yenthe nog veel keren mag genieten van het schaatsen en de winterpret.


Goed voor body and soul

De laatste weken ontzettend druk bezig geweest voor mensen, met mensen, hard gewerkt maar ook wel leuke dingen natuurlijk.
Zoals gisteren het was echt hard aanpoten, niks geen gezellig even napraten hoor, gewoon werken en die twee feestvierders lagen nog lekker op bed.
Niet zo gek natuurlijk na zo’n feest. Ik had de keuze om gisteren te werken of vandaag, hun maakte het niet zoveel uit. Ik koos voor gisteren en dat was achteraf een goede keuze. Sowieso dan was ik er maar weer vanaf en vandaag was het een prachtige dag. Blauwe lucht, zon,nog een kort maar heftig buitje…..kortom weer om op de pedalen te gaan.
Gisteren zusje geappt of ze meeging, ik moest nog een trui terugbrengen op de Oosterhof maar ze was flink verkouden dus sloeg een keertje over.
Vanmorgen kon ik lekker rustig aan doen en dat was maar goed ook want ik was net beneden of ik voelde mijn rug zeer doen en dacht, nee he, niet nu. Ik had al bedacht nu zusje niet meegaat, ga ik wel naar de Oosterhof maar meteen daarna toch nog een keer  kijken in de Heemtuin of er nog wat is te zien aan paddenstoelen. Maar vooral vind ik het daar zo zalig om te wandelen, gewoon een poosje te zijn. Even verder niets…..
Toch maar gaan bewegen vanmorgen een beetje, dacht vooral niet stil gaan zitten, dus de ballen in de kerstboom gehangen die ik gisteren tussen de bedrijven door ook nog neergezet had en alles van de zonder gehaald wat ik wilde hebben. En dat hielp wel, gewoon rustig aan doen, kost natuurlijk weinig kracht om wat balletjes en slingers op te hangen. Had zaterdag een mooi klein boompje uit wezen zoeken en vond een mooi vol boompje. Helemaal mijn zin.
Gelukkig zakte de pijn een beetje weg en ging ik toch maar fietsen. De trui teruggebracht en even een bakje gedaan bij de Hema. Verder nergens gewinkeld, wilde gewoon lekker eens een keer naar buiten zonder die grauwe en grijze luchten. Had bedacht dat als ik terugkomend van de Oosterhof halverwege ergens een zijweg in zou slaan ik wel in de buurt uit zou komen van die Heemtuin.
Nu ben ik natuurlijk verre van postduif maar wonderen bestaan nog, ik had al een eindje gefietst en zag nog weinig herkenpunten dus vroeg ik twee meisjes die daar stonden de weg en verdraaid, een brugje over en ik was waar ik zijn moest.
Heerlijk heb echt meer dan 2 uur lopen wandelen en fotograferen daar. Had een vuilniszak meegenomen om op de zitten. Niet dat het veel hielp hoor ;).
Paddenstoelen hebben een voordeel en een nadeel. Het voordeel is dat ze niet weg vliegen een nadeel dat ze zo verrekt dicht bij de grond staan de meeste dan.
Echt dit was zo goed voor me, goed voor body and soul….. wat een prachtige dag en nog een voltreffer vond ik zelf ook toen ik op een van de foto’s van de paddenstoelen een insect zag dat net zijn voelsprieten boven de paddenstoel uitstak.pado insect 1 (Middel) Dat moet je gewoon een keer treffen want geloof me dat had ik echt niet gezien toen ik half liggend en hangend de foto’s maakte.   Als ik morgen weer pijn in mijn rug heb weet ik tenminste wel waar het vandaan komt. Maar er waren nog genoeg paddenstoelen wel heel veel kleintjes te zien.
Thuis kerstmuziekje op, kerstboom aan, open haardje aan, kaarsjes, warme chocolademelk en straks erwtensoep eten.
Deze dag had ik echt even nodig en tel hem dan ook driedubbel…….. puur genieten.

Kerk, pepernoot of schuldig voelen

Vandaag onderweg met een heel harde wind maar wel droog zo heerlijk fietsend door de polder zat ik te denken aan mijn blog dat ik vanavond wilde schrijven en drie onderwerpen die ik vandaag tegen kwam namelijk kerk, pepernoot en schuldig voelen.

Maar het is niet voor niets vandaag de verjaardag van Sinterklaas en wat hoort er nou meer bij het sinterklaasfeest dan pepernoten, niets toch eigenlijk.
Dit lees ik over pepernoten op Wikipedia:

Pepernoot

Een pepernoot is snoepgoed dat vaak met Sinterklaas wordt gegeten en van roggemeel gemengd met een beetje anijs wordt gemaakt. Pepernoten worden van hetzelfde deeg gemaakt als taaitaai.

De gebruikelijke wijze van opdienen is dat men de pepernoten door de kamer strooit, zodat de kinderen ze kunnen opzoeken. De strooiende arm wijst terug op het oude symbool van vruchtbaarheid, op de boer die zijn akker met zaad bestrooit. Van oudsher werd dit vruchtbaarheidsritueel begin december uitgevoerd, een beetje te vergelijken met het strooien van rijst of confetti, hetgeen tegenwoordig vaak op bruiloften gebeurt.

Vroeger werden de pepernoten met muntstukken gemengd, tegenwoordig met suikergoed. Het strooien met munten stamt van een oude legende waarbij de heilige Sint Nicolaas drie jonge meisjes tegenkwam, wier vader de bruidsschat niet kon betalen en zijn dochters dwong om de prostitutie in te gaan. Sint Nicolaas wierp ze toen een hoeveelheid munten toe, waarmee ze alsnog hun bruidsschat konden betalen.SInt1 (Medium)

Ik koop nooit pepernoten eigenlijk maar als Sinterklaas in ons dorp komt dan krijg ik altijd van dezelfde zwarte Piet een hand met echte pepernoten.
Zijn er dan ook onechte pepernoten?

Nou dat niet maar ik zie de laatste tijd in de winkels wel steeds meer kruidnootjes liggen al of niet met chocolade er om heen en nog meer varianten zie ik komen. De echte pepernoot verdwijnt naar mijn beleving steeds meer en vanmiddag had ik moeite om nog een zakje ergens te vinden terwijl ik letterlijk onder de kruidnootjes en chocoladeletters begraven kon worden.
Maar ik vond er een zakje en kocht het voor vanavond (nou ja vanmiddag toen ik thuis kwam, flink koud geworden na 25 km fietsen bij de hete chocolademelk heb ik vast een handje geproefd 😉 ) bij mijn bakkie thee.
strooipiet13De echte pepernoten hebben een anijssmaak en zijn taai soms knetterhard en heel taai waardoor ik weer moet oppassen voor mijn kroon dat hij er niet aan blijft plakken.
Maar ik vind dat echt bij Sinterklaas horen dus vanavond maak ik de rest van het zakje soldaat, met een kopje thee en kijkend naar Downton Abbey, lui hangend op de bank, mijn benen op een hocker rustend…. HEERLIJK………. Fijn sinterklaasfeest voor iedereen.