Een andere donderdagavond….

Vandaag weer heerlijk wezen Regenboog1 (Small)fietsen, was gewoon blij dat ik weer even op pad kon gaan hoewel het weer nog niet was om naar huis te schrijven, ik nog een hagelbui op mijn kop kreeg en een prachtige hagelboog zag boven de polder.
Zon en buien wisselden elkaar af maar mijn bakkie bij de Hema smaakte weer heerlijk.
Ja het restaurant was er gewoon nog, zo zie je maar soms denk ik wel dat mijn kopje koffie het in stand houdt ūüėČ maar niets is minder waar. Als ik niet meer kom draait alles gewoon door.
En zo gaat het dus in het hele leven denk ik filosofisch dan maar zoals ook de donderdagavond die bij mij 20 jaar lang de avond van de deadline was. Dan moest ik mijn stukken voor de krant inleveren. Meestal op het scherpst van de snede schreef ik mijn artikelen, een compliment voor KPN is wel op zijn plaats want het is nooit gebeurd dat ik mijn stukken niet door kon sturen door een computerstoring of iets dergelijks.
En dat was maar goed ook want het gebeurde zeer regelmatig dat ik pas om een uur of 3 alles doorstuurde, zeker de laatste 10 jaar dat ik gescheiden ben. De eerste tien jaar schreef ik mijn stukken altijd overdag om niet gestoord te worden door man en kind. Alleen las ik ze dan ’s avonds nog een keer door op foutjes, verkeerd lopende zinnen, nog wat dingen nakijken enz.
De laatste jaren toen alles veel digitaler werd allemaal kwam ook de zondag er nog bij om actueler te zijn. ontbijty.pngDaar was ik niet altijd blij mee dat ik iedere zondagavond ook nog zat te schrijven en mailtjes te lezen en door te sturen. Dus die zondagavond zal ik niet echt gaan missen.
De donderdagavond zal echt wel even wennen worden. Morgenochtend heb ik echt mijn laatste afspraak voor de krant staan. Ja hoor een gratis ontbijtje, why not, lijkt me een leuk idee om het zo af te sluiten. Vanavond moet ik nog mijn dankwoord schrijven, ik ga het maar kort houden denk ik.
Werd vandaag nog wel door mijn collega gebeld omdat het afgelopen week nog niet vermeld stond in de krant dat ze er mee gaan stoppen. Speelt er ergens nog iets vroegen wij onszelf af dat het toch nog doorgaat met een andere eigenaar en is dit gewoon een manier om ons er uit te wippen of ben ik nu te wantrouwig.¬† Ik bel nog een “spin in het web” van de media in de Krimpenerwaard of hij er iets over gehoord heeft. Hij is helemaal verrast had er nog niets over gehoord en zei ook dat hij anders wel contact met me zou hebben opgenomen. En ik weet dat hij zo is, we werken niet voor niets als 20 jaar samen voor weliswaar verschillende kranten maar zonder concurrenten van elkaar te zijn. Vorige week leverde ik hem ook nog een keer een foto aan en andersom is dat ook wel gebeurd.
Ik vind het wel raar dat ze het nog niet gemeld hebben in de krant maar aan de andere kant verbaast niets me ook meer.  5993049Ik stuur het dankwoord gewoon op met de restrictie erbij dat het dan ook wel echt de laatste keer is geweest anders sta je natuurlijk ook helemaal voor aap. Ga me nog beraden of ik wel naar de drukkerij ga op de 28e als we voor mijn gevoel als reactie op onze mails een afscheidsborrel hebben aangeboden. Als het nou nog spontaan gegaan was.
Maar goed…….. aan alle mooie dingen komt een einde dus ook aan mijn schrijverij voor de krant. Zondag verstuur ik mijn laatste mailtje en dan is het voorbij. Tijd voor wat nieuws…… ik ga het zien. Eerst maar even de feestdagen en alles weer achter de rug zijn en dan kijken wat ik ga doen. Want dat ik niet thuis blijf zitten weet ik in ieder geval zeker………
PS. Ik kom gauw weer lezen bij jullie maar had even mijn hoofd er niet zo naar staan……straks tijd genoeg haha……..

Twintig jaar later…….

FotoEen aantal jaren geleden toen ik werkeloos was geworden kreeg ik van het UWV de opdracht om een soort cursus te doen waarmee mijn kansen op de arbeidsmarkt verhoogd zouden worden maar werd er meteen bij gezegd als eerste toen we begonnen ga er niet vanuit dat het een baan ook oplevert.
Nou ja buiten dat het gewoon best leuk was met een aantal lotgenoten ervaringen uit te wisselen leverde het niet zoveel op voor me en dat had ik ook niet verwacht.
Een van de opdrachten was toen ook om een profiel aan te maken (verplicht) op LinkedIn en zo in de loop der jaren kreeg ik best veel aanvragen van mensen of ik ze toe wilde voegen en dat deed ik dan maar en verder heb ik er dus echt nooit meer wat meegedaan en kijk ik er ook nooit op.
So far so good. De afgelopen week kreeg ik opeens berichtjes gefeliciteerd met uw jubileum op het werk….¬† van die vooraf gemaakte felicitaties, niets persoonlijks en ik moest echt wel even denken waar ik een jubileum had en kwam uit op de krant, inderdaad het is al weer 20 jaar geleden dat ik daar begon.
De correspondent van het naburige dorp kende ik goed vanuit de haven waar wij ook met een boot lagen. Op een dag kwam hij naar me toe en zei, ze zoeken een nieuwe correspondente voor jouw dorp en ik heb je opgegeven. Hij wist dat ik graag schreef en ook in het clubblad was ik een vaste gast om er wat wetenswaardigheden te schrijven.
Ik moest wel even slikken, want schrijven voor je eigen clubje is toch wel wat anders dan schrijven voor een groter publiek en zeker in die tijd werd onze krant echt gespeld door een groot deel van de lezers en verscheen nog in 5 dorpen in de regio.
Maar ik ging op gesprek naar de drukkerij en werd aangenomen en begon, ik weet het nog precies met mijn eerste verhaal over de binnenkomst van Sinterklaas.
Een geleende camera van mijn broer want ik moest ook foto’s er bij aanleveren, die bleek het niet gedaan te hebben, het rolletje (dat waren van die ……..hahaha jeetje nog maar zolang geleden je kan je dat nu haast niet meer voorstellen nu alles digitaal is) zat er niet goed in dus mijn eerste aanlevering had ik geen foto’s. NFoto 1u had de fotograaf waar ik mijn foto’s moest laten ontwikkelen een goede klant aan de drukkerij en had zelf ook foto’s gemaakt en ik kreeg er een aantal van hem om mee te sturen.
In de afgelopen 20 jaar ben ik echt bij heel veel mensen, bedrijven, sportverenigingen, instanties, gemeente en weet ik wat voor evenementen, openingen en wat dies meer zij geweest. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet, soms ook blunders gemaakt, heel veel geleerd en vooral mega veel plezier er in gehad.
De laatste maanden gaan de contacten met de drukkerij niet zo heel soepel, een nieuwe directie, te weinig advertenties waardoor sommige dingen niet meer kunnen, sommige interviews niet meer geplaatst worden en mijn enthousiasme ook wel iets getemperd is.
En regelmatig heb ik ook wel gedacht, zal ik er maar mee stoppen doe het ook al zo lang wat kan ik er nog verder aan toevoegen eigenlijk. Aan de andere kant blijft het gewoon zo heel erg leuk om te doen, kom ik nog bij zoveel leuke mensen en blijkt dat hoewel de krant veel dunner geworden en door de digitalisering ook minder gelezen wordt hij toch nog wel in een behoefte te voorzien.
Zoals deze week dus wel bleek. Ik had twee dames ge√Įnterviewd die een bedrijf begonnen zijn in huisdieren van mensen verzorgen. De een doet het al een aantal jaren en de ander is net begonnen en samen hebben ze ook een samenwerkingsverband afgesloten. Nou ja ik had daar een stuk over geschreven en ben niet altijd tevreden maar in dit geval best wel.
Meteen de volgende dag na de verschijning van de krant werd ik gebeld door een van de dames die namens beide sprak om te bedanken. Ze was ’s morgens naar de markt geweest en zoveel keren aangesproken door mensen over het artikel dat ze zei “ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen” . Bovendien kregen ze de eerste dag al een aantal klanten er bij.¬† En dat vond ik toch best leuk om te horen moet ik zeggen, ook na 20 jaar al klinkt dat misschien gek ben ik altijd nog best onzeker. Maar misschien is dat ook wel goed om scherp te blijven. Hoe dan ook. kaasVanmiddag werd er gebeld en stond die mevrouw voor de deur met een pakket van de kaasboer. Een fles port, een stuk kaas en een potje mosterd. Niet nodig natuurlijk want ik word gewoon betaald om te schrijven maar wel heel leuk natuurlijk.
En daarom ga ik nog maar even door zolang de drukkerij ook de stekker er niet uit trekt en dat gaat me echt niet om de cadeautjes of bedankjes (al is dat wel leuk natuurlijk)¬† maar gewoon omdat het toch nog steeds best in een behoefte blijkt te voorzien. En neem gewoon een lekker glaasje port op mijn jubileum haha. Proost…….

Communicatie…..

digitale cameraCommunicatie, althans goed communiceren is iets wat blijkbaar niet echt hoog bij mensen op het verlanglijstje staat. En daar kreeg ik vandaag weer een mooi staaltje van toen ik de krant opensloeg waarvoor ik schrijf en las dat de volgende krant pas uitkomt op 16 augustus dus drie weken verschijnt er geen krant. Een luxe voor me want dat heb ik in al die jaren dat ik voor die krant werk nog nooit meegemaakt. Ook geen goed teken natuurlijk maar gelijk hebben ze wel, het is echt komkommertijd, weinig nieuws en weinig adverteerders.  Maar dat je het dan in de krant zelf moet lezen is wel apart eigenlijk. Had misschien ook wel handig geweest als ze ons daarover even een mailtje of zo gestuurd zouden hebben.
Maar dat betekent wel dat ik echt een paar weken ook echt vrij ben want ook bij het café waar ik nog een paar uurtjes in de week werk gaan ze twee weken dicht.
Echt voor mij een luxe. Want ook al ging ik op vakantie ik zorgde er altijd wel voor dat ik of van te voren al wat artikelen opstuurde en in ieder geval alle mailtjes wel doorstuurde.
Eigenlijk is het toch wel een apart verhaal mijn werken voor de drukkerij waar die krant gemaakt wordt.
Ik ging er werken in 1997 dus bijna al weer 20 jaar geleden als freelancer. floppyKreeg eigenlijk nooit een opdracht van waar ik over moest schrijven, kon gewoon mijn eigen ding doen en dat is altijd zo geweest. Natuurlijk heb je de verplichte nummers zoals Sinterklaas, Dodenherdenking, Koninginnedag, Hemelvaartsdag, artikelen voor adverteerders en dat soort evenementen.
In de begin tijd nog met een fototoestel met rolletje waarvan ik er maximaal 2 per week mocht af laten drukken. Ik ging best naar veel dingen toe in die tijd want er was altijd ruimte genoeg in de krant, veel adverteerders en de gemeente die het nieuws er in zette wat natuurlijk ook geld opleverde.
Een keer per week bracht ik het floppy (even diep nadenken, wat was dat ook al weer) en de foto’s naar een van de medewerkers van de drukkerij in een naburig dorp.
Al gauw toen de eerste digitale camera’s er kwamen kreeg ik er ook een. Een Sony cybershot. Een middag naar de drukkerij om tekst en uitleg te krijgen erover. Veel voordeliger dan al die rolletjes afdrukken en ik vond het super leuk om al zo snel een digitale camera te hebben.
Nou ja de floppy’s verdwenen en alles werd via internet aangeleverd, ook de foto’s en alle bestanden.
Contacten waren er nauwelijks. Een keer per week stuurde ik al mijn stukken door. Ik geloof dat in al die jaren ik misschien 3 x bij de drukkerij ben geweest. En we zijn met de correspondenten een keer met degene waar we het meest te maken hadden wezen eten om wat bij te praten.
Momenteel heb ik wel een goed contact met de andere correspondent. De krant is inmiddels veel dunner geworden, het gemeentenieuws is met de overgang naar de gemeente Krimpenerwaard verdwenen dus minder inkomen, minder pagina’s redactioneel ook. Er kwam een nieuwe eigenaar en het is dat ik zelf een keer gebeld heb of ik een gesprek met hem kon hebben anders had ik hem gewoon nog nooit gezien.communiceren De vaste krachten verdwenen en kwamen nieuwe mensen die ik ook alleen via de mail ken. Maar goed, nu dus opeens drie weken dat er geen krant verschijnt en dan moet je dat in je eigen krant lezen. Bijzonder toch. Ach eigenlijk is het altijd wel zo geweest dat wij als laatste op de hoogte waren of zou het een test zijn of we onze eigen krant wel lezen haha.
Het voelt wel een beetje aan alsof ik opeens eindeloos vakantie heb, ook wel gek eigenlijk maar zeker als het dit weer blijft heb ik er wel zin in. Wil eigenlijk nog een paar dagen naar Friesland en daar heb ik nu gewoon zee√ęn van tijd voor.

Als een deur sluit gaat de volgende weer open……..

krantDe aankomende week heb ik me voorgenomen om te gaan informeren bij de Drukkerij waar ik freelance voor werk hoe het volgend jaar verder gaat met onze krant als de gemeenten in de Krimpenerwaard gaan fuseren.
Ik word er regelmatig naar gevraagd maar ik weet het zelf ook nog niet. Wel heb ik me er, voor zover dat kan, op ingesteld dat het dan voor mij ook over is met onze krant.
Doordat momenteel de gemeente haar berichten hierin plaatst, is een deel van de kosten gegarandeerd. Als dat weg zal vallen denk ik dat het voor onze krant moeilijk wordt om overeind te blijven.
Aan de ene kant zie ik er tegenop want het brengt mij zoveel leuke dingen, contacten, bezigheden. Altijd overal op af gaan en natuurlijk ga ik dat missen.
Aan de andere kant is het ook al 17 jaar lang zo dat ik zelfs al ik vakantie had nog wel regelde dat iemand mijn mails even doorlas en doorstuurde typenwaar nodig en zodra ik thuis was meteen weer aan de bak ging om toch te zorgen dat er wat artikelen aangeleverd werden.
En de laatste jaren is ook de aanleveringdatum verschoven. Eerst was het altijd donderdagavond moest echt alles binnen zijn, bij uitzondering werd dan ruimte gereserveerd als er iets echt bijzonders was.  Dat is gewijzigd en nu zit ik ook iedere zondag nog artikelen te schrijven om ze nog in te leveren als ik in het weekend ergens geweest ben en dat komt natuurlijk regelmatig voor.
Over dit dilemma stond ik afgelopen week te praten met een collega. Ook bij haar op de krant is het reorganiseren en zijn ontslagen aan de orde van de dag. Inschrijvingen op gemeenteberichten (die tegenwoordig bij inschrijving gebeuren) waren aan een ander gegund.
Ik zie het wel, zei ik tegen haar. Meestal is het zo als er een deur sluit de volgende weer open gaat.
radio1Dit net gezegd hebben liep ik nog even terug naar de school waar we beide waren om nog iets na te vragen.
Van de lokale omroep waren ze bezig om de opnames af te ronden.  Ik werd aangesproken door een van de bestuursleden die ik natuurlijk ook regelmatig tegenkom bij evenementen.
Wat ga jij volgend jaar doen als jullie krant misschien stopt, vroeg hij aan mij.
Ik zei dat ik het niet wist of het sowieso ging stoppen en ook nog niet wat ik dan zou gaan doen.
Heb je geen zin om bij ons redacteur te worden, vroeg hij. We gaan beginnen met een omroep voor de Krimpenerwaard dus alles lokale omroepen gaan samen werken en we zijn op zoek naar redacteuren en ik dacht dat het wel wat voor jou zou zijn.
Dingen coördineren, afspraken maken, zaken regelen.
Wel vrijwilligers werk nog, maar misschien afhankelijk hoe alles gaat lopen, ook wel een gedeeltelijk betaalde baan.
Ik was helemaal verrast en zei tegen hem dat ik het leuk vond dat hij aan mij gedacht heeft.
Met dit soort vrijwilligerswerk blijf ik toch een beetje in dezelfde vijver vissen als dat ik nu doe. Dat weten ze natuurlijk dat ik daar aardig goed in thuis ben en mensen mij ook kennen van dit werk. Een win win situatie.
Vandaar ook dat ik deze week uitsluitsel wil hebbendeuren1 want het lijkt me wel leuk eigenlijk om het te gaan doen.
Dus eigenlijk werd de zin die ik nog geen 5 minuten daarvoor tegen mijn collega sprak meteen waarheid. Waar een deur dichtgaat, gaat een andere deur weer open.
Ik ben benieuwd hoe dingen zullen gaan lopen en misschien weer een keer een nieuwe uitdaging, het lijkt me leuk.