Schrijven…….

Heb momenteel gewoon echt zo’n drive om te schrijven, waar het ooit van vandaan gdownloadekomen is om te gaan schrijven dat weet ik niet eens meer maar het begon al heel vroeg, nog voordat ik mijn dagboek begon op 13 jarige leeftijd.
Het begon ooit met het schrijven van kleine briefjes in suikerzakjes die ik altijd meenam als er ergens wat gedronken werd in een restaurant. Nu kwam dat natuurlijk in mijn jeugd zelden voor. Alleen bij de reizen naar Friesland en de reisjes van de reisvereniging waar mijn ouders lid van waren. Overal “pikte” (ik vroeg er altijd netjes om onder het mom van ik spaar suikerzakjes) ik suikerzakjes die plakte ik in een schrift en daar deed ik dan kleine briefjes in met waar het was geweest en met wie ik daar was geweest.
Eenmaal een dagboek begon ik er regelmatig in te schrijven en ik vond het leuk, zo’n dagboek met een slotje dat als je dat wilde met een paperclips open te maken was.
Na mijn digitalisering van alle dagboeken heb ik helaas die twee oude dagboekjes ook weggedaan.
f6c44d601197a5ab381b9165928c9ad633d614efMisschien geinspireerd door de boeken die ik altijd las, kan beter zeggen verslond, er staan nog een heel stapeltjes letterlijk kapot gelezen boekjes in mijn kast. En ook in de bieb was ik wekelijks te vinden.
Schrijven was dus al vroeg mijn ding al moet ik zeggen dat ik voor mijn opstellen helemaal geen hoge cijfers scoorde en ik ook voor vreemde talen een hoger cijfer had dan voor Nederlands.
Bij al het vrijwilligerswerk notuleerde ik meestal. Bij de haven, naast de kantinediensten maakte ik ooit een voorlichtingsboekje over de haven dat alle passanten aangeboden kregen. In het clubblad maakte ik een jaarverslag over het vaarseizoen.
Dat zorgde er ook voor dat ik gevraagd werd om voor de krant te gaan schrijven, iemand uit de haven had mijn naam doorgegeven. Ik vond het best wel eng in het begin, zeker in die tijd werd het huis aan huis blad niet gelezen maar verslonden en zo taalvast vond ik mezelf nu ook weer niet. Maar aldoende leerde ik het wel en het heeft me echt zoveel moois gebracht, bij zoveel mensen over de vloer, bedrijven, winkels, gemeente, andere fotografen. Kortom best een groot netwerk van mensen die ik ken(de).
Na mijn scheiding dus gaan bloggen en dat doe ik nog steeds met zoveel plezier.
Momenteel nog interviews voor de Pet, het huisblad van de zorginstelling, deze maand had ik weer drie interviews. In vergelijking met het aantal voor de krant natuurlijk niet veel maar het zijn wel de interviews die ik altijd het leukste vond om te doen namelijk verhalen van mensen. Zoals dit keer over een 100 jarige, iemand die nieuw in dienst is gekomen en een 96 dame die in Duitsland woont en hier weer een weekje op bezoek was.CroppedImage636347-stakeholder-interview-600
Prachtig vind ik het die verhalen te lezen, er over te schrijven zonder druk, pressie of deadline. (nou ja wel een beetje natuurlijk maar veel meer ruimte dan voor de krant)
En na de zomervakantie gaan kijken of we het op kunnen zetten om levensverhalen te gaan schrijven met mensen. Een nieuwe uitdaging dus maar kijken wat daar uitkomt en hoe het uitpakt, lijkt me wel leuk voor de herfst en wintermaanden die toch niet helemaal mijn ding zijn.

Zelfs ik niet……

2019-03-10 (2)Ik ga al snel even naar buiten, een rondje fietsen maar zoals het vandaag was ga zelfs ik niet de deur uit. Nou ja ben even mijn wasgoed op wezen halen dat ik gisteren opgehangen had en gewoon droog geworden was buiten maar daar bleef het ook bij.
(Heb een grote luifel voor mijn blokhut waar de was onder kan hangen ook al regent het of het moet echt van die slagregens zijn maar zelfs vandaag was alles droog geworden).
Vandaag dus mijn vertier maar in huis gezocht.
Vannacht kon ik niet in slaap komen, eigen schuld dikke bult zit momenteel wel eens op de computer een legpuzzel te doen en dat is soms ook zo verslavend dat het veel te laat wordt. Ging dus half 3 naar bed en kon toen niet slapen en lag om half 5 nog wakker. schapen-tellen-om-in-slaap-te-vallenNiet zo gek natuurlijk als je een tijdje naar al die stukjes zit te turen, althans dat denk ik dat het daar door kwam. Maar ik lag gewoon lekker, had geen vervelende gedachtes of zo dus niet zo erg. Je kan kiezen uit een verschillend aantal stukjes voor de puzzel en ik had een puzzel van 384 stukjes genomen. Ik download dan een hele serie en de puzzels die ik niet leuk vind doe ik dan bijvoorbeeld in 54 stukjes, snel klaar en dan kan ik de volgende namelijk pas doen.  De mooie, ik hou van kleurrijke puzzels, doe ik met kleinere stukjes.
Vanmorgen een gat in de dag geslapen en eigenlijk wilde ik toen ik opkwam meteen weer terug haha. Dacht kopje thee mee en weer onder de dekens duiken.
Toch maar niet gedaan, opgekomen, uitgebreid ontbijtje/lunch genomen en daarna mijn dagboek bij gaan werken. Meestal zet ik per dag wat steekwoorden en werk het later dan uit. Kopieer ook altijd mijn blogjes er in, dus dat ook meteen gedaan en uitgedraaid allemaal.
Nog even gewerkt aan mijn verslaving. Een dag in mijn dagboek uitwerken en dan mocht ik van mezelf 10 stukjes neerleggen weer van mijn legpuzzel. Je moet maar gek zijn. 5d9bd784bfd234610bf8ba15e7ad6a4e_XL
Het grappige was wel dat ik met beide precies gelijkertijd klaar was, na mijn laatste dag bijwerken ook de laatste 10 stukjes neerleggen en mijn legpuzzel was ook klaar.
Me ook nog maar wat nuttig gemaakt, was gestreken en opgevouwen. Gestofzuigd, de afwas gedaan en toepasselijk eten klaargemaakt (gewoon uit de vriezer in een pannetje opgewarmd) met dit weer namelijk snert…… lekker hoor.  Hopend op beter weer maar zo te zien moet ik daar nog even op wachten maar morgen weer of geen weer ga ik wel weer even fietsen of als het te hard waait wandelen. Ik mis het gewoon.

Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. 😉
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, geërfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.  Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”  we met hen mee naar de kerk.  Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.  En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.

Mottenballen……

mottenballenVandaag was het weer treurnis met het weer en ook geen fietsweer en ik moest eigenlijk nog de zolder eens een beetje opruimen en wat dingen daarop zetten die ik nog wil bewaren die bij mijn moeder vandaan kwamen.
Hoe meer ruimte je hebt hoe meer je bewaart, niet altijd handig maar goed. Januari was ik het laatst op de zolder geweest om de kerstspullen er neer te zetten en ik had ze zo om het hoekje de zolder opgeschoven. Voor de rest was het wel aardig opgeruimd daar.
Ik had nog een aantal kussens die ik op de zolder willen leggen maar het is me al een keer gebeurd dat een wollen jas helemaal verziekt was door motten denk ik of andere beestjes die graag gaatjes knagen in kleding. Dus ik dacht even langs het Kruidvat uit mijn werk mottenballen kopen. Ik heb ze daar wel eens vaker gekocht.
Ik loop de winkel door maar kan ze nergens vinden, vraag het aan een van de verkoopsters.
Ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden en weet echt niet waar ik het over heb. Kunt u zeggen waar dat voor gebruikt wordt zegt ze. Dus ik probeer het haar uit te leggen. Een man die in de buurt staat zegt, bestaan die nog ??  Het meisje zegt die verkopen we niet hoor. Oké het is niet anders en ik zou ook niet weten waar je die dan zou kunnen kopen. Nou ja dan maar zonder mottenballen.
De zolder opgegaan en was eigenlijk zo klaar met alles even op zijn plaats zetten en daarna de rest op de zolder te zetten.
Maar zo in het kamertjes zittend waar alles stond dat naar de zolder moest keek ik zo naar mijn dagboeken, pakte er willekeurig een op en begon er in te lezen. En dan ben ik zo weer een uur verder.
En al lezend besefte ik dat scheiden de beste beslissing is geweest die ik ooit in mijn leven genomen heb.
Weer een klusje geklaard. Morgen ga ik met mijn schoonzusje op ziekenbezoek bij mijn broer. Hij is gisteren geopereerd aan zijn stembanden in Leiden en zei wel geen bezoek te hoeven omdat hij toch niet mag praten maar je laat hem daar ook niet alleen liggen natuurlijk. De operatie was goed verlopen, duurde gewoon nog 4 uur en ik hoop voor hem dat het resultaat heeft want hij werd gewoon doodmoe van “normaal” praten.
Vanavond zou ik even naar een vriendin gaan maar ze belde af omdat ze onverwacht iemand kreeg die wat dingen voor haar uit moest zoeken voor de belasting.
Van de zolder had ik een oude telefoon meegenomen want bij mijn huidige vaste telefoon had ik ergens op een knopje gedrukt en daardoor het toetsenbord geblokkeerd. Dat is al maanden zo dat ik er ook niet mee kon bellen maar nog wel gebeld worden. Ik ben de gebruiksaanwijzing kwijt en wist gewoon niet hoe ik die blokkade weg kon halen.
Nu bel ik toch praktisch altijd mobiel en word ik ook nog zelden op mijn vaste telefoon gebeld. Maar toch. Vanavond weer eens van alles proberen, op allerlei knopjes gedrukt en opeens ja hoor, het goede knopje ingedrukt en hij deblokkeert dus weer. telefoonEen heleboel gemiste oproepen zie ik staan waaronder nog oude van mijn moeder.
Ik verander meteen de ringtone, dat had ik meteen na het overlijden van mijn moeder al gezegd, zij was een van de weinige die mij nog belde op mijn vaste telefoon en als die toon klinkt is dat het eerste wat ik denk. Dus een andere ringtone er op gezet en weer een goed werkende telefoon.  Morgen toch maar eens bij een ander filiaal van Kruidvat vragen naar mottenballen want ik weet zeker dat ik na die verwoesting van mijn jas daar mottenballen gekocht heb……..

Mijn dagboek……..

Jgeheugeneetje wat kan een mens zich toch soms vergissen en blijken dingen die ik mezelf herinner helemaal niet te kloppen met de feiten.
Zoals bijvoorbeeld met mijn dagboek, ik heb altijd gedacht dat ik dat van mijn vriendinnetje gekregen had toen ik 13 werd en dan zou ik die jaar precies 50 jaar dagboek hebben en daar wilde ik een blogje over schrijven en zat zo even te kijken in mijn eerste dagboek.
En wat bleek dat is pas in 1967 geweest en ik heb het niet van mijn vriendin gehad maar voor Sinterklaas.
Nou ja dan toch nog maar even over mijn dagboek,al is het dan nog geen 50 jaar,  want in de loop der jaren is dat toch wel een belangrijk iets voor me geworden. Dingen van me afschrijven.
Ik zal zo even terug te lezen in mijn eerste schrijfsels en waar gingen die over, ja waar gaan dingen over als je 15 jaar bent. Jongens en school….. veel meer was er niet in te lezen haha.
En nu ? Nu schrijf ik nog regelmatig over mannen in mijn leven in mijn dagboek en ik weet dat er zijn die dat best graag eens zouden willen lezen wat ik er over schrijf.
Maar mijn dagboek is van mij, daar mag niemand in lezen.
Inmiddels staan er al heel wat woorden in mijn dagboeken tot nu toe staat de teller op bijna 4.000.000 woorden (zag ik toevallig, dat ga ik wel halen dit jaar nog) .
Niets iets om in een dag uit te lezen.
De eerste jaren werd er niet zoveel geschreven. Eigenlijk begon ik pas echt te schrijven zoals ik dat dan noem dingen die me raken toen ik wat ouder werd en laatste jaren schrijf ik toch wel veel in mijn dagboek. Ik vind het prettig om even dingen op te schrijven even mijn diepste gevoelens, gedachten, dingen op papier te zetten.
Eigenlijk is het heel vaak mijn vriend, troost, plezier en weet ik wat geweest in moeilijke maar ook in mooie tijden.
Heel dierbaar is voor mij het aparte dagboek dat ik bijgehouden heb over mijn dochtertje. Onbetaalbaar nu omdat ook daar herinneringen met me op de loop gaan soms. En hoewel ik er zelden of nooit in lees in mijn dagboeken vind ik het prettig om ze te hebben.
Jarenlang had ik ook een kopie er van bij mijn vriendin voor het geval, brand of weet ik veel en ik dingen kwijt zou raken.
De eerste jaren waren natuurlijk allemaal gewoon met de hand geschreven dagboeken maar toen de computer kwam heb ik al mijn dagboeken gedigitaliseerd. Een klus waar ik zo’n 5 jaar over gedaan heb denk ik. Niet alleen omdat het veel tijd in beslag nam maar alle herinneringen kwam ook weer boven en beleefd en soms had ik dan even dat ik gewoon moest stoppen. Maar ik heb ze ook wel op papier uitgedraaid en in mappen gedaan.
De eerste jaren gingen er wel drie jaren in een map momenteel heb ik er drie voor een jaar nodig omdat ik ook mijn blogs er in zet.
Het enige waar ik spijt van heb dat ik de allereerste dagboekjes, die met slotje rood geruit, weggedaan heb toen ik alles gedigitaliseerd had. Of de keer dat ik in het ziekenhuis lag en geopereerd was en bijkwam uit de narcose en als eerste aan de verpleegster vroeg, mag ik pen en papier en ging schrijven. Een normaal mens vraagt dan wat te drinken of zo haha.
Ook heb ik bij gebrek aan papier in het ziekenhuis een keer mijn dagboek geschreven op van die papieren maandverbandzakjes. Een mens wordt creatief bij gebrek aan ander papier.
Mijn allereerste dagboeken zijn ook voor een deel in het Frans geschreven omdat ik het vermoeden had dat mijn broer ze las en die kende geen Frans. Of ik ze nu nog kan lezen haha kom er vast wel uit maar wel grappig natuurlijk. Of het dubbele dagboek dat ik had waar ik inschreef wat ik gedaan had (en ook tegen mijn moeder zei) en goed vindbaar was voor mijn moeder. Maar mijn echte dagboek dat ik diep verstopt had waarin stond wat ik echt gedaan had en waar ik echt geweest was (met jongens op stap op de brommer op zondag naar de disco).
Zo zou ik nog heel wat verhalen over mijn dagboeken kunnen vertellen.
Inmiddels staan er in mijn Dagboekenboeken/logeer/dagboek kamer 60 mappen met al mijn dagboeken en ik mag hopen dat er nog heel veel bij zullen komen want schrijven in mijn dagboek is echt iets waar ik niet zonder kan.

 

Dagboek…

dagboekkeVandaag bezig geweest mijn dagboek af te sluiten, daar was ik al een paar dagen mee bezig. Nog een paar dingen doen en dan is het klaar.
Ieder jaar zoek ik een andere letter op voor de teksten en weer een andere letter voor de koptekst en datum.
Dan wil ik ook nog dat al mijn blogs er in komen te staan dus ook nog wel een dingetje om te doen even.
Om het verschil met mijn dagboek te maken zijn de blogs cursief en de 365 uitdagingen dik gedrukt. Ja het moet er strak uitzien haha.
Nou ja het is mede door het vele bloggen natuurlijk een aardig dik boek geworden.
Bij alle gebeurtenissen waar ik voor de krant geweest ben zet ik er ook een klein fotootje bij.
En ik gooi ook nog een aantal leuke of lieve sms’jes er in om het leuk af te maken, die dan weer schuin en dik gedrukt staan.
Dat levert dit jaar wel zo’n 400 pagina’s op en die moet ik nog “even ” uitdraaien en in hoesjes doen.
Daarom zal ik morgen eerst maar een paar cartridges bestellen want ik ben bang dat ik het met de resterende inkt in mijn printer dit niet ga redden.
Maar ik vind het ook nog steeds zo leuk om te doen en al doende alles controlerend loop ik toch weer even zo het hele dagboek door dus eigenlijk mijn hele jaar even door.
En dan zie ik weer dingen waarvan ik denk, oeps, dat schreef ik vorig jaar ook en nu in januari heb ik dat ook weer geschreven. Zoals vorig jaar in januari dat ik schreef dat ik nodig aan de keuken moest beginnen en dit jaar weer. Nu zal ik dus wel echt moeten toch ander boet ik wel in aan geloofwaardigheid haha.
Vanmiddag nog wel de tijd genomen om heerlijk te gaan wandelen in het Loetbos met mijn hondje. Eerst met hem naar mijn moeder gegaan, ze vond het zo leuk. Hij moest meteen bij haar op schoot zitten. Gelukkig had ik mijn camera bij me.
Vanavond is hij weer opgehaald en geloof me ik mis hem gewoon al weer. Opletten met de deur open en dicht doen. Het getrippel achter me aan als ik wat uit de bijkeuken pak is weer weg. Gek hoe snel je er toch weer aan gewend bent zo’n beestje in huis.
Nou ja ook prima zo, ik heb het heel leuk gevonden met hem en wie weet komt ie nog wel eens een keer om te logeren nu ze weten dat het zo goed is gegaan.
Het was vandaag prachtig en mama en simbazonnig weer om te wandelen, heerlijk hoor. Gauw mijn fiets laten maken en weer eens op de pedalen, ik mis het echt heel.  Natuurlijk ben ik blij dat ik de auto van mijn zus nog steeds heb, dat kwam nu wel heel goed uit zo en ik waardeer dat heel erg dat ze zo makkelijk daar mee is. Maar dat fietsen is toch meer mijn ding dus gauw naar de fietsenmaker deze week, hij is inmiddels verhuisd dus ik ben straks vast zijn eerste klant maar of ie daar blij mee is??