Niet knerpen…….

VrijheidAls ik vroeger wel eens iets had zei mijn moeder altijd “zit niet te knerpen” het gaat vanzelf weer over. En meestal klopte dat dan ook wel.
Zij was niet zo van het sentiment en “ach kind wat heb je nou”…. en die instelling heb ik ook nog steeds een beetje.
Ga dan ook niet lopen (schrijven) knerpen op mijn blog en heel eerlijk gezegd gaat het gewoon beter dan ik verwacht had.
Gisteren was het echt wel heel vervelend, zeker de trap op en af was even een dingetje maar ik dacht “niet knerpen” je komt vanzelf boven c.q. beneden weer dan maar twee stappen op een tree tegelijk. Ik had nog een afspraak voor een interview en ben toch op mijn fiets gestapt. Het ging net, alleen het op en afstappen was nog wel vervelend. Mijn knie kon nog slecht buigen. Als ik eenmaal aan het fietsen was ging het aardig.
Afijn ik zit toch wel te knerpen, dus stoppen daarmee. Vandaag ging het al een stuk beter en vanmiddag ben ik lekker een eind gaan fietsen. Morgen zie ik een bakje Hema wel weer zitten.
Had vandaag weer een interview voor het blad van het zorgcentrum. Ze willen het blad wat gaan vernieuwen en daarom iedere keer als het verschijnt een thema er aan koppelen en dit keer is dat 75 jaar bevrijding.
Vandaag interviewde ik een nieuw hoofd zorg, een leuk gesprek, een leuk spontaan mens. Aan het eind van het interview vertelde ik haar van het thema en vroeg of ze daar ook iets mee had. En dat had ze. Zo’n indrukwekkend verhaal over haar Joodse oma.
Haar oma ontsnapte met haar broer omdat ze niet thuis waren terwijl haar hele familie was verraden en weggevoerd werd. Net voor de bevrijding overleden de overgrootouders. Haar oma zwierf de laatste maanden over straat met een rugzakje en met hier en daar een onderduikadresje voor een paar nachten. Samen met haar broer en nog een zus die wel weggevoerd was overleefden ze de oorlog.
Een aantal jaren geleden kreeg de familie bericht van iemand uit Duitsland (haar overgrootvader en -moeder waren van Duitse komaf) dat hij een dagboek had dat haar overgrootmoeder bijgehouden had in de oorlog. Van dit dagboek is een boek gemaakt. Helaas kon haar oma dat niet meer meemaken, die was zeven jaar daarvoor overleden.
Zo’n bijzonder, prachtig/verdrietig maar ook mooi verhaal van een Joodse familie in oorlogstijd. IMG_20200306_101921Zij had zulke mooie herinneringen en een speciale band met haar oma. Ze logeerde er een paar keer per week en haar oma vertelde dan altijd de verhalen over de oorlog.
Zij vertelde ook dat het inmiddels wel de 3e generatie is maar dat nog steeds de oorlog door het verlies van zoveel mensen nooit vergeten wordt.
Dan denk ik even een interviewtje met een nieuw hoofd verzorging en dan kom ik met zo’n prachtig verhaal er bij naar huis. Nu nog uitwerken. Ga mijn uiterste best doen want dat verdient dit verhaal wel.
Dit is de omschrijving van het boek dat “Deze ontspoorde wereld” heet.

Van 1940 tot 1944 houdt de in Nederland wonende Duits-Joodse Paula Bermann een dagboek bij. Dat doet ze in het Kurrentschrift, een Duitse schrijfmethode die nog maar weinigen kunnen lezen. Het dagboek vormt een beklemmend verslag over de wereld in oorlog, haar Nederlandse gezin, haar familie in Duitsland. Ze is politiek zeer goed geïnformeerd en beschrijft het dagelijks leven in Amsterdam en vanaf 1942 in onderduik in Jutphaas gedetailleerd. Tussen de regels door klinken haar angsten en verlangens, en haar weerzin tegen een opgelegde identiteit: zowel Duits als Joods. Als Duitse wordt ze gewantrouwd, als Joodse opgejaagd.
Bermanns dagboekaantekeningen zijn doortrokken van weemoed, boosheid, zorg om haar kinderen, afkeer van haar landgenoten en angst voor verraad. Nooit eerder verscheen een zo gedreven en precieze beschrijving van een leven in bezet Nederland, geschreven door een Duitse Jodin.
Het dagboek eindigt abrupt: voorjaar 1944 worden Paula, haar man Coen en hun dochter Inge verraden, opgepakt en via Westerbork naar Bergen-Belsen gedeporteerd. Vlak voor de bevrijding sterven Paula en Coen. Hun drie kinderen overleven de oorlog.
Paula Bermann, geboren 9 maart 1895, groeide op in een liberaal Joods gezin in het Duitse Konken en Kusel, en diende tijdens de Eerste Wereldoorlog als verpleegster aan het front in
Frankrijk.
In augustus 1918 trouwde Paula met de Nederlander Coen van Es, eveneens van Joodse afkomst. Coen en Paula kregen drie kinderen: Hans (1919), Inge (1923) en Sonja (1927). Tot Paula, Coen en Sonja op 24 augustus 1942 onderdoken bij het gezin van beroepsmilitair Jan Kooy in Jutphaas, een dorp vlak bij Utrecht, bewoonde het gezin een benedenhuis in Amsterdam-Zuid.

Wie schrijft blijft…….

Kaart 1

Maandag werd ik wakker met een zere keel, voor de rest voelde ik me wel prima hoor maar wel vervelend.
En sinds gisterenochtend ben ik snip en snip verkouden dus kwam het lekker los in ieder geval. Gisterenmiddag dus maar een beetje binnen blijven hangen en me weer bezig gaan houden met mijn oude dagboeken opleuken. Vandaag weer lekker wezen fietsen en heerlijk snotterend in de tuin aan het werk geweest.
Alle kaarten die in een grote map zitten ga ik van alle jaren in fotomapjes doen, echt een leuk werkje om te doen.
En maandag had ik nog geluk, ik wip best regelmatig even bij de kringloop binnen en nu vond ik een map met daarin 40 van die bladen waar je kaarten en foto’s ook natuurlijk in op kan bergen.
Die mapjes zijn best nog wel duur en voor deze 40 met multomap betaalde ik maar 50 cent dus ik kon weer even lekker vooruit.
Drie jaren weer gedaan. woorden 1
En dan kom ik kerstkaarten tegen van mensen waarvan ik denk, wie waren dat nou weer in vredesnaam. Ik weet het echt niet meer. De meeste wel maar er zitten namen bij dat ik denk “zijn dat mijn kaarten wel?”.
Als ik naar het jaartal krijg ga ik er vanuit dat het collega’s van mijn exgenoot zijn die een kaartje gestuurd hebben. En al die namen zitten echt niet zo goed in mijn database opgeslagen.
Wat ook wel leuk was om te zien hoe in een bepaalde periode kaarten ook veranderen zoals de jaren die ik nu deed 1998, 1999 en 2000. Daar zitten echt veel eigengemaakte kaarten bij. En zelf maakte ik in die tijd ook voor iedere gelegenheid zelf een kaart.
Op de computer toen dus ook. Eigenlijk wist ik het ook niet meer maar voor de millenniumwisseling had ik best een leuke kaart gemaakt vind ik zelf (zei ze).
Daar had ik namelijk 2000 woorden opgezet voor het nieuwe jaar. Niet zo maar woorden wel met een woordenboek naast me uit zitten zoeken weet ik nog wel. Maar wel woorden waar ik “iets” mee had. Dus niet zo maar per letter de eerste 76 woorden uit het woorden boek genomen. (76×26+4 is 2000 woorden) En zo fijn dat Word de woorden automatisch telt 😉 .
Ik weet nog dat het een hele klus was om alles woorden op de kaart te krijgen, het lettertype. Wilde er ook nog de gebruikelijke wens natuurlijk inzetten….. en ik had mooie gevlamde kaarten gekocht. Kortom een van mijn betere kunstwerkjes.
Vanmiddag ook even een kunstwerkje op het schrijfgebied nog gedaan. Ik werd gisteren gebeld door een directeur van een kleine woningcoöperatie van seniorenwoningen. De huismeester van deze complexen ging met pensioen en hij moest een toespraak houden.
Nu was het schrijven van een toespraak niet zo zijn ding dus belde hij mij of ik een toespraak wilde maken voor hem. Kaart 2Vanmorgen langs geweest om er over te praten en vanmiddag geschreven en hij was er dik tevreden over. Omdat ik hem persoonlijk ken zei ik dat ik er niets voor hoefde te hebben. Vond het ook wel leuk dat ie me vroeg er voor en vond het ook wel een uitdaging. Ik had geen zin om voor een paar euro’s weer wijzigingen aan de gemeente door te geven. Hij zei dat hij wel een cadeaubon zou kopen voor me, nou dat is dan wel weer leuk natuurlijk.
Nu ik het weet dat je dat ook kan kom ik misschien ook nog wel voor de Nieuwjaarstoespraak, zei hij nog.  Ik wacht het maar af. Gewoon leuk om te doen zulke onverwachte dingen toch……..

Beetje nostalgie

lijnen 1Gelukkig kijk ik tegenwoordig niet meer op buienradar anders was ik vandaag zeker thuisgebleven en nu ging ik gewoon even fietsen, wilde nog naar de kringloop even kijken of ze nog ringbanden hadden. Beetje regen op de heenweg maar viel mee.
Ben momenteel bezig om mijn alleroudste dagboeken een beetje te fatsoeneren, dat was ik al eens heel lang van plan en nu heb ik er gewoon wat meer tijd voor.
Best leuk om te doen, soms ook niet want ongemerkt lees je ook wel weer dingen waarvan ik denk, laat maar het is allemaal gebeurd en verleden tijd.
Had bij de Hema leuke stickers gekocht want ik wil dan op alle banden dezelfde stickers doen met daarop de jaartallen van de dagboeken.  Ze waren afgeprijsd naar 50 cent voor 20 stickers, dan waren ze ook nog eens 1 + 1 gratis en 10% korting dus ik betaalde voor 120 stickers 1,35. Koopje.
De eerste jaren schreef ik nog niet zoveel dus toen zaten er ook wel meerdere jaren in een map en daar heb ik nu netjes tabbladen tussen gedaan (gevonden bij de kringloop) . Afijn allemaal van die kleine dingen.
Foto’s en kaarten die gewoon bij elkaar in een plastic hoesje zaten allemaal in aparte plastic hoesjes doen, gebruik daar nu nog fotohoesjes voor maar die zijn best prijzig en ooit had ik een sealapparaat waarmee ik ze zelf maakte.
Heb mezelf vandaag daarom maar getrakteerd op zo’n nieuw apparaat en het besteld, wel meteen een goeie gekocht zodat ie een tijdje meegaat. Was in december best zuinig geweest ondanks de feestdagen en nog steeds eigenlijk eet ik praktisch op de verse producten na uit de vriezer.
Afijn soms mag ik mezelf ook wel eens een cadeautje geven. En bij de kringloop verkopen ze de ringbanden voor 25 cent per stuk, zoek ze wel uit die ik leuk vind, beetje kleurig en met plaatjes. Dit keer zat er in een map een flinke stapels plastic hoesjes en in de andere tabbladen en half gevuld met schrijfpapier. Komt altijd wel weer van pas.
Maar wat ik in mijn dagboeken nog tegenkwam was een oude “handoplegging” .
lijnen2Kennen jullie die machines nog waarop je je hand moest leggen en dan gaf de machine je toekomst weer in de vorm van een kaartje dat er uitrolde. Zo grappig. Aan de ene kant stonden de handlijnen en aan de andere kant de toekomst denk dat ie uit 1967 was dus toen was ik zo 15 jaar oud.
Een ding dat er instaat klopt wel “U wordt aangeraden u veel in de frisse lucht op te houden” . Nou dat doe ik altijd wel en heb ik dus vandaag ook gedaan en fris was het, kwam dus drijfnat door thuis maar eigenlijk vond ik het helemaal niet erg.

Bewaren…………

dagboekkeIk weet niet waar mijn tik vandaag komt om papieren te bewaren maar ik heb hem wel. Niet van mijn moeder in ieder geval want die heeft echt geen schriftje of wat dan ook van ons bewaard van vroeger. (Nog wel wat zelf geschreven dagboeken moet ik zeggen die heeft ze nog wel) Heel vaak vertelt ze het verhaal dat toen ik net geboren was, zij in het ziekenhuis lag een paar weken met borstontsteking en ik was bij haar natuurlijk. Een van de andere dames op haar afdeling had een heel gedicht gemaakt voor mijn moeder net alsof ik dat tegen haar vertelde. En iedere keer zegt ze dat ze er zo’n spijt van heeft dat ze dat gedicht kwijt is geraakt, ze had het nog heel lang bewaard vertelde ze. Mijn moeder was aardig opruimerig, geen stukje speelgoed ook heb ik meer van vroeger, behalve de paar poppen die ik zelf bewaard heb. Zelf heb ik ook wel een aantal dingen weggedaan die ik spaarde zoals Koninginneplaten haha, boeken vol had ik, zijn allemaal in de papiercontainer gegaan en sigarenbandjes. Maar vanaf mijn dertiende jaar toen ik mijn eerste dagboek kreeg ging ik als ik ergens geweest was altijd een suikerzakje vragen die toen nog vaak een foto of naam van het restaurant of wat dan ook hadden. Of een bedrukt servet. Die plakte ik in mijn dagboek er bij als ik ergens geweest was. En dat is zo gebleven, alle kaarten, aankondigingen, uitnodigingen, geboorte en overlijdenskaarten en weet ik wat voor dingen bewaar ik nog steeds. Dus geeft mijn dagboek naast een verslag van jaren ook een beeld van hoe dingen in de loop der jaren veranderd zijn. Zoals periodes dat iedereen eigengemaakte kerstkaarten stuurde en dat soort dingen. Ook is wel een beeld te zien van soorten geboortekaartjes en hoe dat veranderde. Hoe er vroeger nog verlovingskaartjes verstuurd werden, dat kom je toch niet meer tegen. Ik vind het heel leuk en wat mijn zoon er later mee doet mag hij weten, ik heb een digitale versie van de teksten en ik kan me voorstellen dat hij geen ca 50 (nu dus) multo mappen zal gaan bewaren maar je weet het maar nooit. Hij mag ze van mij ook publiceren of verkopen hoor, dat maakt mij niet uit hoewel er misschien mensen zijn die dat niet zo leuk zullen vinden. Maar goed hoop dat dit probleem zich nog voorlopig niet voordoet dus. Van mijn middelbare schooltijd heb ik een klein doosje met spullen bewaard zoals een paar agenda’s, een stapeltje schoolkranten nog op een stencilmachine gedrukt zo leuk, mijn examenschrift met opdrachten, gelezen boeken en geleerde gedichten enz. MultomappenEn nog wat strafwerk (nooit ingeleverd blijkbaar, altijd over vergeten boeken, toen al een warhoofd) Mijn geheimschrift en zo nog wat papieren. Daarnaast heb ik ook nog alle brieven die ik bewaard heb van het schrijven met twee correspondentievriendinnen. Ach ja zelf vind ik het een onschuldige hobby je hebt ook mensen die kamers vol met pennen of aanstekers bewaren. Iedere gek heeft zijn gebrek dus zal ik maar zeggen.

Plaatjes internet