Driedubbel opgelucht…….

regenVandaag was het weer gelukkig iets minder heftig en ik had na twee dagen binnen zitten echt zin om even te gaan fietsen, weer of geen weer, regen of geen regen.
En dus ook gedaan. Het regende wel een beetje maar goed voordat ik 10 km verder was ik toch nog wel aardig nat geworden. (waarom zou ik ook een regenbroek aantrekken die in de schuur ligt haha).
Mijn fiets mag tegenwoordig in mijn bijkeuken staan, beter voor de accu, mijn schuur is nogal vochtig en dat is niet al te best voor accu’s. Vanmorgen zette ik hem aan en hij reageerde niet. Ik sjouwde de tassen met schoon wasgoed voor mijn moeder er maar weer af en naar binnen, dacht dan maar even zonder naar mijn werk. Toch nog maar even het schermpje er af. Beetje schoonvegen en hij deed het weer.
inrkeerkInmiddels aan de late kant gauw mijn fietstassen weer gepakt en weg gegaan, zoals vanmiddag toen ik om half 5 weer pas thuiskwam bleek zonder de achterdeur op slot te hebben gedaan.
Oeps niet zo heel erg slim natuurlijk, gauw binnen gekeken, maar ik zag niets geks dus was behoorlijk opgelucht. Daar kwam ik weer goed weg.
Fietsend vanmiddag naar mijn moeder kom ik mijn schoonzusje tegen. Mijn broer had vandaag het vervolgonderzoek gekregen in het ziekenhuis van het darmonderzoek. Ze waren al weer thuis en alles was goed, er zijn een paar poliepen weggehaald en voor de rest was er niets verontrustends gevonden. Wat was ik blij zeg.
opgeluchtAls ik bij mijn moeder kom is er net de assistente van de dokter die met de uitslag van haar bloedonderzoek kwam. Alles bleek goed te zijn en ten opzichte van vorig jaar niets achteruit gegaan. En dat is best bijzonder, zei de assistente. Mijn moeder is vandaag in een goeie conditie, ze praat over van alles mee. Lijkt het afwezige wat ze soms wel heeft even helemaal kwijt te zijn.
Er is een brief gekomen of de burgemeester op bezoek mag komen als ze in januari 100 hoopt te worden. Ze vindt het wel leuk dus we gaan er maar positief op reageren.
Gelukkig inmiddels droog geworden en ik fiets weer naar huis, als ik thuiskom zie ik een brief liggen van hetzelfde onderzoek als mijn broer gehad heeft en veel mensen van boven de 55 of zo krijgen. Een preventief onderzoek naar darmkanker dat ik ruim een week geleden had ingestuurd.
opgeluchtqIk scheur hem meteen over en ik zie staan, de uitslag is goed. Niet dat ik nou zo heel bang er voor was maar goed je weet het allemaal maar nooit toch dat zag ik bij mijn broer die had ook totaal geen klachten.
Een driedubbele opluchting dus vandaag en dat geeft toch wel een lekker gevoel.

Plaatjes internet

U staat al in mijn agenda

Ja hedoktert is momenteel een beetje kommer en kwel in de familie. Afgelopen maandag belde mijn broer me op over een tl die hij voor mijn moeder wilde kopen. Dat wilde hij bij de Hema doen want ik heb daar een kortingsbon van en hij vroeg of ik daar die dag nog naar toe ging dan konden we meteen even praten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn hele leven ooit ergens samen met mijn broer wat ben wezen drinken dus was ik wel wat verbaasd er over.
We spraken een tijd af en waren er allebei op tijd. Eerst gingen we kijken naar de lamp die hij zocht en toen zei ik zullen we even een bakje doen.
Eerst wat pratend over mijn moeder. Zelf staat ie nog op de lijst voor twee operaties, een in Leiden om zijn stembanden proberen te herstellen. Hij kan na zijn operatie aan zijn aorta nog steeds niet goed praten en hij heeft ook nog staar.
Ik moet je nog wat vertellen zei hij, ik heb een onderzoek gehad naar darmkanker en het was niet goed dus ik moet voor nader onderzoek.
Ik schrok er best van eigenlijk en zei Jeetje joh, dat kan er ook nog wel bij zeg, hoe voel je je er onder.  Hij zei zich best rustig te voelen en het maar af zou wachten maar ik zag best aan hem dat het weer flink aangekomen was.  Ik weet best dat het iets onschuldigs kan zijn dat gebeurt natuurlijk ook maar toch…… zo’n boodschap is niet leuk om te krijgen en dan weer van die vervelende onderzoeken.  We zaten zo nog een tijdje te praten en gingen toen onze eigen weg weer.
Dinsdagochtend werd ik al voordat ik naar mijn werk ging opgebeld door de coördinator  van mijn moeder die vertelde dat ze maandagavond gevallen was. Het ging wel weer redelijke goed maar ze had een heel blauw oog en ze vond ze wel wat apathisch en in de war. Ik vroeg of het nodig was om te komen maar dat hoefde niet, ze was weer op en wat opgeknapt.
Mijn zus zou er ’s middags naar toe gaan dus ik ging gisteren. Toen zat ze ook futloos in haar stoel.  De dingen die ze normaal in huis doet had ze niet gedaan en ze was wat verward en wazig.  Ik draaide maar even haar wasje, wat opruimen en schoonmaken, het bed verschonen. Ze vertelde dat ze ’s morgens zelf niet uit bed was gekomen maar dat ze zorg haar geholpen had maar nu voel ik me weer goed hoor zei ze nog.
Vanmorgen weer hetzelfde, mijn zus was er vandaag en belde dat de zorg toch de dokter had gevraagd langs te komen vanmiddag.  Samen met mijn zus besloot ik vanmiddag daar te blijven tot hij geweest was.  Toen ze net wakker werd schrok de dokter van haar, ze was helemaal in de war, herkende hem niet. Maar naar gelang ze goed wakker werd werd ze weer helderder ging ze beter vertellen wat er met haar was en zei de dokter ik weet het niet. Ik kan haar insturen naar het ziekenhuis voor een MRI scan want ze heeft een flinke bloeding in haar gezicht maar wat doen we dan??  Hij deed allerlei testen die uitsloten dat ze iets van een TIA had gehad.  Hij nam alle tijd er voor. Het is zeker ouderdom zei mijn moeder tegen hem, ze begon weer praatjes te krijgen, weet u dat ik bijna 100 bent zei ze.
De dokter pakte zijn agenda en sloeg hem open op 18 januari, ja kijk maar zei hij (niet dat ze het kan zien)het staat al in mijn agenda dat ik dan langs moet komen om u te feliciteren.
Het is echt een geweldige dokter deze man die ze al meer dan 25 jaar heeft. Morgen ga ik naar mijn moeder weer dan komt ie ’s middags nog een keer langs om te kijken hoe het gegaan is, of ze achteruit is gegaan. Hij ging ook meteen regelen dat de medicijnen voortaan door de zorg gegeven worden. Dat doet ze nu nog steeds zelf maar we vinden heel vaak de laatste tijd pillen op de grond.
Ze had ook een blaasontsteking en haar oren zaten helemaal dicht dus hij hoopte met het door spuiten van de oren en een antibioticakuur haar er weer bovenop te krijgen. Toen hij wegging vroeg hij nog, weet u nou wie ik ben. Ja natuurlijk zei ze dokter die en die en we moesten allemaal lachen.  We wachten het maar rustig af of hij die afspraak in zijn agenda na kan komen op 18 januari.