Kaarsen

Ik hou van kaarsen, vind het gezellig druipkaarsenen niet alleen in de winter of donkere maanden maar ook nu steek ik al gauw een kaarsje aan als het tenminste zulk weer is zoals vandaag.

Momenteel ben ik bezig met mijn “oude” kaarsen op te maken en nog steeds zit ik te knoeien met kaarsen.

Vroeger vond ik niets mooiers dan met mijn vingers in het kaarsvet, op laten drogen en dan er af wippen en opnieuw in het kaarsje gooien of een stokje in het kaarsvet stoppen en deze in het vlammetje houden zodat het kaarsvet er af droop.
Of in een sinaasappelschil knijpen zodat de kaarsen lekker gaan knetteren.

De destijds populaire druipkaarsen waren voor mij uitgevonden de stukken kaarsvet die op de fles kwamen brak  ik er af en liet ik opnieuw smelten zodat er weer andere vormen ontstonden.

Ach ja sommige dingen veranderen blijkbaar nooit en ook vanavond had ik weer een kaars die helemaal uitbrand was maar nog wel een omhulsel had dat niet opgebrand was. Ik pakte een mesje en ging het in stukjes snijden en iedere keer gooide ik voorzichtig met een stokje weer een stukje van die oude kaars bij de brandende kaarsen.

En dan maar hopen dat ze niet uitgaan of over gaan lopen, alles onder het mom, geen oude kaarsen verspillen maar alles opmaken maar eigenlijk vind ik het gewoon nog steeds leuk dat geklieder met die kaarsen.

kaarsenEn ik heb een geldig excuus: Ben tenslotte een Kerstkind en ik denk dat ik de laatste 30 jaar op mijn verjaardag altijd wel een kaars of waxinelichtje gehad heb. Daar moet ik dan wel wat mee doen natuurlijk.

Mijn tuintje

O wat had ik er vroaardbeieneger altijd een hekel aan, die tuin bij ons thuis, altijd als het mooi weer was moesten wij van alles doen. Boontjes plukken en afhalen, appels en peren schillen, bessen plukken (het ergste) snijbonen snijden in zo’n molentje en nog veel meer.  En niet van die kleine hoeveelheden, bakken vol want we hadden een heel grote tuin.
Alles zodat mijn moeder dat allemaal kon wecken en sap van maken voor de broodnodige vitamientjes in de winter voor een gezin met 5 kinderen.

Tuinieren hoefde dan ook totaal niet van mij en het kwam mooi uit dat we jaren boven onze winkel woonden zonder dat er ook maar een tuintje bij was.

Ook bij ons volgende huis werd de tuin helemaal dicht betegeld, zo kon ons kind heerlijk rijden op zijn fietsje, tractor en voetballen zonder dat er iets kapot kon gaan.

Toen ik zo’n 17 jaar geleden in het huis kwam wonen waar ik nu nog woon leek het of ik even terug was in de tijd. Er stonden van die broeibakken, bonenstaken in de tuin en een stuk was ingericht als een klein volkstuintje.
Dat werd allemaal wel radijsverwijderd en onze tuin werd opnieuw ingericht met een mooie vijver en veel bloemen en planten en pas langzamerhand kwamen er in plaats van planten steeds meer fruitbomen/struiken en ik kreeg er enorm veel lol in om in de tuin te werken.
Sterker nog het werd een soort passie van me waar ik me helemaal even uit kon leven zonder dat ik aan van alles hoefde te denken.
Ik moest mezelf vaak de opdracht geven, eerst stofzuigen, afwassen en alle helaas noodzakelijke huishoudelijke klusjes doen en dan mag je pas de tuin in.

Dat ik mijn hobby deelde met mijn broer maakte het nog leuker, we wisselden ervaringen uit en gingen vaak samen op stap naar tuincentra of bloemenmarkten tot hij twee jaar geleden overleed.

10 april 2013 076Vorig jaar kreeg ik het kasje van mijn broer en vorige week (de radijsjes al een week eerder)  heb ik daar van alles in gepoot en het is gewoon ontzettend gaaf om te zien hoe uit die kleine zaadjes gewoon binnen een paar dagen piepkleine plantjes komen.

Het gekke is dat bij het zaaien ik mezelf er op betrap dat ik dat precies doe zoals ik het mijn vader ook altijd heb zien doen, zaaien en de grond weer aankloppen met mijn handen of ik nooit anders gedaan heb.
En het stomme was ook dat ik me verbaasde dat in het zakje doperwtenzaad gewoon doperwten zaten. Natuurlijk wist ik dat wel dat dit zo was maar toch was dat inmiddels heel diep weggezakt.

Vorige week donderdag zaaide ik o.a. spinazie en dankzij het mooie weer denk ik zag ik vanmiddag al de eerste sprietjes boven komen, de radijsjes zijn al aardig hoog en ook plantjes die ik gezaaid hebben doen het goed. Ook de aardbeien die in de kas overwinterd hebben.
Dat wordt dus dit jaar smikkelen en smullen (hoop ik ) uit eigen tuin, fruit had ik al veel,10 april 2013 082 nu nog wat groentes erbij, ben heel benieuwd of het allemaal gaat lukken want heel veel kennis van zaken heb ik ook nog niet eigenlijk maar ik denk maar “Al doende leer ik “

De blikjesroute…..

Vandaag weer heerlijk wezen fietsen, het doet met goed en het lijkt wel of mijn najaarsdippie er door verdwijnt en ik er energie voor terugkrijg.

Na een opdracht voor de krant ging ik meteen op weg om zo’n kilometer of 20 te gaan fietsen en meteen een paar boodschapjes te doen.

Terug reed ik op een mooie polderweg tussen de landerijen door het enige storende is dat de sloten langs de weg gebruikt worden als vuilnisbak en ik noem het dan ook altijd de blikjesroute.

Het is een populaire route voor scholieren uit de omringende gemeenten die bij ons naar school komen en leerlingen uit onze gemeente die naar andere gemeenten gaan.

En dan schijnt het heel normaal te zijn dat je dan je blikjes, zakjes en ander afval gewoon maar in de sloten gooit.
Daar zouden ze tijdens de milieulessen op de scholen eens iets aan moeten doen.
Of er gewoon een praktijk les van maken en ze met zakken en grijpers op weg sturen om het zelf weer schoon te maken.

Ook de beheerder van de weg gaat voor mijn gevoel niet vrijuit.
Wanneer zoals nu alles sloten opgeschoond worden (voor wie niet weet wat dat is, de planten afsnijden en er uit trekken op de kant voor de winter) worden de planten inclusief blikjes en zakjes op de kant getrokken.

Een uitgelezen kans zou je denken om meteen al dat afval te verwijderen maar nee hoor het blijft er gewoon liggen zodat het bij de eerste de beste najaarsstorm gewoon allemaal weer opnieuw de sloten in waait.

En ik denk er niet alleen zo over want toen ik vanmiddag wat foto’s stond te maken kreeg ik regelmatig te horen, ja daar mogen ze wel eens wat aan doen.
Misschien leuk om eens een artikel in mijn krant aan te wijden, wie weet helpt dat nog.

 

Lucht

Het nieuwe woord voor deze maand van Plato’s WE300 is dit keer Lucht.

Als kind kon ze er eindeloos naar kijken, liggend op haar rug in het gras, iedere keer zag het er anders uit.  Daar zag ze een grote aap en daar een oude man met een baard, een mooi schilderij dat soms meteen weer was verdwenen.

Uren kon ze liggen fantaseren, kijkend naar de wolken.

Ze kwam uit een heel warm nest met vier zussen en broers waar iedereen altijd warm verwelkomd werd  dus was het kleine huis met grote regelmaat voor haar gevoel overvol.

En zij had het zo nu en dan even nodig om het te ontvluchten, even wat ruimer kunnen ademhalen en dan ging ze naar buiten.

In het voorjaar snoof ze die zo speciale geur op die zo kenmerkend is voor dit seizoen en de belofte inhoudt van een zomer die er weer aan komt.  De bomen en planten zie zich klaarmaken om uit te barsten in een overvloed van groen.

In de zomer betekende dat liggen in het gras en kijken naar de wolken die langs de blauwe hemelboog met elkaar spelen. Iedere keer weer nieuwe beelden ontdekken en zo haar gedachten de vrijheid geven.

In de herfst waren het de jagende wolken die haar aantrokken, liefst ging ze dan wandelen langs de rivier, even haar jas open om de wind op te vangen. Langs het water,  die speciale geur ruiken, kijken naar de witte koppen op de golven en het opspattende water voelen.

In de winter, natuurlijk het liefst door dikke lagen sneeuw baggeren, met rode wangen en schitterende ogen weer thuis komen.
De ijle atmosfeer en dat speciale licht in de polder waar ze overal de schaatsers op de sloten ziet rijden.

En ook na zoveel jaren trekt nog steeds het naar buiten gaan en voelt ze zich weer even dat kind van toen.

Meer verhalen op:  http://platoonline.wordpress.com/2012/09/23/we-300-een-nieuw-woord-een-nieuw-geluid/

plaatje internet.