Weervrouwtje……

Gisteren was het echt een prachtige dag, heel de dag volop zon dat is wel mijn weer. De ochtend heb ik mee zitten zingen met mijn favoriete map muziek op de computer, eet ik een uitgebreid zondagsontbijtje en ga wat zitten puzzelen en schrijven.
Als de zon volop schijnt ga ik fietsen naar de Heemtuin. Het is best fris maar gezond weer noem ik dat altijd. Ik wil nog een keer kijken of er paddenstoelen zijn om te fotograferen. Ik ben niet de enige die dat bedacht heeft. Er lopen nog een aantal mensen te fotograferen en dat levert altijd leuke gesprekken op. Elkaar tips geven en plekjes aanwijzen. Echt leuk altijd en ik vond toch verbazend veel soorten. Helemaal voldaan fiets ik weer richting huis. Onderweg denk ik, even een bakje bij Peter en Chantal, ik app even om te kijken of ze thuis zijn en het uitkomt en dat was het geval. Had uit de speelgoeddoos van Peter nog een paar duplo motortjes meegenomen voor Yenthe. Ze vond het zo leuk. Ze kwam weer terug naar mijn tas en zei “motors” maar oma had er niet meer natuurlijk.
Als ik naar huis fiets is het inmiddels al weer zo tegen de tijd dat de zon weggaat, de maan al weer opkomt en de mist uit de sloten op het land komt. De lucht is gekleurd in de mooiste tinten. Wat een magisch moment. Ik stap af om gewoon te kijken, te genieten er van en nog een paar foto’s te maken. Zo’n serene sfeer…..heerlijk en blij fiets ik naar huis.
Warme chocolademelk, verwarming aan, muziekje op en mijn foto’s gaan bewerken.
Het wordt een latertje ’s avonds want net zoals vroeger toen ik nog schreef voor de krant en ik mijn stukken altijd schreef op het laatste moment heb ik dat nu ook weer.
Ik moest nog een interview uitwerken voor de krant van het zorgcentrum waarvoor ik momenteel nog schrijf. Een dubbel interview met een arts en fysiotherapeut waar ik eerder deze week een heel boeiend gesprek mee had.
Ze hadden me ook gevraagd om een verhaal met foto’s te schrijven over de herfst in de Krimpenerwaard. Afijn half 3 ben ik klaar en ben er tevreden over.
Vandaag was zo’n andere dag, ben echt zo’n weervrouwtje, als alles dan grijs en grauw is dan doe ik het niet goed. Ben op tijd op want ik wil mijn stukken nog even doorlezen voordat ik ze doorstuur. Aan alle kanten zijn ze aan het hakken en timmeren aan mijn huis. Heb gewoon te doen met die gasten, er was er zelfs een bezig mijn muren af te spuiten met een hogedrukreiniger of zo en dan dit weer er bij…. brr.


Er komt dan ook niets uit mijn handen. Eigenlijk moet ik nog even een pakje ophalen bij Appie maar als ik alleen al denk dat ik dan mijn fiets bij de buren uit het huis moet gaan halen heb ik al geen zin meer. Ik ga maar wat zitten schrijven en doen maar niets boeit me verder.. Getver wat haat ik dit weer en dit jaar lijkt het op zulke dagen weer zo op me te vallen, ik heb eigenlijk ook de pest aan mezelf dat ik niet even doorpak, dan gewoon even ga lopen, zo ver is het niet om dat pakje te halen. Zo zwaar is het ook niet. Maar het komt gewoon niet. Ik sluit de jaloezieën pak een dekentje zet een serie op waarbij ik van te voren weet dat ik daarbij wel in slaap zal vallen en dat gebeurt ook. Als ik wakker word voel ik me nog duffer dan daarvoor…..en denk was het maar weer zomer……..

Pinkster…….feest??

PinksterenPinksteren ook weer achter de rug, gelukkig zou ik zeggen, ben blij dat alle festiviteiten weer een beetje voorbij zijn zo.
Het waren niet echt mijn dagen deze Pinksterdagen, het leek wel of iedereen weg was of bezig ergens mee. Zoon het weekend weg, buren op vakantie, zus aan de vrijerij, andere vriendin ook weg en zelfs mijn digitale vrienden(innen) lieten het eerste Pinksterdag helemaal afweten.

En hoewel het mooi weer was en ik een tijdje in de tuin ging werken, iets waar ik normaliter altijd vrolijk van word, had ik heel de dag zo’n unheimisch gevoel over me, melancholisch. Uit de wind in het zonnetje nog een paar uur liggen lezen maar iedere keer keek ik hoe laat het was en de dag leek gewoon niet om te komen voor mijn gevoel.

Tweede Pinksterdag wordt er in een naburig dorp altijd een grote bloemenmarkt gehouden en daar wilde ik naar toe. Het was redelijk grijs weer bloemenmarktmaar weinig wind dus op de fiets gestapt, ook een soort zelfbescherming om niet te veel te kopen dus.
Het was lekker om even te fietsen en rond te snuffelen en toch weer te veel meenemen op de fiets. Twee fietstassen vol, mandje voorop vol en nog een tasje aan het stuur.
Na een bezoekje aan mijn zus ging ik weer onderweg naar huis, maakte een ongewenste beweging  met mijn fiets, mijn E-bike die net wat harder ging dan ik gewend was en met een zachte landing kwam ik met mijn fiets ten val in het gras.

Gaat het wel, riep een mijnheer uit zijn autoraampje die het zag gebeuren, ja hoor riep ik, het gaat prima. Stapte gauw weer op en reed verder naar huis toe, mijn handen onder de modder, mijn jas smerig. Niet echt iets om mijn humeur wat beter te maken.
Thuisgekomen zag ik dat ik ook een tasje met plantjes miste en precies eigenlijk de plantjes die ik het leukste vond namelijk paprika’s en tomaatjes.

Mijn zus gebeld, die woont er dichtbij of ze even wilde kijken en waarachtig ze belde terug dat het tasje er nog lag.
Zin om alles te gaan poten had ik totaal niet meer. ’s Avonds vroeg mijn bed ingedoken want ik was het helemaal meer dan zat.

Eigenlijk gek wanneer een zondag Pinksteren heet of Pasen of andere feestdag ik het opeens erger vind om alleen te zijn, alsof iedereen het gewoon veel leuker heeft of het beter voor elkaar heeft dan ik.

Ik moet me momenteel echt flink opkrikken om mijn dingen te doen die ik moet doen en dat lukt depprrrpppdan nog wel maar alles gaat zonder bezieling en plezier. Soms is het leven gewoon niet leuk, hoop dat er gauw weer een bui tegenin komt en de zin om dingen te gaan doen weer terug komt.