Wie wat bewaart….

download (5)Een tijdje geleden was ik opeens al die snoertjes en stekkertjes op de zolder zat en heb ik zakken vol in de blipvert geknikkerd onder het mom van opgeruimd staat netjes en het ligt al jaren op die zolder zonder dat ik er iets mee gedaan heb.
Tot begin deze week, ik had een adres gevonden om mijn filmpjes te digitaliseren maar ik dacht, dan wil ik ook de banden waar Peter op staat meteen over laten zetten naar digitaal dus die banden opgezocht om te kijken wat er op stond. En verdraaid ik had zelfs nog twee videorecorders en wilde er een aansluiten maar geen scartkabel. Ships die heb ik allemaal weggegooid.
Even uit mijn DVD speler gehaald en met wat kunst en vliegwerk kreeg ik hem aan de praat en zelfs nog beeld op mijn tv. Zo leuk even te zien, Peter als peuter van 2 en 3 jaar oud, zo schattig toch. Die wil ik zeker ook graag digitaal hebben.
Vanmiddag toch maar even naar de kringloop gegaan en voor 1 euro een nieuwe scartkabel er bij gekocht weer. En daar zag ik ook nog een nieuwe kabel liggen voor mijn televisie boven aan te sluiten ook voor 1 euro 10 meter lang. Nog steeds niet gebeurd en dat gedoe via het stopcontact werkt gewoon niet. Heb het nu al zoveel keer geprobeerd. Maar ik mis mijn tv boven wel. Eenmaal thuis meteen gaan kijken hoe ik dat op kon gaan lossen. Mijn ex heeft een prachtig systeem in de kamer gemaakt waarbij alle kabels en verwarmingsbuizen weggewerkt zijn maar om er dan bij te kunnen is niet heel gemakkelijk dus. Had nu twee kabels van 10 meter dus dat moet lang genoeg zijn. Had alleen nog een koppelstuk nodig. Lang leven google en ik vond meteen een koppelstuk dus voor 1,85 en 3.00 verzendkosten. Nog even de Expert winkel in ons dorp gebeld of ze deze koppelingen soms op voorraad hadden maar die hadden ze niet. Hij probeerde met nog wel een of ander apparaatje aan te smeren voor 25,00 waar dan 4 tv’s op aangesloten konden worden. Maar ik vroeg toch gewoon om een koppelstukje. Dus bedankt voor de informatie en meteen toch maar besteld en morgen heb ik hem al in huis. Sneller kon niet.
Geprobeerd om het gat in de vloer wat te vergroten maar dat lukte me niet. Twee boren vielen naar beneden toe en een grotere en langere boor had ik niet. Dus toch maar even een beroep op mijn kind gedaan en die zei dus, knip de stekker er maar af, dan kom ik hem er wel weer opknijpen als ie door het gat is gegaan. Hij zit helemaal in dat werk dus voor hem een kleine moeite.
download (6)Eigenlijk wilde ik het allemaal zelf oplossen maar om nou een veel groter gat te boren als het zo ook kan dan neem ik het maar aan. Dus morgen komt het koppelstuk en mijn kind om hem aan te sluiten. En dan maar hopen dat het allemaal lukt met die kabel en ik ook boven weer wat tv kan kijken.
Het lezen in bed vond ik ook wel prettig maar vaak boeide een boek me zo dat ik maar bleef lezen. Heb de laatste maanden al meer boeken gelezen dan de laatste jaren. En even tv kijken is voor mij veel slaapverwekkender dan lezen…….

Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. 😉
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, geërfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.  Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”  we met hen mee naar de kerk.  Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.  En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.

Belastingaangifte

Dit jaar heb ik het mooi verdeeld, mijn eigen belastingaangifte heb ik meteen de eerste dag gedaan dat ik het kon doen en die van mijn moeder vanavond, dus de laatste dag dat je aangifte mag doen. Zowaar geen overbelaste site dus binnen een half uurtje was het klaar.
Eigenlijk is er belastuingook niets meer aan, de belastingdienst vult bijna alles al van te voren in dus hoef ik alleen nog maar wat medische kosten op te tellen en te vullen en dan is het gewoon klaar.
Waar zijn de tijden dat ik met mijn map met papieren naar het FNV ging om bij de belastinghulp de aangiftes in te vullen. Ze hebben gelijk de belastingdienst, makkelijker hebben ze het zeker gemaakt, leuker niet.
Voor mij is het meteen altijd de gelegenheid om weer een jaar papieren door de versnipperaar te doen. Ik ga naar boven om een jaar bankafschriften op te zoeken van mijn moeder en kom dan weer van alles tegen.
Een hele doos nog met foto’s die ik uit moet zoeken, pff nog wel een klussie om een keer te gaan doen, eigenlijk echt zo’n winterklus.
En ik kom ook de doos tegen met papieren van mijn broer en bedenk dat het bijna al weer 5 jaar geleden is dat hij is overleden dus belastingtechnisch kan ik al zijn papieren ook door de versnipperaar doen. En dat ga ik ook inderdaad doen, wat bewaar ik er aan.
Bewaar een paar dingen van hem maar de rest doe ik weg.
Vorige week toen ik bij mijn moeder was sliep ik op zijn kamer en zag daar ook nog een hele rij met fotoalbums staan. Daar ligt ook nog een uitdaging om te kijken wat er weg kan, wat bewaard “moet” worden en wie wil het hebben al die foto’s. Ik niet een paar wel maar ik hoef geen jaren wintersportfoto’s bijvoorbeeld van mijn broer of zijn vakantiefoto’s van al zijn reizen die hij gemaakt heeft en ik denk mijn broer en zussen ook niet.
Wat doen mensen met die foto’s, zal ze niet bij het oude papier gooien maar denk toch dat ze de versnipperaar door zullen gaan. papa
Alleen daar al om is de digitale fotografie wel mooi. Je hebt geen rijen vol met albums met foto’s meer maar je kan het gewoon op een stick zetten en je hebt jaren foto’s als je die nog eens zou willen bekijken ooit.
Ik heb ik de doos foto’s die ik vanavond even vluchtig bekeek veel foto’s zitten die bij mijn oma nog vandaan komen. Daar staan mensen op die ik totaal niet ken. Waarvan ik weet niemand van de familie die nog kent.Wat moet je daar dan mee. Maar ik heb ook wel iets met die oude foto’s. Mensen gingen echt op de foto, gingen er voor staan want zoveel kwam het niet voor dat ze op de foto gingen. (foto rechts weet ik dan wel natuurlijk dat is een zeldzame foto van mijn vader als kind).
Wat doen jullie met onbekende en vreemde foto’s die je erft van ouders of grootouders ?

Fotograferen (2)

Het digitafotototestelle fotografie tijdperk bracht heel wat veranderingen. Voor veel fotowinkels betekende het een fors omzetverlies. Foto’s werden niet meer bijgemaakt of minder afgedrukt, er werden geen rolletjes meer verkocht. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar ook voor de fotografen die voor de krant werkten als fotograaf werd het anders.
De meeste werkten freelance en moesten het ook hebben van hun nabestellingen en toen alles digitaal werd vroegen steeds vaker mensen om even een foto te mailen, alsof digitaal vakwerk gratis was.  Voor mij was het geen ramp want bij mij was het toch “bijzaak” en het schrijven hoofdzaak. En eigenlijk was ik er wel blij mee want vaak was het een foto bijbestellen, ik verdiende er wel wat aan maar het was ook wel aardig wat werk om te doen.  Maar ik zag het aantal fotografen bij evenementen fors afnemen en momenteel zijn er veel verslaggevers die ook met een fototoestel om hun nek lopen omdat het voor de kranten ook voordeliger is dat ze zelf even een foto er bij maken in plaats van de fotograaf die vroeger gestuurd werd.
Want ook de krantenwereld moest inleveren, werden er voor die tijd nog volop advertenties geplaatst, ook dat veranderde bij bedrijven. Winkels moesten ook concurreren met de webshops en dan gaan ze al gauw besparen op advertenties of gingen ook via internet adverteren zoals op Facebook en andere media. fotograaf
Allemaal treurzang, nee hoor, de digitale fotografie zorgde er ook voor dat we tenminste voor onze krant veel actueler konden gaan werken.  Het ontwikkelen van de foto’s duurde altijd toch wel twee dagen en dat was nu gewonnen. Bovendien werd de aanlevering gemakkelijker voor mij.  Ik heb nog jaren alles op een floppy gezet en deze floppy’s bracht ik dan iedere week naar iemand die bij de drukkerij werkte.  Een omslachtige methode, floppy’s weer omruilen. Wat is er in betrekkelijke korte tijd toch veel veranderd op dat gebied. Alles sneller geworden en gemakkelijker. Het gebeurt me nog wel eens dat iemand iets “op papier” aanlevert en dan zucht ik pff moet ik het weer helemaal overtikken. Terwijl toen ik net voor de krant werkte ik gewoon alles per post aangeleverd kreeg en het uit moest tikken.  Maar ik dwaal af van het fotograferen.
Eigenlijk is er nog maar een vaste fotograaf die vanaf het begin dat ik begon bij de krant nog steeds actief is als fotograaf voor andere kranten.  Even was het heel moeilijk voor hem maar momenteel trekt het weer wat aan en heeft ie wat mooie freelance klussen er bij gekregen. Heel leuk voor hem want het is een fijne collega. En ook gezellig om zo nu en dan even bij te praten.
Of het allemaal ten goede gekomen is van de kwaliteit van de foto’s in de kranten weet ik niet. Ik zie zelf best het verschil tussen een professionele fotograaf en een verslaggever die het er even bij doet. (Zoals ik zelf ook ben natuurlijk al heb ik in de loop der jaren wel veel bijgeleerd ook van andere fotografen.) Hij let toch op andere dingen. Zoekt toch altijd naar een mooie indeling, achtergrond en dfotograaf1at voegt echt wel iets toe aan een foto. En dat is voor mij ook wel gemakkelijk want daar maak ik dan ook gebruik van. Bovendien wisselen we ook wel eens foto’s uit. Als hij een keer niet kan stuur ik hem een foto en andersom ook. We zijn altijd goeie collega’s en nooit concurrenten van elkaar geweest gelukkig.
(wordt vervolgd)

Plaatjes internet

Daar denk ik wel eens aan……

sticksGisteren kocht ik een aantal USB sticks om kopieën van mijn foto’s op te zetten die momenteel allemaal op een externe harde schijf staan want ben altijd een soort panisch om mijn foto’s kwijt te raken.  Heel optimistisch 64 GB maar kan er nog wel een aantal bij gaan halen als ik al mijn foto’s wil bewaren.  Maar die voor de krant heb ik al besloten die laat ik maar zo. Al raak ik morgen al mijn meubels en spullen en dingen kwijt zal ik het wel jammer vinden maar dat is allemaal te vervangen maar foto’s zijn nooit te vervangen.
En dan verbaas ik me altijd weer hoe het mogelijk is dat er zoveel foto’s op zo’n klein stick kunnen staan. Boven heb ik mappen vol met negatieven en nu op een paar vierkante centimeter staan jaren van foto’s.
Hoe het allemaal kan denk ik maar niet over na want dat snap ik toch niet maar waar ik wel eens over nadenk is:  Stel doordat er iets gebeurt van een ramp of iets anders en overal zou de stroom uitvallen. En we geen gebruik meer kunnen maken van alle digitale media waar blijven we dan als alles aan gegevens alleen digitaal is.
Zijn politie, brandweer, ziekenhuizen nog in staat om hulp te verlenen, weten waar er wat aan de hand is.negatieven Ik geloof er niets van en denk dat het dan een enorme puinhoop wordt waarbij alleen de sterksten het zullen overleven.
En zo bij het saven van mijn foto’s denk ik daar dan wel eens over na. Want stel dat we opeens weer kwamen in een wereld zonder digitale mogelijkheden.
Ik weet dat ik er niet te lang over na moet denken want de kans is wel heel klein dat het zal gebeuren natuurlijk. Want ook oorlogsvoerders zijn tegenwoordig afhankelijk dan die dingen dus zullen ze niet alle netwerken vernietigen.
Maar toch, ooit las ik jaren geleden een SF boek en dat ging er over ging dat door aardbevingen al het water op aarde verdampte door de kern van de aarde. Er waren nog maar sporadische plaatsen waar water was.  En wat er toen gebeurde op de wereld.
Ik weet helaas de titel niet meer maar nog wel dat het boek toen een enorme indruk op me maakte en ik na al die jaren dit boek nog soms in mijn gedachte heb. Het werd inderdaad een struggle for life waarbij alleen de slimsten en sterksten overleefden.
Vandaar dat ik daarom misschien altijd dingen dubbel wil saven. Foto’s op externe schijf, ze staan nog de meeste op DVD zoals ik het eerst deed en nu ben ik bezig ze allemaal op sticks te zetten die ik dan bij een ander bewDVDaar. Net zoals mijn dagboeken waarbij ik naast de diverse digitale versies ze ook nog uitdraai op gewoon papier, wel veel werk en het neemt veel plaats in beslag maar je weet het nooit. Bovendien is het op een stick een beetje moeilijk om bijvoorbeeld toegangskaarten, uitnodigingen en dat soort dingen op te plakken.
Het beheerst mijn leven niet hoor maar soms moet ik daar wel eens aan denken…

’t Klikt of het klikt niet

Soms is het gewoon raar, chemie tussen tlikeswee mensen, je hebt een klik met iemand of je hebt het niet. Ik heb dat tenminste wel heel snel eigenlijk.
En dat heeft eigenlijk niets te maken met hoe iemand er uit ziet, wat hij doet maar het is vaak het totaalplaatje wat me aanstaat. Het gevoel dat ik bij iemand mezelf kan zijn zonder na te denken of me een bepaalde houding aan te meten die “van me verwacht wordt”.
En niet dat ik zo star ben dat ik door ervaring of omgang met mensen niet van gedachte kan veranderen en iemand toch ga waarderen. Dat gebeurt ook wel eens.
Maar die eerste indruk is voor mij toch wel vaak belangrijk.
En als die klik er is kan het soms ook helemaal niet meer kapot, wat dat betreft ben ik wel behoorlijk trouw in vriendschappen moet ik zeggen.

Zelfs met digitale vrienden heb ik dat ook, was ooit lid geworden van een mailclub en ook daar had ik met een aantal net iets meer als met de anderen net zoals bij mijn weblog merk ik bij mezelf die klikken.
De blogs die ik lees bij andere zijn eigenlijk allemaal van mensen die ik niet privé ken ( een paar uitgezonderd) en toch heb ik met sommige meer een klik als met andere bloggers.

Misschien door de manier van schrijven, de overeenkomsten hoe mensen over dingen denken en er mee omgaan.
Maar eigenlijk is het wel raar dat er ook bloggers bij zijn die ik ook niet ken maar waarvan ik gewoon weet “dat zou in het echie geen vriend/vriendin van me zijn”.

Moet me ook wel eens inhouden als ik ergens op reageer, weet wel ze kennen me verder toch niet maar toch ik zou ook niet iemand niet willen kwetsen omdat ik gewoon het hele verhaal vaak niet ken. En iemand misschien heel anders is.

Hiep hiep hoera 1000 blogs…………

foto annekeDit is mijn 1000ste blog en dat vind ik eigenlijk best veel en hoe begon het allemaal eigenlijk.

Toen ik net gescheiden was had ik toch wel behoefte om dingen van mij af te schrijven zonder dat mijn directe vriendenkring/kennissen/familie er iets vanaf wisten dus iets anoniems.

Zo kwam ik terecht bij seniorennet en daar begon ik mijn eigen blog.
Het was vrij gemakkelijk om daar een blog te beginnen, het meeste stond al voorgeprogrammeerd dus precies geschikt voor mij.
Veel reacties kreeg ik niet, zo nu en dan en soms zag ik dat er wel 5 mensen tegelijk zaten te lezen, dat vond ik bijzonder en vroeg me ook wel eens af wie dat nou wel zouden zijn.

Na een jaar ongeveer liet een vriend me kennismaken met weblog en hij hielp mij op een avond om “mijn eigen” weblog te beginnen. Noelle52 gaf ik het als naam.

Nog steeds weinig reacties, een enkele keer wel en zelf ging ik ook wel andere blogs lezen en reageren.
Op een gegeven moment zag ik een schrijfuitdaging W.O.W bij Aline en het eerste woord waar ik iets over schreef was Proberen. Dat vond ik wel toepasselijk al maakte ik er Pro Beren van, dat vond ik destijds zelf nog wel origineel gevonden haha.
Ik vond die schrijfuitdagingen zo leuk dat ik als ik aan het werk was al stiekem even ging kijken wat het woord was en in gedachte al bezig was een blog te schrijven. Helaas met het weblog gedoe is ook hier helemaal de klad in gekomen.

Later ging ik meedoen met de WE300 bij Plato, mooie verhalen soms, origineel, goed geschreven. Ook verzonnen verhalen, een aantal bloggers zijn daar echt goed in, het is niet zo mijn ding. Mijn verhalen zijn toch meestal gebaseerd op dingen die ik meemaak of meegemaakt heb of ergens tegenkom. Soms een beetje opleuken of een klein beetje aan geschiedvervalsing doen. Dat is het grappige weer, niemand die het kan controleren of het echt zo is. Het boek waar ik al zo lang naar op zoek was dat ik via Plato’s tips te pakken kreeg.

Ik ben niet zo van op vaste dagen mee te doen aan rubrieken al zijn sommige de moeite zoals zwijmelen van Marja.

Ik kreeg leuke reacties, ging andere blogs lezen en zo ontstond op een gegeven moment een wisselwerking, ging je mensen wat leren kennen door hun blogs. Er kwamen er bij en vielen er ook wel weer af, zo gaat dat ook in bloggersland.

Na het drama weblog vertelde mijn collega Paulien (Plien’s weblog) mij over WordPress en wilde me wel helpen. Ik ging een dag naar toe (bleef gezellig nog slapen om de volgende dag naar ons werk door te gaan) en maakten we samen mijn nieuwe blog en dat noemde ik GEWOON ANNEKE.
Iets minder anoniem maar toch nog steeds aardig anoniem en dat is bloggen voor mij ook, vandaar dat ik mijn blog ook niet gekoppeld heb aan Facebook zodat ik er niet op straat door weet ik wie er op aangesproken zou worden.
Maar twee mensen die ik ook in het “echte” leven ken, de twee mensen die mij hielpen, kennen mijn weblognaam.
Voor mij is mijn weblog een uitlaatklep. Geen middel voor mij om nieuwe mensen te leren kennen of te ontmoeten, ik hoef dus zoals ik er nu over denk niet naar weblogger bijeenkomsten.

Toch heb ik een weblogger wel ontmoet Minoesjka en dat was gewoon heel erg leuk, we zijn een middag wezen wandelen op Kinderdijk, een hete dag, maar zo speciaal om met haar kennis te hebben gemaakt. En ik heb nog afgesproken een keer op een 50 + Beurs met iemand te gaan lunchen, daar kijk ik nu al naar uit.

En Mirjam die in dezelfde gemeente als ik bleek te wonen (wel in een ander dorp) en daar kwamen we bij toeval achter toen we beide bij een foto uitdaging een foto van Kinderdijk hadden geplaatst met de opmerking er bij dat we er in de buurt woonden.

Zit nu (op een week na) twee jaar op WordPress en heb alle oude blogs op een gegeven moment ingelezen om het verhaal compleet te hebben, dus die 1000 zijn het totaal van ruim 5 jaar bloggen.

Twee jaar hier en met mijn blog op seniorenweb erbij zo’n 50.000 hits en daar ben ik blij mee.

Maar het mooiste is toch voor mij het schrijven over verschillende onderwerpen, het lezen bij andere bloggers, waarvan sommige toch digitale vrienden geworden zijn.

Mijn inspiratie voor het fotograferen die ik grotendeels gekregen heb door AltijdMooiWeer, die zelfs in het natte moessonseizoen nog een mooie serie weet te maken en waardoor ik zelf ook meer ben gaan fotograferen en naar buiten gaan, zelfs in de herfst 😉 . Een verrijking.

Hoewel schrijven toch hoofdzaak is vind ik het toch leuk zo een keer in de week een fotoblog te plaatsen.

Bijzonder vond ik het ook toen Ria zo ziek was zij in het “echie” bloemen kreeg en veel steun van haar blogvrienden. Daar bleek dat de lijn tussen “echt” en “digitaal” soms heel dun is.
Dat heb ik zelf ook vaak zo ervaren, de lieve, praktische, soms kritische, leuke en grappige commentaren.

Niet te vergeten de gedichten van Lenjef die ik echt koester en zo nu en dan nog eens doorlees.

De humor van de Hulk. Laura, Geesje, Trees, Novelle en zo zijn er nog veel meer die trouwe blogvrienden zijn geworden zonder degene die ik niet noem te kort te doen.

Ook de vriend die me nogal eens een correctie doorstuurt omdat ik vaak meer met mijn hart dan met mijn taalkundige inzicht schrijf en regelmatig te lui, te gemakkelijk ben om het nog eens goed door te lezen.

DANK DANK DANK allemaal en hoop dat het nog heel lang door kan gaan.

Alle bloggers met hun eigen verhaal, lief en leed delen, mooie verhalen en gedichten schrijven.

En dit is dan mijn 1000ste blog. Natuurlijk moest dat voor mij precies uit 1000 woorden bestaan, dat is met wat knippen/plakken gelukt.