Mooie mensen mooie ontmoetingen

download (1)Net het nieuwe jaar begonnen en ik heb het al weer druk met van alles.
Mijn pyjama dag en het opruimen op mijn computer leverde ook nog een mailtje op van Marja dat ik ooit gekregen heb over het overzetten van smallfilms naar digitaal. (waarvan nogmaals dank Marja, wie wat bewaard heeft wat)
Via deze site kwam ik terecht bij een fotozaak in Capelle aan den IJssel als inleverpunt, voor mij goed overbrugbaar per fiets. Toch voor alle zekerheid maar even gebeld of ze het zelf deden maar dat was niet zo. Zij stuurden het ook weer op naar Amsterdam per post.
En dat wil ik nu net niet en ik legde het die man uit dat het voor mij heel belangrijke filmpjes zijn van mijn overleden dochtertje en ik ze persoonlijk ergens wil brengen en ophalen waar ze dit werk doen.
Ik snap het helemaal, antwoordde de man, normaal doe ik het niet maar ik geef u een adres van iemand die het persoonlijk doet. Wel in Schiedam maar dat is goed te doen met het openbaar vervoer. Wat een ontzettend aardige man om me dat door te geven.
Ga er ook meteen mijn oude video banden van Peter laten digitaliseren. Volgende week ga ik er voor op stap.
Gisteren kwam ook nog een directeur van een stichting die drie wooncomplexen beheert of ik weer een nieuwjaarstoespraak voor hem wilde schrijven. (hier over later nog een blogje) Hij had een aantal speerpunten opgeschreven. Leuk om te doen en niet zo heel veel werk. Vorige keer had ik dat ook al gedaan toen een huismeester afscheid nam en kreeg ik een cadeaubon van 25,00 en dat zou hij nu ook weer doen. Toch mooi zo’n extraatje voor zo’n half uurtje werk. download
Kom ook morgen naar de receptie zei hij, je kent er veel mensen en ik dacht, dat kan ik wel eens doen. Vanmiddag daar naar toe gegaan en bewust eens bij een groepje mensen gaan zitten die ik niet zo heel goed ken. En dat was een goede keuze, zulke leuke gesprekken had ik opeens. Met een vrouw over werken en stoppen met werken en alleen zijn, haar man was overleden. Ook nog oude bekenden weer tegenkomen. Hapje en drankje er bij, niets mis mee en als laatste weer vertrekken. Ja als ik dan toch ga dan moet ik het meteen maar goed doen. 😉
Ten slotte vanavond nog even de computer van mijn vriendin die het niet meer deed na wat morren en porren zal ik maar zeggen, beetje proberen weer aan de praat gekregen.
Alles deed het tenminste weer toen ik wegging.
Kortom het nieuwe jaar draait weer als een speer…… en dat is prima zo.

Foto’s……

Opoe WaarderVoor mijn eerste geld dat ik verdiende met ergens ramen zemen en de straat boenen bij een mevrouw kocht ik mijn eerst camera van 10 gulden. Zo simpel als het simpel kon zijn met van die blokjes er op. Heb er al vaker over geschreven dus niet teveel in herhaling gaan.
Maar goed op een of andere manier ben ik altijd gefascineerd geweest door foto’s’. Heb ook vanaf de allereerste foto die ik gemaakt heb nog de negatieven.
Bij mij kwam alles netjes in een album en de negatieven in speciale negatievenalbums die je kon kopen.
Ooit verspeelde ik een rolletje met daarop een hele mooie serie foto’s die ik gemaakt had van Angela en dat heb ik altijd zo vervelend gevonden en dat is nog zacht uitgedrukt.
Sinds die tijd heb ik eigenlijk een soort obsessief gedrag dat ik moeite heb om foto’s weg te gooien of te verwijderen.
Ook al maakte ik vaak veel digitale series foto’s later waarvan ik er natuurlijk een aantal weg moest doen kost dat me nog steeds moeite.
Toen mijn moeder overleed nam mijn broer de foto albums mee en een paar maanden geleden werden die bij mij gedumpt zo van doe jij daar maar wat mee…. ja mooi is dat.
Ik kan toch niet al die foto’s gaan bewaren. Mijn jongste zusje zegt gewoon, ik hoef ze niet. Zij heeft niet zoveel mee foto’s vandaar dat mijn broer natuurlijk dacht, ik dump ze daar lekker, ben ik er vanaf.
Nou ja vandaag was het echt wel zo’n dag om zoiets even aan te gaan pakkenMart, Jannie en Kees maar mijn hemel wat een leuke dingen kwam ik tegen. Van die hele oude foto’s want er bleek ook nog een album van mijn oma bij te zitten. Allerlei jeugdfoto’s van tantes en ooms, neven en nichten.
Toen mijn oma overleed kwamen daar ook dozen vol foto’s vandaan. Die heb ik destijds gesorteerd op tantes en ooms en ze allemaal een stapel opgestuurd.
Op zich vind ik dat uitzoeken wel leuk om te doen. Maar er zitten gewoon ook een groot aantal onbekende mensen tussen en daar kan ik ook niets meer.
Heb dus eerst een scheiding gemaakt van foto’s waar geen bekenden opstonden zoals series die in de tuin gemaakt zijn van mijn moeder. Die doe ik zonder moeite weg maar ik moest ook best veel foto’s door de versnipperaar halen die bijvoorbeeld dubbel waren of die ik voor mijn moeder ingeplakt had maar ik digitaal heb. Die mogen van mij dus ook wel weg.
Maar er komt wel een stuk geschiedenis zo in een keer langs. Een doos snippers verder heb ik voorlopig nog wel even te gaan. Zou haast een regenachtige winter gaan wensen haha. Nee hoor maar gewoon iedere keer maar wat doen.
De oude foto’s heb ik ingescand en ik wil er nog veel meer scannen en dan wat bewerken en zo digitaal opslaan, dat is toch wel wat gemakkelijker bewaren. Opa VerhoogEn eigenlijk vind ik dat ook nog wel leuk om te doen.
Er zitten ook nog van die foto’s bij die op van die harde kartonnetjes geplakt zitten zo heel erg oud zijn die al. Ik heb nog een tante en aan haar wil ik wel vragen of zij soms weet wie dat zijn, ik vermoed de opa en oma van mijn moeder zelfs.

Wat doen jullie met die oude familiefoto’s, ik vind het echt heel lastig alsof je iemand wegdoet, dat is natuurlijk niet zo maar toch zo voelt het wel een beetje aan. 

Mijn Dagboek ………

Toen ik 13 jaar was kreeg ik mijn eerste dagboek van mijn vriendin voor mijn verjaardag. Ik weet nu nog hoe blij ik er mee was, er zat een slotje op , het was rood geruit en ik begon er in te schrijven.

Naast het schrijven plakte ik er ook allerlei dingen in zoals entreebewijzen, uitnodigingen, kaarten die ik kreeg en zo werd het een compleet verhaal.
Ik heb zelf hele stukken in het Frans nog geschreven toen ik vermoedde dat mijn broer mijn dagboek las en die kende geen Frans.
En in de tijd van vriendjes had ik een dubbel dagboek, een dagboek waarvan ik dan weer bang was dat iemand het las schreef ik dan netjes dat ik bij mijn vriendin was geweest terwijl in het andere stond dat ik met vriendjes weg was geweest.

Al snel werd mijn dagboek mijn allerbeste vriend die ik alles toevertrouwde en de stapel dagboeken groeide flink aan en tot op heden schrijf ik nog steeds in mijn dagboek.

Toen ik een computer kreeg ben ik begonnen met al mijn dagboeken te digitaliseren, een enorme klus waar ik echt jaren mee bezig geweest ben.

Niet eens zozeer soms omdat het gewoon veel tikwerk was maar ook emotioneel beleefde ik alles weer wat ik er ingeschreven had en dat was soms bijzonder heftig. Want juist in periodes van verdriet of andere moeilijke tijden schreef ik heel veel, meer dan wanneer het goed ging met me dan verslonsde ik mijn dagboek nog wel eens een paar maanden of zo.

Normaliter probeer ik altijd op 1 januari mijn dagboek van het vorige jaar af te sluiten, dat geeft me een goed gevoel altijd. Als de jaarwisseling achter de rug is, de nieuwjaarwensen gedaan zijn en dan ’s avonds mijn dagboek afsluiten en een nieuw jaar beginnen.
Ik zoek ieder jaar een nieuw leuk lettertype.

Het afgelopen jaar lukte me dat niet omdat ik in Engeland zat en toen ik terug was meteen ontslagen werd. Zelfs mijn verslag van mijn vakantie van Engeland had ik tot vanavond nog niet geschreven dus eigenlijk heb ik nu vanavond pas mijn dagboek over 2011 afgesloten.

Naast mijn digitale versie draai ik het ook nog uit en de entreebewijzen, kaarten en allerlei papieren en dingen plak ik er nog steeds bij.  Dus in die 47 jaar is dat inmiddels een unieke verzameling geworden en hier en daar een duidelijk tijdsbeeld zoals bijvoorbeeld met de kerstkaarten (ja die zitten er ook allemaal in) als je ziet hoe die veranderd zijn in de loop der jaren.

Nog steeds is mijn dagboek mijn allerbeste vriend waar ik moeilijk zonder kan en die door niemand mag worden gelezen.
Het enige waar ik nog wel eens spijt van heb dat ik de originele met hand geschreven dagboeken toen ik ze digitaal gemaakt had allemaal heb vernietigd en alleen de daarin geplakte papieren bewaard heb.
Ik weet zelfs nog een keer toen ik in het ziekenhuis lag en uit de narcose kwam niet vroeg of ik wat te drinken kreeg maar of ik pen en papier mocht hebben om te schrijven tot verbijstering van de dokter.  En bij gebrek aan papier in een ziekenhuis had ik zelfs wel eens achterop wegwerpzakjes van maandverband mijn dagboek bijgehouden.

En een enkele keer, zoals bijvoorbeeld op een grauwe zondag pak ik nog wel eens een dagboek en ga ik zitten lezen. Het is nog steeds zo ontzettend leuk om dat te doen en zelfs na inmiddels 2.971.605 woorden kan ik er nog steeds niet genoeg van krijgen…….