Afsluiten

Smeerwortel2 (Small)Dit wordt mijn laatste blogje over het huis van mijn moeder, het opruimen en alles. Het heeft me ook goed gedaan om er over te schrijven zoals schrijven altijd goed voor me is. Maar het is ook een tijd om dingen weer eens af te sluiten. De focus weer op wat anders te richten (bijvoorbeeld mijn eigen huis dat heel hard roept maak me weer eens een keer een beetje schoon haha en mijn tuin waar het onkruid zich dankbaar uitbreidt door mijn tuin heen)
Vandaag kon ik het niet laten om toch nog even langs te fietsen, gisteren had mijn buurman zijn woord gehouden en de blokhut afgebroken. Maak nog even een paar foto’s.  Morgen gaat hij hem ophalen en krijgt hij een plaatsje bij hem in de tuin. Helemaal mooi natuurlijk, hij was er heel blij mee. Had niet verwacht dat het nog zo’n grote en mooie blokhut was al zou je dat niet zeggen als je hem zo in plankjes in de tuin ziet liggen. Het was ook een raar gevoel, omdat hij daar bezig was geweest zonder dat een van ons erbij was voelde het voor mij aan alsof ik in de tuin was bij een nieuwe bewoner van het huis waar ik eigenlijk niets meer te zoeken heb.
Eigenlijk is er verder niets te doen, nog een paar kleine dingen maar vandaag
had ik daar geen zin meer in. Ga nog wel even op mijn bekende randje in de tuin in het zonnetje een bak thee zitten drinken. Even wat rust creëren weer eens gaan fietsen.klaprozen (Small) En ik trof het dit keer. Afgelopen dinsdag was ik zo kleddernat geregend dat toen ik op het winkelcentrum aankwam eerst gewoon een nieuwe broek ging kopen die ik meteen aanhield.
Maar vandaag stapte ik van de fiets toen de eerste druppel viel en ging weer pas weg toen het weer droog was. En ook best warm, jasje aan, jasje uit op de fiets. Raar weer hoor.
Ga lekker door de polder fietsen, zitten kijken in het gras, zittend op mijn regenjas, naar een moeder fuut met 2 jongen. Maak nog wat foto’s voor het eerst weer sinds een aantal weken en mijn lens wil niet wat ik wil dus de foto’s waren geen succes. Ook helemaal verwaarloosd de laatste weken.
Vandaag is het ook een gekke dag voor me door alle drukte heb ik er niet zo heel erg bij stil gestaan maar het is de geboorte/sterfdag van mijn oudste dochter Sanne al weer 38 jaar geleden. Iets wat ik bijna nooit doe maar ik fiets vanavond even naar het kerkhof en ga bij haar grafje kijken.
Niet eens echt verdrietig maar voel me wel melancholisch, vol herinneringen.
Vanmiddag toen ik naar huis fietste had ik ook een soort opgelucht gevoel. En of dat nu kwam doordat het bij het huis praktisch klaar is of dat het ook een gevoel was van ik hoef niet meer iedere week een aantal keren naar mijn moeder te fietsen.
Denk dat iedere mantelzorger dat wel zal herkennen en zo niet jammer dan. Want met hoeveel liefde ik ook de laatste vijf jaar gemiddeld zo’n 3 keer per week maar vaak nog vaker naar mijn moeder ging, soms had ik ook wel eens dat ik liever iets anders had gedaan.
Maar ik heb Paardenpluis (Small)er absoluut geen spijt van en zeker de laatste jaren zijn daardoor ook heel waardevol voor me geworden met zoveel mooie herinneringen.
Zoveel gesprekken die we hadden, juist de laatste jaren waarbij mijn moeder over zo veel meer dingen sprak dan ze ooit gedaan heeft.
Dus zonder spijt en blij het te hebben kunnen doen is er weer een periode in mijn leven afgesloten zo. En dat is goed.