Vaderdag…….

Papa en ikVandaag is het vaderdag, tja dat is al echt een hele tijd geleden dat er door mij wat aan die dag gedaan werd. Op de radio hoor ik allerlei reacties op Vaderdag, er kunnen songs  aangevraagd worden. In de winkels en reclames werd je er ook helemaal mee overspoeld.
Toch gaan die dingen als je er zoals ik niets meer mee van doen hebt toch wel langs me heen.
Sinds ex en Peter de deur uit zijn gegaan en mijn vader die al heel lang geleden overleden is. Op, ja dat was dus wel heel bizar eigenlijk, Vaderdag en dit jaar valt Vaderdag precies weer op deze datum 16 juni. Het is dat mijn zus het deze week zei hoor anders had ik er helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van overlijdensdata. Zelfs bij mijn moeder en broer moet ik altijd nadenken of nakijken soms om die te onthouden.
Maar mijn vader overleed precies een dag voor de datum dat ooit onze eerste dochter geboren werd, een datum die wel geëtst is in mijn geheugen, dus die datum van mijn vader onthoud ik dan weer wel.
Vandaag is het al weer 28 jaar geleden dat mijn vader overleed en morgen al weer 41 jaar geleden dat ons eerste dochtertje Sanne geboren werd en we wisten dat ze al was overleden.
Waar blijft de tijd en wat heeft die tijd ook weer mooie dingen gebracht. Zoals deze week dat die kleine Yenthe bij me in de tuin loopt te scharrelen. Ze vandaag op het bed bij haar vader zat en hem een cadeautje voor Vaderdag gaf.  Dat blijven toch altijd bijzondere dingen zeker als die kids nog zo klein zijn. Straks weer de zelfgemaakte knutsels van school komen. De tijd heelt alle wonden luidt het spreekwoord. En het klopt voor een groot deel wel, het heden haalt het in met weer nieuwe mooie dingen waar ik ook mag van genieten en dat doe ik ook. Misschien wel dubbel op juist omdat ik ook weet hoe het anders kan zijn.Sanne (2)
Daarom is ook deze Vaderdag voor mij een speciale en blije dag met mooie herinneringen aan mijn eigen vader… zien dat mijn zoon echt zo’n leuke papa voor Yenthe is…..  en ik dat allemaal mee mag beleven door er bij te zijn, via fotootjes op de app of facetime bellen. Dat maakt mij een dankbaar mens. En vanmiddag op mijn mooie fietstocht kwam ik langs het kerkhof en al ga ik niet vaak, vandaag ben ik toch even afgestapt en wezen kijken bij hem (en natuurlijk mijn moeder en broer) en dat gaf me een goed gevoel op deze Vaderdag.

Ondanks of juist daarom ??

10409067_10152469550838008_8519951723546083157_nVandaag was weer zo’n dag, 14 november en 33 jaar geleden beviel ik van Hannah, ze leefde niet. De bevalling was een rampeplan, halverwege werd ik helemaal weggespoten en werd zij letterlijk “gehaald”.
Gisterenavond zat het helemaal in mijn systeem maar vanmorgen in eerste instantie dacht ik er helemaal niet aan.
Tot ik ging zwemmen met mijn vriendin die zei dat haar overleden zoon morgen jarig zou zijn geweest en hij zou 60 jaar geworden zijn, hij overleed vorig jaar december.
Pas toen kwam het weer in mijn gedachten. En dat heeft voor mij niets te maken met dat ik haar vergeten ben maar ik ervaar zelf wel dat data voor mij niet altijd matchen met het gevoel of de emoties als ik er aan terugdenk.
Sterker nog ik weet bijvoorbeeld heel weinig data van overlijden van mijn familieleden, geboorte data wel maar al die overlijdensdata zitten helemaal niet zo in mijn systeem. Natuurlijk wel van mijn eigen kinderen maar zelfs van mijn moeder, vader en broer zal ik diep na moeten denken of zelfs nakijken op welke datum ze overleden zijn.
Maar goed mijn vriendin was natuurlijk heel verdrietig daarover, had er nog zo’n moeite mee (logisch) en zij kwam met haar verhaal tijdens het zwemmen. Heel veel meer dan aanhoren kon ik op dat moment toch niet, een dikke knuffel geven helpt dan wel.
Vanmiddag opnieuw naar Krimpen gegaan en nu op de fiets om bij Chantal en Peter in de tuin bladeren op te gaan ruimen. 40c64122-7f59-4f14-b894-4599718bd084Het gaat nu heel hard met de bladeren en zij hebben veel bomen en de buren ook dus ook veel bladeren. Gisteren stuurde Peter een appje met een foto. Hij vroeg niks maar ik kan tussen de regels door lezen en begreep de hint.
Ik vind het heerlijk werk om te doen en ben graag in hun tuin bezig. En natuurlijk meteen Yenthe weer even zien.
Een volle container, lege grasvelden, straten en een goed gevoel.
Inmiddels is Yenthe ook opgekomen en als ik nog buiten bezig ben zit ze in haar kinderstoel bij het raam te kijken. Ze vindt het prachtig dat ik zwaai naar haar en me achter het muurtje verstopt, kiekeboe is van alle tijden. Ik zie haar helemaal schaterlachen..heerlijk hoor.
Als ik naar binnen ga staat er al een kopje thee voor me klaar. Yenthe heeft ook haar hapje op en Chantal geeft ze aan mij.
Maar ja, zij wil echt niet meer op schoot zitten hoor, ze wil bewegen, bezig zijn dus neem ik haar mee naar haar speelhoekje dat ze voor haar gemaakt hebben. We gaan boekjes lezen, vormpjes in een emmer doen en er ook weer uithalen. Echt zo leuk om met haar te spelen. Chantal ook blij, die heeft even haar handen vrij om de ovenschotel die op het menu staat voor ’s avonds klaar te maken verder.  En voor Yenthe ook leuk anders wordt ze even in de box geparkeerd, waar ze trouwens ook graag zelf zit te spelen.
Als Peter thuis komt is ze door het dolle heen, echt papa of mama zegt ze nog niet maar het komt er al dicht in de buurt. Kortom ik geniet zo enorm van die kleine uk. Ik vind ook dat Peter en Chantal het best goed doen. Naar het strenge toe maar ze ook een flink stuk vrijheid gevend. Denk wel zoals wij het zelf ook gedaan hebben. Ze gaat overal zelf al staan, stapjes langs de tafel,  ook zelf weer zitten en kruipt de hele kamer door, zo schattig. Oké genoeg er over. Paddoo mini nEn dat bedoelde ik dus met mijn titel van dit blogje. Ondanks dat het de geboorte/overlijdensdag van Hannah is toch een geweldige dag voor me. Of misschien juist daarom, zo’n cadeautje zo voelt het toch wel aan dat we toch gekregen hebben met deze kleindochter. Het maakt het leven zoveel mooier……  en dat voelt goed aan.  Deze foto van twee paddo’s maakte ik gisteren, vind het zo’n liefie… Alsof de ene de andere beschermt…..