Trendvolgers…..

Merel paIk ben niet zo’n trendvolger, ik zie het bijvoorbeeld vaak op FB zoals vandaag dat iedereen opeens een 4 mei profielfoto heeft. Ik vind het prima hoor, vind het ook heel goed dat 4 mei er nog steeds is en ik ga altijd naar de dodenherdenking. Een kippenvel moment vooral als alles stil is en ik hoor dan wel een merel zingen dan ontroert dat me helemaal. En het spelen van de Last Post.
Misschien geeft die merel voor mij wel juist dat gevoel van vrijheid weer.
Zelf natuurlijk gelukkig geen oorlog meegemaakt, mijn ouders wel, die vertelden er wel over.
De broer van mijn moeder die ondergedoken zat en dat mocht zelfs zijn moeder niet weten waar dat was. En dat er dan toch stiekem een berichtje kwam via via dat het nog goed met hem ging. Wat moet dat belangrijk voor mijn oma geweest zijn en wat zal ze ook in angst gezeten hebben.
Mijn ouders waren nog niet getrouwd, daar hebben ze mee gewacht tot na de oorlog.
Maar met een gezin met zoveel kinderen zoals bij mijn moeder thuis waar ze met 9 kinderen waren was er ook vaak weinig te eten. Mijn moeder haar hele uitzet verdween in de oorlog om het te ruilen voor eten.
En dan hadden ze het nog niet het zwaarst want zowel mijn vader als moeder werkten bij een boer en daar kregen ze nog wel eens wat eten mee voor het gezin.
Mijn moeder vertelde wel een verhaal dat er mensen kwamen bij de boeren om eten te kopen of te ruilen voor dingen.
Overal waar armoede en ellende is profiteren andere mensen weer van.
Laten we blij zijn met wat we hebben onze Merel (8)verworvenheden, geen oorlog, geen honger en daarom moeten we blijven herdenken en hopen dat dit ook voor onze kinderen en kleinkinderen zo zal blijven.
Ik ben vanavond om 8 uur 2 minuten stil.

Jullie ook ???

En de merel zong………

MerelEigenlijk vind ik het altijd mooi bij de dodenherdenking, dat als het stil is ik altijd een merel hoog boven in een boom of op een dak hoor zingen.
Het is ook echt ongeveer de tijd dat de merels nog even een riedeltje laten horen voordat het donker wordt.
Het was weer heel indrukwekkend de dodenherdenking met mooie gedichten die schoolkinderen gemaakt hadden en voorlazen in een bijeenkomst voorafgaande aan de kranslegging.
Een mijnheer vertelde hoe hij de oorlog had ervaren, het begin en het eind, het emotioneert hem nog steeds.
4 en 5 meiWat ik dus nog wel een beetje dubbel vond was dat ik bij binnenkomst in de kerk, het embleem de brandende fakkel kreeg op een kaartje. Toen ik het omdraaide stond daar reclame voor de musical ” Soldaat van Oranje”.  Hmm dacht ik de commercie heeft hier ook al weer toegeslagen blijkbaar. Is er nou niets meer heilig.
En ik moet eerlijk zeggen dat tijdens de twee minuten stilte een van de muzikanten een onbedwingbare hoestbui kreeg die voor mij het altijd toch wel emotionele moment, een beetje minder emotioneel maakte.
De man had het moeilijk en probeerde met alle geweld zijn hoest in te houden, wat dus niet lukte. Hij vond het zichtbaar vervelend ook.
Een rare dag vandaag, normaliter hou ik de zondag altijd wel vrij van dingen voor de krant maar vandaag had ik er wel twee waar ik naar toe ben geweest.  En vanmiddag nog met mijn zus naar mijn moeder gaan fietsen.
Normaal ga ik op zondag sinds zij weer samenwoont met haar vriend altijd alleen even naar mijn moeder fietsen. Lekker door de polder, hier en daar wat foto’s maken, ik miste het gewoon een beetje want mijn zus heeft echt niets met al die beestjes en bloemen die ik wel zie onderweg.  visdief
Maar goed het was toch een rare zondag dus ook niet zo erg hoewel ik de spectaculaire duiken van de visdiefjes wel eens wat langer had willen bekijken.
En misschien ook het gevoel van dat ze normaal als haar vriend er is geen tijd heeft en nu haar vriend een paar dagen met een vriend op stap was ik opeens weer wel in the picture was, een beetje een dubbel gevoel.
Nou ja moeders was blij dat we samen even een bakje kwamen doen en dat gaf dus wel weer een goed gevoel.

Zij kregen de eer die hen toekomt

naamloosAfgelopen maart werd bij ons George den Boon herdacht, deze Lekkerkerker was het jongste lid van de verzetsgroep “De Geuzen” en werd precies 73 jaar geleden gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte. Een plein kreeg de naam Geuzenplein en een monument met daarop de namen van de 15 verzetshelden die gelijk met George den Boon gefusilleerd zijn op de Waalsdorpervlakte werd onthuld. In 2012 schreef de Lekkerkerker Peter de Knegt een boek over George den Boon. Daar in het voorwoord stond dat in Schiedam een plein naar hem genoemd is en in Vlaardingen een monument met zijn naam er op maar in zijn eigen woonplaats kennen weinig mensen hem en zijn verhaal. Het verhaal dat Peter optekende aan de hand van verhalen van de zus van George. George den Boon was een van de eerste die zich aangesloten had bij de Geuzen, een verzetsbeweging tegen de Duitsers, omdat zoveel mensen zich hierbij aansloten en er van af wisten kwam het ook ter ore aan de verkeerde mensen en werden ze verraden.

GeuzenmonumentPrecies op zijn 21e verjaardag werd George gewelddadig gearresteerd en op 13 maart werd hij samen met 17 andere gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte. De mannen werden als voorbeeld gesteld door de Duitsers en daarmee hoopten ze dat het andere af zou schrikken om in het verzet te gaan. Tijdens de presentatie van het boek beloofde onze burgemeester zich sterk te maken dat ook in Lekkerkerk een blijvende herinnering kwam aan hem en de andere 17 geuzen en ze heeft woord gehouden. Het monument werd een plaquette met de namen, daarnaast vijftien oranje stokken, symboliserend de 15 geuzen die gefusilleerd werden. De verschillende hoogtes van de stokken staan voor de leeftijd van de mannen, een centimeter voor elk jaar dat ze oud werden. De verzetsgroep bestond uit 18 mannen, het bekende gedicht “De achttien doden” van Jan Campert vertelt hier over. Drie van deze mannen waren minderjarig en kregen gratie, in hun plaats werden drie februaristakers uit Amsterdam gefusilleerd. Ad van Lient van de Geuzenverzetgroep, vertelde dat George den Boon ook een bijzonder mens was getuigende de afscheidsbrief die hij een aantal uren voor zijn dood schreef aan zijn familie. Hierin schrijft hij het een voorrecht te vinden om “mijn leven voor het vaderland te kunnen offeren” Ook vroeg hij in de brief zijn familie te trachten ook de Duitsers lief te hebben en te vergeven want wie zelf niet kan vergeven kan ook geen vergeving ontvangen. Hij vertelde ook het verhaal dat George in de gevangenis een keer zo’n trek in een sigaret had. Een Duitse bewaker kwam met een sigaret in zijn mond eten brengen, George sloeg hem uit zijn mond en rookte hem op. De Duitse bewaker verraadde hem niet en het had voor hem geen gevolgen. Toen hij net voor zijn dood een pakje sigaretten kreeg zei hij geeft het aan die bewaker, hij is een goed mens.

Natuurlijk ben ik morgen 2 minuten stil en ga ik naar de dodenherdenking, bij ons wordt er veel aan gedaan, schoolkinderen maken gedichten over de oorlog en dragen die voor. Ik vind het nog steeds ieder jaar een indrukwekkende bijeenkomst.
de_achtien_doden_campert_1024

Plaatjes internet