Zit een vrouw bij de Hema

kerk_haastrechtVorige week was ik een keer bij de Hema om een bakje te doen, het was rustig, naast me kwam een mevrouw zitten die ook alleen was.
Ze begon een praatje over de MS mode die weer een herstart gemaakt heeft en zo raakten we in gesprek over kortingen, winkelen, nou ja allemaal dat soort praatjes zoals je wel vaker met iemand hebt.
Het was een leuk mens en het gesprek werd wat persoonlijker ze vertelde over haar dochter, dat ze zelf een auto immuun ziekte had en haar twee huwelijken.
En op een gegeven moment kwam het gesprek op het feit dat ze geboren en getogen was in Haastrecht.
Nu is Haastrecht de plaats waar mijn moeder geboren is en een groot deel van haar familie woonde waaronder mijn opa en oma dus daar kwamen we vroeger regelmatig.
Een van mijn tantes had daar een drogisterij waar we ook heel graag kwamen want die tante had altijd wel wat lekkers voor ons en we mochten altijd monstertjes uitzoeken van make up artikelen, kleine tubetjes tandpasta. We gingen allemaal wel met een handjevol naar huis en wie had dat nou in die tijd. Boven de deur hing nog zo’n echte oude gaper, ben eigenlijk wel benieuwd waar die ooit terecht gekomen is. Even gaan googelen en ik vond een foto van een monument op het adres waar de drogisterij gevestigd was en volgens mij nog steeds een drogisterij is gevestigd. 5ad8526ead52bd710c1ae2c487b0406ed4b9927f0ed8d94d80f706b27142544f
De mevrouw had mijn tante ook gekend en mijn neef die later de zaak overgenomen had met zijn vrouw.
Het praatje kwam ook op het “bos” dat je daar had, dat was eigenlijk een park dat hoort bij het museum Bisdom van Vliet. En waarvan ik altijd het heel bijzondere vond dat daar een grafmonument was voor de hond Nora. Dat vond ik zo raar eigenlijk.
Het woonhuis is uniek door de authentieke interieurs uit het laatste kwart van de negentiende eeuw. De sfeer wordt bepaald door de weelde en smaak van het fin de siècle. Het is de wereld van Paulina Bisdom van Vliet (1840-1923), de laatste telg van een oude regentenfamilie uit het stadje Haastrecht, bij Gouda.

Tijdreis
Het lijkt of u een andere tijd binnenstapt bij een bezoek aan het woonhuis van Paulina Bisdom van Vliet. De ontvangstsalons zijn ook vandaag de dag nog gehuld in een plechtige stilte. Het geluid van voetstappen en stemmen wordt gedempt door dikke, Deventer vloerkleden en zware, fluwelen gordijnen. U hoort alleen het rustgevende getik van één van de vele klokken.
Dit verstilde karakter van Museum Paulina Bisdom van Vliet wordt als een waardevolle kwaliteit gekoesterd. Daarom wordt er geen grote aantallen mensen tegelijk toegelaten tot het museum.
Als u rond loopt door de vertrekken van Paulina kunt u zich werkelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest om hier te wonen. De interieurs komen dicht bij de historische werkelijkheid omdat er een authentieke woonsituatie wordt getoond zonder museale toevoegingen of veranderingen.
Het Museum
Het museum toont het in 300 jaar opgebouwde familiebezit van het geslacht Bisdom van Vliet. Maar het is vooral een heel uniek en waardevol museum als tijdsdocument van het wonen omstreeks 1900. Want het interieur is volkomen origineel gebleven met al het bijbehorende interieurtextiel, zoals vaste vloerkleden, gordijnen en deurgordijnen. Geen stoel is verplaatst en geen Chinees bord verhangen sinds het overlijden van Paulina in 1923. De sfeer van de interieurs uit de tijd van Couperus’ heldin Eline Vere wordt in Museum Paulina Bisdom van Vliet dan ook een heel tastbaar. 

vooraanzicht_tuin_1b

En zij vertelde dat ze er nog niet zo lang geleden een keer geweest was en dat ze toen het park zo klein vond, voor haar gevoel was het veel groter en ik herkende precies dat gevoel. Toen we (zij was ongeveer zo oud als ik) klein waren leek zo’n park natuurlijk veel groter en avontuurlijker dan nu. Ik vertelde haar dat mijn moeder nog bij mevrouw Paulina le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet zoals ze voluit heette op de breischool had gezeten. Mevrouw de Montigny zoals mijn moeder haar altijd noemde hielp zo gezinnen met veel kinderen door wol beschikbaar te stellen waar de kinderen op de breischool van mochten breien, sokken en andere dingen voor het gezin. Zij kende ook het verhaal van de brief die 100 jaar later pas geopend mag worden en dat is in 2023. Niemand weet wat er in die brief staat.
De mevrouw vroeg hoe mijn moeder heette en waar ze gewoond had aan de Liezeweg, dicht bij het museum en dat kende ze ook wel, zelf bleek ze altijd langs de IJssel gewoond te hebben.mevrouw_235x235
En ook daar waren er herkenningspunten. Het leren zwemmen in de IJssel met opgepompte oude tractorbanden waar we heerlijk in konden drijven en peddelen.
Ze zaten we denk ik zomaar een uur gezellig te kletsen en na afloop bedankte ze me voor het leuke gesprek. “Dat heeft zo moeten zijn” zei ze en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Pure nostalgie

Vandaag naar het dorp geweest waar mijn moeder opgegroeid is namelijk Haastrecht en waar wij vaak kwamen om onze oma en andere familieleden te bezoeken.

Reden is de begrafenis van mijn tante, heel eerlijk had ik daar nooit zo veel contact mee, ook vroeger niet maar omdat onze moeder niet kon vanwege haar val gingen mijn zus en ik naar de begrafenis toe.

We gaan ruim op tijd weg en dat geeft ons de gelegenheid om nog even rond te lopen en te kijken naar al de oude plekjes waar we vroeger kwamen.
Zoals in de drogisterij van mijn tante,  altijd welkom waren we  in de oude woonkeuken achter de winkel. We kregen dan monstertjes en er was altijd wat te snoepen voor ons. Inmiddels overgegaan in andere handen maar leuk om nog even wat nostalgie te snuiven.

Of lopen langs het bos van de familie Bisdom van Vliet, tegenwoordig in onderhoud bij de gemeente, een mooi wandelpark en het museum daar tegenover.
Ik vond dat vroeger heel spannend om daar naar toe te gaan, hier bevindt zich namelijk het graf van de heer en mevrouw le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet en hun hond Nora.
Ik weet nog dat ik dat zo raar vond, een hond die begraven werd en ook nog een stenen monument krijgt met haar naam er op. En altijd wilde ik dat zien als ik bij mijn oma was die daar dichtbij woonde.

Lopend over de oude haven, langs het stadhuis, kijkend naar de toenmalige grote speeltuin “De Kleine Betuwe” waarvan ik altijd zeg als ik ooit een grote prijs in een loterij win ik deze zou willen laten restaureren omdat ik daar zulke goeie herinneringen aan bewaar toen we daar gingen spelen. Hij is nu helemaal in verval maar alle authentieke speelwerken staan er nog inclusief het watervliegtuig en de midgetgolfbaan.

We drinken nog een kopje koffie/thee in een oud restaurant met uitzicht op de IJssel en daarna gaan we naar de kerk waar de herdenkingsdienst gehouden wordt.

Ook hier liggen volop herinneringen aan begrafenissen van familieleden, bruiloften en feesten en toen een neef achter de kerk woonde, daar koster was en wij in de kerk mochten spelen.

Na afloop van de begrafenis lijkt het een soort familiereünie, herinneringen worden opgehaald en mooie verhalen vertelt toen onze oma nog leefde en wij altijd met alle nichten en neven op haar verjaardag op visite kwamen.

Mijn opa en oma woonden, hoewel ze straatarm waren, nog in een relatief luxe huis twee onder een kap met best aardig wat ruimte er in. En in gedachte zie ik het huis nog precies voor me zoals het was.

Een dagje nostalgie, soms is dat gewoon even leuk omdat we ondanks dat we onze neven en nichten zelden of nooit zien op zo’n dag toch die verbondenheid voelen van onze ouders die allemaal broers en zussen waren en één gezin vormden.

Door alle verhalen hoor je soms ook weer andere dingen en wordt het plaatje van vroeger weer heel levendig en dat is gewoon ontzettend leuk, ondanks het feit dat de aanleiding hiervan dit niet was.