De kortste dag van ’t jaar

Gisteren de directie van de krant gesproken.¬† Het bleek dus (die Riet heeft toch wel een goed inzicht ūüėČ ) dat op het laatste moment nog een eventuele “koper” van de krant was gekomen die gevraagd had om in januari nog 2 weken door te gaan zodat de onderhandelingen rustig gedaan konden worden.¬† Kijk daar kon ik iets mee alleen zei ik wel waarom hebben jullie dat niet even via een mailtje of telefoontje laten weten, nu kwam het allemaal zo ontzettend raar over. Heb alleen gezegd dat per 1 januari het voor mij echt over is. Wil uit coulance nog wel de ingekomen mailtjes doorsturen maar verder houdt het helemaal op. Nou ja de frustraties die er nog zaten kreeg een min of meer onschuldige man op zijn dak. Ik ging met vriendin mijn boodschappen voor de kerst doen, onwijs druk was het overal, ook op de parkeerplaats. We hadden een plaatsje gevonden waar iemand wegging en wij stonden met knipperlicht aan te wachten toen er een auto aan kwam rijden en voor onze neus die parkeerplaats in ging. Wat een klojo zeg en dat heb ik hem ook even gezegd. Inmiddels was er tegenover ook een plaatsje vrij gekomen, beetje krap en blijkbaar wilde die man iets goedmaken en zei, zal ik even helpen. Als blikken konden doden had die man er niet meer geweest en als een volleerd coureur draaide mijn vriendin in een ruk die auto op het plekkie…… Zo doe je dat zei ik haha. Ach gut die arme man eigenlijk dacht ik later wel, twee van die wilde wijven op zijn dak.
Het meeste is dus inmiddels weer binnen, vandaag nog wat kleine dingetjes gehaald en morgen en zaterdag komt er vast nog wel iets wat ik zal missen (of niet missen heb zat eigenlijk).
Vandaag is het de kortste dag van het jaar, altijd een dubbel gevoel voor mij. Blij dat de dagen weer gaan lengen, heerlijk maar ook de sterfdag van mijn dochtertje Angela.
Gelukkig blijven de mooie herinneringen over maar ben toch wel even een bloemetje op het kerkhof wezen brengen, dat verdient ze wel.
Hart

Communicatie…..

digitale cameraCommunicatie, althans goed communiceren is iets wat blijkbaar niet echt hoog bij mensen op het verlanglijstje staat. En daar kreeg ik vandaag weer een mooi staaltje van toen ik de krant opensloeg waarvoor ik schrijf en las dat de volgende krant pas uitkomt op 16 augustus dus drie weken verschijnt er geen krant. Een luxe voor me want dat heb ik in al die jaren dat ik voor die krant werk nog nooit meegemaakt. Ook geen goed teken natuurlijk maar gelijk hebben ze wel, het is echt komkommertijd, weinig nieuws en weinig adverteerders.  Maar dat je het dan in de krant zelf moet lezen is wel apart eigenlijk. Had misschien ook wel handig geweest als ze ons daarover even een mailtje of zo gestuurd zouden hebben.
Maar dat betekent wel dat ik echt een paar weken ook echt vrij ben want ook bij het café waar ik nog een paar uurtjes in de week werk gaan ze twee weken dicht.
Echt voor mij een luxe. Want ook al ging ik op vakantie ik zorgde er altijd wel voor dat ik of van te voren al wat artikelen opstuurde en in ieder geval alle mailtjes wel doorstuurde.
Eigenlijk is het toch wel een apart verhaal mijn werken voor de drukkerij waar die krant gemaakt wordt.
Ik ging er werken in 1997 dus bijna al weer 20 jaar geleden als freelancer. floppyKreeg eigenlijk nooit een opdracht van waar ik over moest schrijven, kon gewoon mijn eigen ding doen en dat is altijd zo geweest. Natuurlijk heb je de verplichte nummers zoals Sinterklaas, Dodenherdenking, Koninginnedag, Hemelvaartsdag, artikelen voor adverteerders en dat soort evenementen.
In de begin tijd nog met een fototoestel met rolletje waarvan ik er maximaal 2 per week mocht af laten drukken. Ik ging best naar veel dingen toe in die tijd want er was altijd ruimte genoeg in de krant, veel adverteerders en de gemeente die het nieuws er in zette wat natuurlijk ook geld opleverde.
Een keer per week bracht ik het floppy (even diep nadenken, wat was dat ook al weer) en de foto’s naar een van de medewerkers van de drukkerij in een naburig dorp.
Al gauw toen de eerste digitale camera’s er kwamen kreeg ik er ook een. Een Sony cybershot. Een middag naar de drukkerij om tekst en uitleg te krijgen erover. Veel voordeliger dan al die rolletjes afdrukken en ik vond het super leuk om al zo snel een digitale camera te hebben.
Nou ja de floppy’s verdwenen en alles werd via internet aangeleverd, ook de foto’s en alle bestanden.
Contacten waren er nauwelijks. Een keer per week stuurde ik al mijn stukken door. Ik geloof dat in al die jaren ik misschien 3 x bij de drukkerij ben geweest. En we zijn met de correspondenten een keer met degene waar we het meest te maken hadden wezen eten om wat bij te praten.
Momenteel heb ik wel een goed contact met de andere correspondent. De krant is inmiddels veel dunner geworden, het gemeentenieuws is met de overgang naar de gemeente Krimpenerwaard verdwenen dus minder inkomen, minder pagina’s redactioneel ook. Er kwam een nieuwe eigenaar en het is dat ik zelf een keer gebeld heb of ik een gesprek met hem kon hebben anders had ik hem gewoon nog nooit gezien.communiceren De vaste krachten verdwenen en kwamen nieuwe mensen die ik ook alleen via de mail ken. Maar goed, nu dus opeens drie weken dat er geen krant verschijnt en dan moet je dat in je eigen krant lezen. Bijzonder toch. Ach eigenlijk is het altijd wel zo geweest dat wij als laatste op de hoogte waren of zou het een test zijn of we onze eigen krant wel lezen haha.
Het voelt wel een beetje aan alsof ik opeens eindeloos vakantie heb, ook wel gek eigenlijk maar zeker als het dit weer blijft heb ik er wel zin in. Wil eigenlijk nog een paar dagen naar Friesland en daar heb ik nu gewoon zee√ęn van tijd voor.

Buitengesloten….

Jekkers (2)Gisterenavond mijn missie voltooid……was nog even een dingetje om een beetje aardige tekst te maken op o o den Haag. (mijn zwager is een Hagenees) Wat een vervelend nummer om een tekst op te maken maar het is gelukt. Had een karaokeversie opgezocht en heb geloof ik twee uur achter elkaar de teksten zitten zingen, corrigeren, weer zingen, weer corrigeren….kon het niet meer horen op het laatst. Nou ja al met al is het allemaal gelukt en vanmorgen is het naar de drukker gegaan. Ik ben heel benieuwd hoe het er uit zal gaan zien.
Was ook wel weer blij dat het klaar was en sliep meteen weer prima. Vandaag was het tijd om even wat spullen bij het grof vuil te zetten. In ons dorp kan je bellen als je iets hebt wat je weg wilt doen. Mijn zoon zou even helpen en dat was achteraf maar goed ook want ik dacht in mijn eentje wel even die zonnebank naar beneden te kunnen sjouwen. Daar had ik me wel even op verkeken dus goed dat hij er was. Eigenlijk mag het aangebodene maar 1.50 lang zijn maar ik zeg, zet het er maar bij hoor, ik zie het wel of het meegaat neem niet aan dat ze met een cm langskomen als ze dat ophalen.
Nog wat dingen uit de schuur die ik al klaar had gezet en terwijl we alles al vast dicht bij de weg zetten, zodat ik het alleen nog maar op het trottoir zou hoeven te schuiven vanavond, trekt mijn zoon de voordeur achter zich dicht.
Ik roep wat doe je nou…….. heb je de sleutel? Nee zegt hij maar de achterdeur is toch nog open. Die heb ik weer op slot gedaan zeg ik. En daar stonden we samen in de regen zonder dat we ons huis weer in konden. Nergens een raampjes open en dan is mijn huis een soort fort Knox allemaal beveiligingen aan de binnenkant. Gelukkig heb ik¬†een flink afdak bij de blokhut maar zonder jas was het niet echt prettig natuurlijk.
Alleen mijn vriendin heeft nog een sleutel dus die gebeld, haar man was wel thuis maar die wist niet precies welke sleutel en dan zou hij op de fiets moeten komen met die sleutels dat vond mijn zoon ook maar niets. Dus belde hij zijn vader of die hem even heen en weer wilde rijden en dat wilde hij wel gelukkig. Ik ben even bij de buren gaan buurten tot ze weer terug waren met sleutel gelukkig.
We konden weer naar binnen en eigenlijk moesten we er ook wel hartelijk om lachen allebei, het was ook zo bizar. Als ik zelf buiten aan het werk ga en de achterdeur is niet open neem ik altijd al de sleutel mee in mijn zak, ik ken mezelf. De achterdeur kan niet in het slot schieten maar de voordeur wel.
Vanavond had ik nog een jubilaris waar ik een foto ging maken voor de krant en een praatje en onderwesleutelsg dacht ik, even die spullen op het trottoir zetten als ik thuiskom. Maar als ik thuiskom zie ik dat alles gewoon al¬†verdwenen is. Het waren allemaal dingen waar ijzer aan zit dus waarschijnlijk heeft iemand het allemaal al meegenomen. Nou opgeruimd staat netjes denk ik maar en de ophaler van het grove vuil heeft morgen een makkie bij me. En o ja mijn eerste strike is gelukt……;)

In,op en langs het water…..

VDriehoeksveeranmiddag had ik een afspraak bij de Drukkerij waar ik voor werk om te praten over onze krant. Een tijdje geleden had ik de nieuwe directeur gebeld en wat dingen aangegeven om onze krant weer een beetje op te krikken. Naar aanleiding daarvan had hij me uitgenodigd.
Nou leek het me ook wel eens tijd worden zo’n jaar geleden is het bedrijf overgenomen en wist totaal niet wie de nieuwe directeur was geworden. Alle contacten liepen altijd via de mail, zo is het al die jaren al geweest. Ook niet erg maar toch wel eens een goed idee om over dit soort zaken te praten met elkaar.
NoordEen goed gesprek was het en hij was heel positief, ook over de dingen die ik aangaf en ik heb ook wel zin om me daar wat voor in te gaan zetten ook. Alleen op pad te gaan voor advertenties zoals hij voorstelde te gaan doen heb ik negatief op gereageerd.
Zeiljacht5Sowieso vind ik het moeilijk samen gaan redactionele stukken schrijven en ook advertenties te verkopen.  En het is ook niet helemaal mijn ding om het te doen dus. Ik had inmiddels wel iemand gepolst die dat misschien wel wilde gaan doen dus die naam kon ik hem wel doorgeven. Verder ga ik daar niet tussen zitten.
Nu is de drukkerij gevestigd in Ridderkerk en met de fiets is dat goed te doen. In Krimpen gaat er een driehoeksveer naar Ridderkerk en daar is het nog maar net 2 km fietsen.
Met een goed gevoel en een lekkere fles wijn die ik gekregen had ging ik weer weg. Het was nog vroeg zo 2 uur dus ik dacht neem even de Ferry naar AlblasserdamMolen Kinderdijk en fiets zo via Kinderdijk weer naar huis. Prachtig weer vandaag eindelijk een keer een zomerdag.
Op de heenweg was ik al veel te vroeg en ook in Ridderkerk was ik veel te vroeg. Nou aan het water is altijd van alles te zien. Een prachtig gezicht in Krimpen toen daar net een oud zeilschip met volle zeilen de haven uit kwam.  Het is een druk punt daar op de kruising van de Noord/Lek en Maas en veel levendigheid. Muren RidderkerkVeel scheepvaart en langs het water allerlei bedrijven waarvan de meeste wel met de scheepvaart gerelateerd zijn.
Hier en daar varen van die kleine werkbootjes heen en weer.
In Ridderkerk kom ik langs een mooi park waar veel verschillende wilde bloemen staan en daar kan ik mooi dat half uur dat ik te vroeg ben mijn hart ophalen. Tegenover het park is nog een stuk te zien van de oude stadsmuur neem ik aan van Ridderkerk.
In Kinderdijk voel ik me altijd op vakantie in eigen land. Veel toeristen, bussen vol worden er afgeleverd.
Ga lekker op een terrasje een bakje thee zitten drinken. DMus Kinderdijk 4e musjes komen de koekkruimeltjes uit mijn handen eten. De brutale rakkers. Op de terugweg zie ik opeens een grote rieten mand in het water drijven. Een grote Mozes zou daar makkelijk in kunnen liggen. Wel grappig gedaan. Zal wel een soort kunstwerk zijn denk ik.
Even googelen leert me het volgende en denk dat het daar naar verwijst:
Kinderdijk: de kat op de wieg
Tijdens de Elisabethsvloed van 1421, een overstroming waarbij volgens verschillende schattingen tussen de twee- en de vierduizend mensen omkwamen, zou een baby op drift zijn geraakt in een wieg. Wat het leven van het kindje redde, was de kat die meevoer en die door telkens van de ene naar de andere kant te lopen de wieg in evenwicht hield op de golven. Baby en kat spoelden aan in Kinderdijk ‚Äď vandaar de naam.
Met de volgende pont weer naar huis gegaan. Een mooie dag met nog een gelukkig slot want als ik thuiskom zie ik dat de best zware lamp boven mijn eetkamer naar beneden is komen zetten. Biezen mand 1Mooi dat is tenminste niet gebeurd terwijl ik daar zat te eten want ik denk dat ik me dan een flinke slag in de rondte geschrokken zou zijn, laat staan¬†wat er had kunnen gebeuren als zo’n lamp op mijn bord met eten gevallen zou zijn. Maar niet aan denken, is tenslotte niet gebeurd. ¬†En vanavond neem ik een lekker glaasje wijn op deze voor mij zo mooie dag.