Gewoon moe…….

De laatste weken had ik toch wel een goed gevulde agenda, best prima natuurlijk maar zo nu en dan is even wat minder ook niet verkeerd. download
Het afgelopen weekend in Apeldoorn was het heel leuk maar ook best vermoeiend.
Mijn fiets is een maand geleden daar gestolen vandaar dat nu alles wordt lopend gedaan wordt. Ik klaag niet hoor, hoewel ik liever fiets is het allemaal wel te doen. (Heb op de kleedjesmarkt bij elke kraam die fietsen verkocht staan kijken of de mijne er niet tussen stond haha)
Maar goed vrijdag ook ik was vroeg al op pad gegaan naar Gouda op de fiets nog even in de stad gelopen en daarna naar het station gefietst (dat is niet zo ver). In Apeldoorn was het mooi weer, na wat gedronken te hebben zei Wim zullen we een eindje gaan lopen en we deden een rondje Paleis het Loo. Een anderhalf uur wandelen, heerlijk hoor zonnetje er bij niets mis mee.
Koningsdag ook alles lopen, twee keer naar de stad, een paar uur buiten bij het café gestaan (ik loop nog liever dan dat ik sta moet ik zeggen) en opnieuw weer naar huis lopen.
Zondag weer naar ’t station lopen (35 minuten ongeveer) uit Gouda weer naar huis fietsen, hele eind wind tegen en ook met een ebike heb je toch ruim een uur die wind op je hoofd.  Thuisgekomen de was nog gedaan en mijn tas weer uitgepakt en opgeruimd.
FotoVandaag moest ik i.p.v. dinsdag werken. Na Koningsdag is het er altijd extra vuil natuurlijk en veel buk en schrobwerk. Had mijn gymnastiek dus wel even gehad. Nog een rondje gefietst en daarna met een dekentje op de bank gaan liggen. En ik sliep volgens mij voordat ik het kussen aanraakte en heb gewoon 3 uur liggen slapen. Voelde me zo ontzettend moe…. niet verwonderlijk natuurlijk.
Ik was er wel aardig van opgeknapt, even een rondje tuin gedaan, hier en daar wat water gegeven in de kas. Alles begint nu heel goed te groeien. De regen buiten en warmte van de afgelopen week heeft alles wel goed gedaan. Ook het onkruid zag ik tiert welig, daar ga ik deze week aan de slag. Lekker op mijn gemakkie geen straf voor me, hopend op een zonnetje er bij.
Toch moet er wel een nieuwe fiets komen in Apeldoorn, heb geen hekel aan wandelen maar dat doe ik dan liever ergens in de natuur dan die straten van en naar station die ik onderhand wel ken. Ik zit zelfs te overwegen om ook daar een Ebike te kopen. Het is daar best allemaal heuvelachtig natuurlijk en de afgelopen jaren hebben we veel gefietst, dat formcartoon_10803_30955949acb86fa0f130cd927085ae3a4859d5a9-1was regelmatig best flink trappen voor me zonder ondersteuning. Ik kreeg een flinke meevaller van de belastingen. Heb al geïnformeerd wat het stallen op het station kost en dat viel me mee 75,00 voor het hele jaar. Het lijkt me heerlijk als ik daar kom en die fiets staat daar gewoon voor me klaar zodat we van de zomer daar weer heerlijk kunnen gaan fietsen en ook wat verder de omgeving gaan verkennen. Vind het altijd wel moeilijk zo’n beslissing om voor mezelf zoveel geld uit te geven, de meter begint toch wel door te slaan naar wel doen. Nog een nachtje slapen er over. Fijn vooruitzicht nu drie dagen even niet werken en wat leuke dingen voor mezelf doen.
Plaatjes www.

Inhalen…….

IFietsk heb altijd veel gefietst natuurlijk naar de middelbare school toen ik eigenlijk mijn eerste goeie fiets kreeg, ook wel een tweedehandsje maar goed daarvoor was het altijd een beetje delen met elkaar.
Nou ja dat fietsen bleef, had pas heel laat mijn rijbewijs gehaald  op mijn 33-ste en nog na lang aandringen want ik hoefde niet zo nodig. Daar heb ik dan geen spijt van gehad want het is soms wel handig een rijbewijs te hebben.  Maar goed ondanks dat ik een rijbewijs had reed ik toch meestal op de fiets omdat mijn exgenoot de auto nodig had voor zijn werk.
Als ik fietste wilde ik altijd iedereen inhalen, dat was gewoon een sport, natuurlijk toen ik nog veel jonger en vitaler was. Dat lukte niet altijd en hoe ouder ik werd hoe minder mensen ik inhaalde.
Tot ik mijn E-bike kreeg haha opeens kon ik weer lekker snel fietsen en de sport om in te halen was weer helemaal terug.
En dat vindt gewoon niet iedereen leuk dat heb ik inmiddels wel gemerkt en vooral mannen en jongens hebben daar gewoon moeite mee.
Gisteren had ik weer zo’n geval, een man ook met een elektrische fiets haalde me in, hijformcartoon_10803_30955949acb86fa0f130cd927085ae3a4859d5a9 reed niet heel veel harder dus eigenlijk hing ik zo’n beetje achter hem aan en dat vond hij blijkbaar dan ook weer niet zo leuk. Tja als je allebei zo dezelfde snelheid rijdt en ook nog eens dezelfde kant opgaat dan kan zoiets wel eens gebeuren.
Even later stopte hij en liet me voorbij gaan, zo grappig.
Pas kwam in een naburig dorp een joch voorbij terwijl ik foto’s stond te maken, een jongen die ik kende van de middelbare school waar ik wel eens wat over geschreven had, hij zit daar in een sterproject.  “Wat bent u ver van huis” zei hij tegen me (5km haha) “Jij toch ook ” zei ik. “Ja zei hij maar ik ben een ster he” … Ik schoot in de lach en zei, ja dat wel.  Hij fietste verder en even later haalde ik hem weer in onderweg. Hij zei “wat gaat u snel met die motor” . Dus antwoordde ik “ja ik ben ook een ster he” . Hij kon er wel om lachen.
Heb het ook een keer gehad dat op de Loet een man op een fiets zonder ondersteuning me in kwam halen, hijgend zat ie op zijn fiets achter me en toen hij me inhaalde kon hij er nog net “zonder motor he” er uit persen toen hij me inhaalde.
Nou rij ik niet altijd op “topsnelheid” , zit vaak gewoon ook even wat rond te kijken overal wat er te zien in en zeker nu is inhalen en snel gaan geen prioriteit.
En soms kan ik ook dan gewoon een kreng zijn en er ook nog zo’n lol van hebben. Zoals pas een keer een man die me ook zonder ondersteuning met moeite net inhaalde, ik reed niet op zijn hardst en na een tijdje schakelde ik een tandje bij en trapte wat harder en bleef net zo lang achter hem hangen tot we bijna op ons dorp waren en ik er net nog even snel voorbij ging.  Sommige dingen verleer je nooit. Ik denk dat die man inwendig vloekte en baalde dat ik hem nog net ingehaald had voordat ie thuis was.
Sinds ik met Wim ben fiets ik weer op een gewone fiets als we samen zijn en worden we heel vaak ingehaald.
“Moet je die houten koppen eens zien als ze je inhalen” zie Wim een keer tegen mij. “fiets4Ze kijken niet op of om” en ik schoot in de lach want ik weet dat ik dat ook doe en zei dat tegen hem.
Voorbij rijden niet op of omkijken, gewoon alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.  Ach een kinderlijk genoegen heb ik nog steeds in dat inhalen en dat hou ik ook want het is gewoon zo leuk.
Vandaag geen dierenfoto’s maar plaatjes van het www……

Te vroeg gejuicht

Berger (Small)

Afgelopen week ging ik even langs bij mijn fietsenmaker, mijn fiets gaf me al ruim een half jaar geen problemen alleen was er nu een band aan vervanging toe.
Het kon nog wel een weekje wachten vertelde de fietsenmaker want hij had het onwijs druk zonder dat ik met een lekke band zou komen te staan maar hij moest wel vervangen worden. Maar wel lekker dat hij het nu zo goed doet he, zei mijn fietsenmaker nog.
Vandaag dus na een gezellige opening van ons nieuwe dorpshart op pad gegaan naar Krimpen aan den IJssel om wat te eten om daarna door te fietsen naar mijn moeder.
Net voor het winkelcentrum ga ik oversteken om mijn fiets neer te zetten als ie opeens een heel raar geluid maakt. Ik kijk of ik iets zie, maar ik zie niets, deed ook geen gekke dingen dus het kwam zomaar vanuit het niets.
Ik ga eerst op mijn gemakkie maar even eten en dan nog een keer proberen, je weet maar nooit, wonderen bestaan misschien nog al had ik er weinig moed op. En inderdaad hij maakte nog hetzelfde gekke geluid.
Had inmiddels al mijn pasje van de hulpdienst van de verzekering opgezocht en belde ze op om me dan maar op te komen halen want heb tenslotte niet voor niets zo’n dure verzekering afgesloten.
Binnen een half uur zou ik opgehaald worden door een hulpdienst en thuisgebracht worden. Tien minuten later gaat de telefoon, de sleepwagen noem ik het maar, heel toevallig was hij net achter het winkelcentrum waar ik was om een kapotte auto op te komen halen. Dus kon de fiets opgeladen worden en werd ik thuisgebracht.
Een aardige man die vertelde ooit in Lekkerkerk gewerkt te hebben en en passant komt zijn hele levensloop aan bod. Van het werken als matroos op een schip tot zijn werk als chauffeur, het faillissement van het bedrijf waarbij zijn collega door de stress een fatale hartaanval kreeg tot het werk dat hij nu deed het bergen van auto’s en ook fietsen tegenwoordig voor de verzekering.
Het grappige was eigenlijk dat hij zelf begon te vragen of ik niet een leuk verhaal wist te vertellen.
En toen ik daarop zei dat ieder mens wel een leuk of minder leuk verhaal had hij meteen begon te vertellen.  Nou ja zo al pratende waren we zo bij mijn fietsenmaker die ook niet echt blij was natuurlijk. Ja ik had die fiets te vroeg geprezen, hij ging er even een klein stukje op fietsen en ik zag een zeer bedenkelijk gezicht. Weer de motor zei hij. Nou dat wordt dan even vechten met Gazelle en de verzekering want ze zullen er echt niet opnieuw een nieuwe motor van zo’n 1100 euro, net als de vorige keer, er op zetten. Dan moeten ze maar eens over de brug komen een keer na 3 nieuwe accu’s, twee keer nieuwe sensoren, mijn tweede nieuwe motor………heb ik het echt helemaal gehad met die rotfiets.

De zorg en mijn zorg…..

tafeltje denkjeVandaag me bezig houden met verschillende zorgen. Allereerst mijn moeder die van tafeltje dekje eten krijgt vijf dagen in de week. In het weekend kookt ze zelf nog een aardappel en eitje en een kropje sla er bij. Ze is er heel erg blij mee en vind het echt heel lekker. Ze eet er hartstikke goed van en het wordt door vrijwilligers warm thuisgebracht.
Alleen nu is het zorgcentrum die dit regelde voor het verzorgende gedeelte gesloten en dus ook kon het eten niet meer uitgezet worden voor de mensen. Ze kreeg  een brief dat ze nog wel het eten kon krijgen thuis maar dat ze het zelf op moest warmen. En dat is een groot probleem want ze heeft wel een magnetron maar weet echt niet hoe ze dat apparaat moet bedienen.
Dus de zorg gebeld of die een oplossing wisten. We waren niet de enige waar het speelde maar ze mogen die zorg niet aan de mensen verlenen, dat moeten we zelf doen.
Ook al ben je 99, heb je nog maar 15 % zicht. Ik vind het op zich al knap dat mijn moeder zelf nog de wasmachine,televisie, verwarming en gas kan bedienen maar zo’n magnetron gaat ie echt niet worden.
Nu heeft de gemeente wel de toezegging gedaan die mensen niet in de steek te laten en kijken of er vrijwilligers zijn die het komen opwarmen.
Op maandag zou haar hulp het even in de magnetron kunnen doen en op woensdag ben ik er praktisch altijd alleen heb ik soms ook wel eens dingen voor de krant en ik vind het gewoon lastig om mezelf echt daarop vast te leggen iedere woensdag. Moet er altijd 10 km voor fietsen en het is in Nederland nou eenmaal niet altijd mooi weer. (En zie verder hoe goed ik van mijn fiets op aan kan !!!!!!). Maar goed het alternatief zou nog zijn dat de zorg die nu de medicijnen om 4 uur uit komt zetten dit eerder gaat doen en dan even de magnetron aanzet. Dan worden het wel hele lange middagen voor mijn moeder het zal daar wel op uitdraaien want er zal toch wel iets ingeleverd weer moeten worden jammer genoeg.  We krijgen nog bericht hoe of wat.
En mijn eigen zorg, mijn fiets. Al weer hoor ik denken, ja hoor vanmiddag stond ik in Krimpen aan den IJssel voor het stoplicht en toen ik weer op wilde stappen hoorde ik een enorm gekraak alsof iemand spijkers in een centrifuge gooide, zo’n gerammel in mijn motor. Ook mijn ondersteuning was ik kwijt.
Ik wist niet of ik moest janken of lachen, ik kan niet eens meer boos worden en ging maar mijn frustraties afreageren in het snoepwinkeltje door een groot stuk chocolade te kopen. Helpt ook niet natuurlijk maar goed.
Ben goed verzekerd dus ik kon de verzekering bellen die moeten me dan op komen halen en bij mijn fietsenmaker brengen. Maar ik had in de planning om nog een paar boodschappen te doen en zonder tebikerapondersteuning kon ik wel gewoon fietsen. Dus dat maar gedaan die 10 km naar huis. Had gelukkig de wind in mijn rug het hele eind en het waaide flink.  Boodschappen thuis gebracht en maar weer richting fietsenmaker. Wel een gewone fiets meegekregen. Die is nu echt kapot zei hij, hij ging bellen naar Gazelle. (dat rijmt). Ben wel heel benieuwd wat ze nu gaan zeggen. Ergens was ik gewoon blij dat hij nu “echt” kapot is en ik vind dat ik onderhand wel recht heb op een nieuwe fiets die het gewoon doet. De maat is vol, overvol.