Oeps o lala…….

1 (Middel)Een aantal blogjes geleden schreef ik over het speelgoed dat ik op de zolder weer vond met daarbij mijn nep barbie, een donkerharige Sindy dus.
Ik wilde nog geen foto van haar erbij zetten omdat ze nog helemaal naakt was en ik weet niet hoe de normen zijn bij wordpress maar ik durfde het toch maar niet aan.
De afgelopen weken ben ik dus begonnen met wat kleertjes voor haar te haken/breien.
Het eerste breien was geen succes dus de tips om maar te haken opgevolgd en begon dus met een rokje dat lukte nog aardig. Daarna maakte ik er een hesje bij.2 (Middel)Maar gut o gut wat een lastig portret is die Sindy. (heb haar nooit een naam gegeven want ben nooit een poppenkind geweest)
Nauwelijks was het rokje en hesje klaar of ze begon te zeuren dat het rokje te kort was en als ze dan bukte stond ze nog in haar blote kont. Oeps…..o lala.
Ze had een punt vond ik dus breide ik er maar een broekje voor haar bij.
Van een resterend koordje dat ik gemaakt had kreeg ze een strik in haar haar.
Maar nog was ze niet tevreden. Pff koude voeten was het volgende. Je houdt zelf ook niet van koude voeten was haar reactie. Ze had weer een punt.
3 (Middel)$ (Middel)Dus voor haar twee sokjes gehaakt. Zo kon ze op stap gaan.
Nog was ze niet tevreden. Wat doe jij ’s avonds altijd vroeg ze mij.
Een warm vest aan natuurlijk zei ik.  Kijk dat bedoel ik, ik heb blote armen en zo warm is het nou ook weer niet.
Dus weer de haaknaald en wol gepakt en nog een lekkere warme omslagdoek voor haar gehaakt.
Opeens zag ik een lachend gezicht,  ze was tevreden en hoorde haar niet meer. En eigenlijk was ik zelf wel aardig tevreden met mijn eerste frutsels voor Sindy zonder patroontjes zomaar wat zitten fröbelen.

Boerenwijsheid

Vanmorgen al lekker op tijd begonnen met mijn stukken voor de krant. Een ongewone actie voor mij maar geeft wel een goed gevoel dat alles in concept al klaar is.
Ga lekker een eindje fietsen en op de terugweg besluit ik om helemaal door de polder te gaan fietsen.  Het is prachtig weer vandaag en genoeg te zien.
Als ik al een eindje op weg ben zie ik een mevrouw staan kijken, ik dacht dat ze foto’s aan ’t maken was maar zag al gauw dat er een koe of eigenlijk nog een pink in de sloot zat.


De boer was al gewaarschuwd en had haar even met een touw vastgezet en was naar huis gegaan om de tractor te halen.
Het uithalen ging best snel, een band om een poot en dan trekken ze zo’n koe zo uit het water. Heb ook wel eens gezien dat ze het met een band om de hals deden maar dit ging toch wel beter.
De koe staat nog een beetje wankelend op haar poten en wil zo weer de sloot in gaan.
Een eigenwijze koe vertelt de boer ons, vorig jaar toen het nog een kalf was en zij voor het eerst buiten kwam ging ze ook de sloot al in.
Vanmorgen zijn deze pinken het land in gegaan en dan gaat er altijd wel een de sloot in maar deze is echt een liefhebber. Ze zou het eigenlijk een heel vervelende ervaring moeten vinden dan zou ze het zo gauw niet meer doen maar blijkbaar is dat niet het geval.
Hij vindt het blijkbaar leuk om er over te praten en vertelt nog verder dat als ze het blijft doen ze zo’n pink wel eens met halster aan een volwassen koe te koppelen. Als ze dan de sloot in wil gaan dan houdt die koe haar wel tegen. Een mooie oplossing lijkt het me.
Hij brengt de zwemmende koe naar haar vriendinnen en daar neemt ze niet het pad met gras voor maar nee hoor ze gaat precies over het hoogste heuveltje zand dat er ligt.
Het is duidelijk een bijzondere pink.
Samen met de andere pinken loopt ze over een dam naar een ander weiland. De boer vertrekt weer naar zijn boerderij.
Ik blijf nog even staan kijken, de pinken zien er vrolijk uit, ze hebben het duidelijk naar hun zin in het weiland buiten.
De zwemmende dame loopt wat verder door en ja hoor daar gaat ze weer, opnieuw de sloot in. Het was echt een komiek gezicht eigenlijk. Er komen twee wandelaars aan en ik vraag ze om even de boer te waarschuwen dat de pink weer in de sloot zit. Ze willen dat wel doen en na nog een paar foto’s gemaakt te hebben ga ik maar weer verder fietsen.

Bokkend……..

SteenbokkenVandaag naar mijn moeder geweest weer, meestal ga ik wel op zondag even naar haar toe op de fiets. Even een bakje doen, mijn broer is er dan meestal ook tegenwoordig weer en dan kunnen we bijpraten meteen.
Mijn moeder is net als ik een echte steenbok, zo nu en dan behoorlijk eigenwijs met een eigen mening. Dan kan ze heel irritant zijn zoals vandaag ook toen we een discussie hadden over de beha’s die ik voor haar gekocht had en waarvan ze overtuigd was dat ik verschillende maten had gekocht. En ik wist zeker dat dit niet het geval was, had ze speciaal voor haar nog besteld.
Je kan lekker eigenwijs zijn zei ik maar het zijn echt precies dezelfde en even kan ik het gezeur niet meer hebben en ga ik geïrriteerd weer naar huis fietsen.
Maak een flinke rondrit door de polder om even weer alles bijna letterlijk weg te laten waaien, er staat een flinke wind en het begint echt een beetje ruig herfstachtig te worden hoewel de temperatuur nog heerlijk is.
Heb onderweg nog een leuk gesprek met een boer over zijn speciale koeien, maar hierover later nog een blogje, en kom weer thuis.
Nog voordat ik aan mijn kopje thee zit gaat de telefoon en zie ik op het nummer dat het mijn moeder is. Ik neem niet op, ff maar niet.
Tien minuten later gaat weer de telefoon en weer laat ik hem helemaal over gaan.
Maar goed dan denk ik, bel toch maar even terug voordat ze nog 10x gaat bellen, dus ik bel haar op.
Ja ik moet je even wat zeggen Anneke, zegt ze, je had gelijk hoor, ze zijn precies even groot, ik heb ze op elkaar gelegd. Pluizen1
Ik was wel kribbig vandaag hé. Het woord kribbig alleen al en de manier waarop ze het zegt, ik heb haar al weer helemaal vergeven.
Ja hoor zei ik mam, zo’n bui heb ik ook wel eens dat is niet zo erg.
Ik weet dat ze moeite heeft dat ze voor veel dingen hulp moet vragen en kan me dat zo heel goed voorstellen.
Net zoals ik heeft ook zij altijd “zelf doen” bij wijze van spreken op haar voorhoofd geschreven staan.
Twee steenbokken samen, soms lekker botsend maar wel altijd elkaar ook zo goed begrijpend omdat we toch een beetje hetzelfde zijn.

Hij zoemt weer……..

Vanmorgen toen ik opkwam was mijn oog ongeveer 2x zo dik als gisteren maar gelukkig in oogde loop van de dag begon het te slinken en denk nog een paar daagjes en het leed is wel weer geleden. Het is niet zo erg maar wel een beetje irritant en vermoeiend maar dat kon mijn humeur op deze stralende zonnige dag niet verzieken. Voel me wel een beetje kaal zonder make-up op maar goed dat neem ik maar even voor lief.
Eerst naar mijn minibaantje en daarna meteen een afspraak voor de krant, heel interessant over stervensbegeleiding door vrijwilligers thuis en in de hospice. Een heel mooi mens en een goed gesprek, nu nog het verhaal er over maken.
Daarna met mijn fiets naar de fietsenmaker en binnen 5 minuten was het verholpen, weer een nieuwe accu, dat is nummer 3 dus al.  Maar zoals ieder nadeel een voordeel heeft, heeft ook deze vervanging dat weer want dan krijg ik opnieuw 2 jaar voor 100% garantie op de accu. Maar eigenlijk is het te gek natuurlijk. Geloof dat zo’n accu zo rond de 600 euro kost omdat ik een “gouden” accu heb genomen waarmee ik dus het meeste aantal kilometers kan maken.fiets
Auto op stal gelaten en lekker gaan fietsen vanmiddag, heerlijk na die weken niet fietsen zeg.
Naar mijn moeder die gisteren weet ik hoeveel keren belde dat haar afstandbediening van de televisie het niet deed.
Als ik er aankom ligt ze op bed nog lekker even een dutje te doen. Eigenlijk te gek hoor, alles open natuurlijk, kon zo naar binnen om de sleutels van de schuur te pakken en pas als ik de dode geraniums geknipt heb en hier en daar in de tuin nog wat gerommeld wordt ze wakker.
Ja kan wel zeggen dat ze de deur op slot moet doen als ze gaat slapen maar dat doet ze toch niet, dat kan ik net zo goed tegen de deurknop zeggen die luistert ook niet.
Wij lijken best veel op elkaar en zijn allebei ook zo nu en dan redelijk eigenwijs en toch zelf alles nog willen doen en uitproberen. Ik kijk of de batterijen vervangen moeten worden maar dat is niet het geval. Die speciale afstandbediening met grote toetsen die ze heeft is gewoon kapot. (zou het besmettelijk zijn).
Er ligt in de la nog wel de originele afstandbediening maar met zo’n 15 % zicht ziet ze die knoppen niet meer en ik weet hoe ze is. Met wat verbandgaas en leukoplast plak ik alle knopjes af zodat alleen de aan en uit knop nog te gebruiken is anders weet ik het wel.
Ze kan het kleine knopje amper zien maar na een poosje oefenen met haar lukt het haar toch de tv uit en aan te zetten.
Eerst probeert ze het nog zittend in haar stoel waar de tafel dan nog tussen staat en als ik probeer uit te leggen waarom dat niet werkt zegt ze gewoon alsof het ook nog waar is “dat kon met die andere wel hoor”. Ik zwijg en zucht maar en zeg maar bij deze moet je even afstandbedieninggaan staan mam en richten op de televisie waarna ze doodleuk zegt “Ja dat doe ik met die andere ook altijd hoor”. Je zou ze soms……….. maar ach vooruit maar, als het niet erger wordt.
Samen verschonen we haar bed en ik neem de was mee. We drinken nog een bakje lekker buiten in het zonnetje en ik ga weer naar huis want ik heb nog een interview.
Een welbesteed dagje dus en heerlijk weer eens gefietst door de polder………
P.s. Ga gauw weer even lezen hier en daar hoor en reageren, tenzij het zulk mooi weer blijft dan zal ik veel buiten te vinden zijn.

Plaatjes internet…