Een bittere smaak….

naamloosHad er eigenlijk best vrede mee eigenlijk dat de krant gestopt was, de manier waarop we geïnformeerd waren verdiende geen hoofdprijs en dat is een understatement maar toen vandaag de laatste krant op de mat viel deed het me toch wel weer wat.
Met veel blabla werd de wisseling van uitgeverij op de voorpagina bekend gemaakt. 
Eindelijk zag ik voor het eerst op een foto voor wie ik al een aantal jaren gewerkt had, dat geeft al te denken natuurlijk dat we die man nog nooit in het echie gezien hadden. Nooit eens waren uitgenodigd om te praten over de krant toen zij een jaar of vier geleden de uitgeverij overnamen. 
Nou ja onze afscheidsstukjes stonden er netjes in, had misschien verwacht dat in hun verhaal over de overname ook vermeld zou worden dat wij er (onvrijwillig) mee gestopt waren. 
Afijn het gaf me toch wel een bittere smaak het geheel. 
Had de krant nog nauwelijks gelezen toen ik gebeld werd door iemand van de RTV Krimpenerwaard, dat is de lokale omroep van de Krimpenerwaard.
Een keer per week hebben ze een live programma naamloos11voor tv waarin zaken uit de Krimpenerwaard aan de orde komen.
Ze nodigde me uit om vanavond dus al in het programma te komen om iets te vertellen over de overgang van onze krant. Ze overviel me er enorm mee en eigenlijk had ik er ook helemaal geen zin in om na te trappen en bovendien weet ik helemaal niet hoe en wat de nieuwe uitgever gaat doen. 
Als ik het zo lees verwacht ik dat de krant wel ergens in de bestaande bladen geïntegreerd zal worden maar ook dat weet ik niet. Wij zijn gewoon nergens over geïnformeerd dus wat moet ik daar dan over gaan vertellen. 
Dat begreep ze wel, kom dan iets vertellen over die 20 jaren dat je voor de krant gewerkt hebt zei ze daarna. Het is zo actueel nu dus wel mooi voor ons om er aandacht aan te besteden.
Maar ik heb gepast, het zat me vandaag toch nog wel hoog in mijn emoties voelde ik en weet hoe die dingen gaan, dan gaan ze toch weer vragen stellen over de toekomst of hoe het verder zal gaan. Dat is ook hun werk maar ik heb er niet aan meegewerkt.
Ze snapte het wel dus drong ze ook niet verder aan. “Je weet dat wij ook altijd nog mensen zoeken” zei ze nog wel voordat we het gesprek afsloten. 
imagesMaar even niet, ben momenteel heerlijk aan het tuinieren weer bij mijn zoon, daar lag nog wat achterstallig werk. Mijn schoondochter is natuurlijk nu ook thuis dus dat is ook wel gezellig voor een bakje thee tussendoor en een praatje. 
Nee hoor januari even pas op de plaats en dan zie ik het dus wel weer wat ik zal gaan doen, komt tijd komt raad en voorlopig verveel ik me nog voor geen cent. 

Kijken naar ’t vogeltje

Publiek 1 (Medium)

Zo de feestdagen zitten er ook weer op, helemaal prima hoor heb het heel goed naar mijn zin gehad, hard gewerkt, veel gelachen, foto’s gemaakt in plaats van polderdieren een keer podiumdieren.
En dat is heel anders fotograferen kan ik je zeggen. Het enige voordeel is dat ze niet wegvliegen of weglopen maar wat een verschil zit er tussen die artiesten.
Gisterenavond was er John West, nooit van gehoord, maar hij schijnt een van de zangers te zijn die in de top 3 staat van geboekte zangers op feesten. So it be…..
Nu moet ik zeggen dat ik mensen die emotie uitstralen, liefst met wat rimpels of een gezicht wat geleefd heeft  mooier vind om te fotograferen dan van die gladde koppen en als ze dan ook nog als ze de camera zien naar je toedraaien en lachen, hoe leuk ook en misschien goed bedoeld levert naar mijn gevoel niet de mooiste foto’s op. Liever een minder geslaagde foto van iemand die emoties uitstraalt tijdens het zingen dan zo’n goed gelukte gladde foto zal ik maar zeggen.  Zoals ik wel zag bij een zangeres die er ook was, echt onbekend maar ze deed het zo leuk zo enthousiast en vol emotie stond ze op het podium. Ze heet trouwens heb ik nog kunnen achterhalen Anne-Marie Boekelman- Bakker.
Twee weken geleden had ik het ook, ik was bij een buitenspeeldag waarbij een jongetje bezig was op een bal met een rand er aan, weet niet hoe zo’n ding heet, in evenwicht te blijven. Je zag de concentratie op zijn gezicht. Zijn moeder die het zag dat ik een foto stond te maken zei, kijk je gaat op de foto. Dus ik meteen, niet zeggen, dit is veel mooier dan zo’n geposeerde foto.
Ik merk het ook wel aan kinderen momenteel, die worden zo vaak op de foto gezet door hun ouders (zou ik ook doen hoor, daar gaat het niet om) dat sommige kinderen meteen als ze de telefoon zien al beginnen te lachen in de camera. Terwijl voor mijn gevoel juist de foto’s als een kind ergens mee bezig is, ongemerkt genomen veel mooier zijn.
Heb er in de speelweek veel gemaakt, kinderen met hun tong tussen hun lippen van concentratie bezig zijn met knutselen of iets anders. Dat zijn voor mij in ieder geval de mooiste foto’s.  Die momenten pakken.


En dat heb ik ook geprobeerd met de artiesten deze week, is niet altijd gelukt, heb ook niet heel veel tijd om te fotograferen. Je wordt gehinderd door allerlei gekleurde spotlights die draaien. Bewegende artiesten op het podium, een zaal met dansende mensen.  Maar het maakt het des te leuker als er dan een paar bij zitten waarvan ik zeg.  Ja dat zijn ze…….  Nou hierbij nog een paar laatste foto’s om het verschil duidelijk te maken…… Op maar weer naar de polderdieren en de rust….ben er helemaal aan toe.