Allemaal “opjes”

Zoekplaatje vandaag. Ondanks het grijze weer zijn er soms ook wel mooie zonnige dagen en is er altijd wel wat te zien in de polder.
Dit inspireerde me in het zoekplaatje met woorden die allemaal met “op” beginnen.
Beetje creatief denken dan klinkt die ene ook als op. ūüėČ ūüėČ

Fotocollage foto's onderweg.jpg

Tien foto’s genummerd en in willekeurige volgorde de omschrijvingen die er bij horen of althans die ik er bij gedacht heb…….

Hier komen ze:¬† ¬†Opgedroogd¬† – Opgevlogen –¬† Opgewonden – Opgelucht – Opgezogen- Optimistisch – Observerend – Opgeruimd – Opruiend – Opbloeiend………
Sommige zijn letterlijk bedoeld de woorden sommige zijn mijn gevoel bij deze plaatjes…..

Ingesneeuwd…..

winter (Small)Soms loopt een weekend heel anders dan gepland en dat was dit weekend ook wel het geval in ieder geval, het werd een vreemd en bizar weekend zo.
Wim zou het weekend dus naar mij toekomen maar vrijdagochtend belde hij op dat hij bericht had gekregen dat een van zijn jeugdvrienden (ze hebben een clubje van 5) op sterven lag en hij daar naar toe wilde gaan.¬† Logisch natuurlijk en ik zei kijk maar hoe het loopt of je nog komt.¬† Hij was er ’s morgens naar toe gegaan maar hij lag al in coma¬† en het had ook verder weinig zin om daar bij te blijven, de week ervoor was hij ook al geweest toen hij opgenomen was in het ziekenhuis en eigenlijk hadden ze toen al afscheid genomen.¬† Dus in de loop van de middag kwam hij toch bij mij. Hij had slecht geslapen, toch het afscheid van die vriend in zijn hoofd, even de omschakeling van ik kom naar hem naar hij komt naar mij, dus hij was best heel moe.
Iwinter 4 (Small)k had ’s morgens nog gewerkt met letterlijk pijn en moeite al ging het gelukkig iets beter, veel smeren en niet teveel bukken.¬† En daarna nog in een zorgcentrum foto’s gaan maken van de Kerstman met de bewoners en personeel, allemaal liefdeswerk oud papier maar zo ontzettend leuk om te doen.
Zaterdagochtend krijg ik een telefoontje. Mijn beste vriendin heeft een zoon die ze niet meer ziet door allerlei moeilijke dingen die er gebeurd zijn en die zoon die had kanker.
Een nichtje van de vrouw van die zoon belde mij op dat hij donderdag overleden was, ik schrok me best een hoedje.¬† De vrouw zei, ik weet niet wat ik moet doen, ik durf haar niet te bellen om het te vertellen en ik weet niet of ze het al weet.¬† Ik wist zeker dat ze het nog niet wist anders had ze me al lang gebeld. ganzen (Small)Ik ga het haar wel vertellen antwoordde ik want ik zou het vreselijk vinden als ze iemand op straat tegenkomt en haar gaat condoleren terwijl ze het nog helemaal niets weet terwijl ik het wel weet. Dat lijkt me zo vreselijk erg. Terwijl ik zat te bellen kreeg Wim ook een belletje dat zijn vriend overleden was. Hoe bizar eigenlijk dus ik besloot mijn vriendin maar te bellen al was ik er liever zelf naar toe gegaan maar kon ook Wim niet aan zijn lot overlaten vond ik. Ik belde haar op en nu wil het toeval dat haar zoon ook Wim heet dus ik vertelde haar dat Wim overleden was en zij dacht dus dat het “mijn” Wim was.¬† Nou ja natuurlijk meteen dikke tranen en voelde me rot dat ik haar niet even vast kon pakken. Maar ze was ook zo blij dat ik haar gebeld had en dat ze het nu wist.
Nou ja zo begon ons weekend.
Zaterdagavond begon het hier al een beetje te sneeuwen en zondag toen we opkwamen sneeuwde het flink, bus en treinverkeer helemaal in de war. Wim bleef maar hier en maandag was het idem dito en bovendien zou Wim dinsdagmiddag afscheid gaan nemen voor de crematie van zijn vriend met de andere samen en anders moest ie alleen maar heen en weer rijden naar Apeldoorn en weer terug naar Utrecht waar zijn vriend in de buurt woont. Tegenlicht (Small)
Zo hadden we opeens onverwacht een lang en ondanks de vele sneeuw een heel warm weekend met een vracht van emoties en verhalen die langskwamen. Maar het was goed zo, vanmiddag is hij weer vertrokken en eigenlijk is het best stil in huis nu even. Vanmiddag meteen naar mijn vriendin gegaan die vanzelfsprekend heel verdrietig was, vandaag zou haar zoon ook gecremeerd worden. Ze was wel heel blij dat ik gebeld had om het haar te vertellen. Haar eigen zus had wel een kaart gehad en haar niet eens gebeld toen ze het wist. Wat kunnen mensen het elkaar soms toch moeilijk maken. Dan denk ik ook wel eens aan mijn eigen zus hoor die ik ook al weer zo’n 1 1/2 jaar niet meer gezien heb. Waarom gaan die dingen soms zo…
Het kwam er niet van het weekend om wat foto’s te maken van de sneeuw. hek (Small)Gisterenavond was de tuin echt een sprookje maar kon het even niet opbrengen om er wat goede foto’s van te maken. Vandaag was ik echt wel een beetje afgedraaid en durfde ook nog niet echt op de fiets te stappen, de straten hier waren toch nog wel flink glad terwijl het wel prachtig weer was om even de polder in te gaan.¬†Ach wie weet krijgen we nog wel een keer deze winter een pak sneeuw.¬† Of krijg ik morgen nog herkansing er ligt nog sneeuw genoeg…………
Even maar wat foto’s dus uit mijn archief…… Het zal er niet veel anders uitgezien hebben…. ūüėȬ† ūüėČ

Het kissie van Keessie

downloadVandaag is het Allerzielen, een van oorsprong katholieke traditie om dierbare te herdenken, een kaarsje voor hen aan te steken of bloemen op het kerkhof brengen. Maar ook bij niet katholieken zijn er steeds meer mensen die op deze dag even stilstaan bij dierbaren die overleden zijn.
Soms ben ik wel eens jaloers op mensen die zo openlijk over hun gevoelens kunnen schrijven, vertellen er voor uit komen dat ze verdriet hebben, iemand missen. Ik heb dat helemaal niet en niet dat ik me er voor schaam of zo maar op een of andere manier heb ik moeite om verdriet met andere mensen te delen. Zal ook wel liggen aan de cultuur waarin in opgegroeid ben, zo van als je er niet over praat dan gaat het vanzelf weer over. Ga maar lekker weer aan de slag dan slijt het vanzelf wel. Zelfs over mijn overleden dochtertje werd zelden of nooit gepraat.
Natuurlijk wel met de vader van ons kind, wij hadden het heel vaak over haar maar daarbuiten heel weinig. En ik ben ook geen kerkhof bezoeker, alleen zo nu en dan om de steen schoon te maken. Ik vind er niets.
Pas toen ik alleen kwam te staan ben ik gaan praten over mijn dochters met andere mensen en ik moet zeggen de allereerste keer dat iemand op haar verjaardag een mailtje stuurde staat me nu nog bij. Ik vond dat zo ontzettend mooi en ontroerend dat ik in tranen uitbarstte.
En achteraf gezien vind ik het eigenlijk heel gek dat nooit iemand van mijn familieleden dat ooit gedaan heeft voor die tijd. Zowel van mijn ex man zijn kant als van mijn kant. Het verdriet bleef altijd van ons samen. Alleen mijn moeder de laatste jaren van haar leven toen ze wel over dit soort dingen ging praten.
Na het overlijden van mijn broer Kees al weer meer dan 5 jaar geleden inmiddels praat ik nog wel regelmatig over hem. Vaak op momenten die herinneringen bij me oproepen. Het hoeft niet beslist een verjaardag of overlijdensdag te zijn of zo. Hetzelfde eigenlijk met mijn moeder, vooral de laatste weken mis ik haar meer dan de eerste maanden en toen ik dat tegen mijn zus zei vertelde zij dat ze precies hetzelfde had. Gewoon het gevoel er even naar toe te gaan, even een praatje, een knuffel, ze waardeerde dat zo de laatste jaren en was zo blij als we kwamen.
Momenteel ben ik thuis bezig met de tuin winterklaar te maken, dat deed ik ook altijd bij mijn moeder, de laatste vijf jaar hield ik haar tuin bij. De tuin die de grote passie van mijn broer was en ik denk ik mede daardoor hem zo goed mogelijk onderhield en er voor zorgde dat hij er mooi uit zag. Natuurlijk kon ik er niet zoveel aandacht aan geven zoals hij dat altijd deed maar als ik daar aan het werk was voelde ik me zo met hem verbonden.
Veel planten kochten we samen als we naar bloemenmarkten gingen en als ik er was, was er standaard met hem een rondje tuin om alles te bekijken.
Dus het afscheid van mijn moeders huis was niet alleen het afscheid van mijn moeder maar ook van de grote liefde van mijn broer de tuin.
Mijn broer was timmerman en zoals alle timmermannen in die tijd had hij een gereedschapskist zo’n ouderwetse houten, waarin zijn gereedschap zat dat hij meenam op een klus. Na zijn overlijden is die kist met gereedschap bij mijn oudste broer terecht gekomen.
Niet dat hij het nodig had, hij heeft zelf heel veel gereedschap, maar omdat op dat moment niemand die kist hoefde/wilde hebben en hij hem niet weg wilde doen.
Toen zo’n half jaar geleden mijn zoon begon met het kijken naar een eigen huis zei mijn broer dat wanneer¬†hij een eigen huis zou krijgen hij de gereedschapskist van Kees zou krijgen. En aanstaande vrijdag krijgen ze de sleutel van hun nieuwe woning.
houten-gereedschapskistIk vond dat een mooi idee moet ik zeggen en vorige week zijn Peter en ik samen naar mijn broer gegaan om de kist op te halen. Dat zijn voor mij toch dan wel de emotionele momenten, ontroering en ook het gevoel dat Kees  dat ook zo gewild zou hebben. Ook zo mooi van mijn oudste broer dat hij zo het gereedschap waar Kees altijd mee werkte doorgeeft en het opnieuw gebruikt gaat worden. (Jeetje, het plaatje van de kist die ik opzocht op internet lijkt eigenlijk best veel op een doodskist maar hij zag er wel zo uit dus plaats hem toch maar, past ook wel bij dit onderwerp ;).
Zo is dit blogje op deze Allerzielen toch een herinneringsdag geworden. Blij zijn dat ze er geweest zijn en de mooie herinneringen bewaren. Herinneringen aan mijn¬†vader en moeder,¬†mijn broer Kees, mijn zwagers Henk en Ep en mijn dochters ¬†Angela, Hannah en Sanne in mijn naaste familie. Dat worden heel wat kaarsjes denkt de nuchtere Anneke dan meteen dus voor hen allen steek ik √©√©n kaars aan…..dat verdienen ze……

Hiep hiep hoera al weer 30 jaar

img_0879Eigenlijk best ieder jaar weer een rare week¬† en een mengeling van emoties ook van twee kinderen die qua geboortedata zo dicht bij elkaar zitten. Sterker nog toen we samen met de gynaecoloog een datum vast gingen stellen om onze zoon “te halen” stelde hij 8 oktober voor de geboortedatum van Angela.¬†Ik vond dat zo¬†moeilijk en zei dat ook dus zo kwamen we uit op de¬†10e oktober, later kon niet want dan ging hij op vakantie. De geweldige Dr. Pijpers van het Erasmus MC. Weet niet of die man ooit een lintje gekregen heeft maar van mij zou hij het direct krijgen. Zoals die man mij (ons) tot steun was tijdens de zwangerschap en bevalling is echt niet te beschrijven.¬†Peter werd een maand eerder gehaald omdat in twee van mijn eerdere zwangerschappen het steeds fout ging in de laatste twee weken en dan het kindje overleed. Had img_0880eigenlijk best een snelle bevalling half 8¬†moest ik in het ziekenhuis zijn en om half 12 werd hij geboren.
Maar voor Peter was het nog te vroeg, de eerste dag bleef hij nog in het ziekenhuis waar ik ook was al moest hij wel meteen in de couveuse en mocht hij niet op mijn kamer blijven (later hoorde ik door mijn voorgeschiedenis wilden ze hem niet meteen weghalen bij me) maar de volgende dag tijdens het bezoekuur kwam de dokter mijn man halen om met spoed met Peter met een ambulance met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis te brengen. Daar zat ik met veel bezoek, cadeautjes uit te pakken die ik wel meteen in de vuilnisbak wilde gooien bang dat ik opnieuw een kind zou verliezen. Het enige wat ik nog had was een polaroid foto van Peter die een zuster nog snel had gemaakt en weer een leeg bedje.
De volgende dag mocht ik van het Erasmus naar het Sofia waar Peter op de intensive care lag. Als een baby van ruim 5 pond dus gewicht genoeg tussen al die premature baby’s. De verpleegkundiimg_0882gen vertelden dat ze altijd schrokken als hij begon te huilen. Dat klonk zo hard en die kleine ukjes die piepen alleen nog maar. Aangesloten aan allemaal slangen toeters en bellen. En daar liep die dokter die toen ik stond te huilen naar me toekwam en zei “Hij redt het wel” . Wat iemand soms met 4 woorden van betekenis kan zijn op zo’n moment.
Na een week mocht hij naar de volgende fase, het ging eigenlijk best goed met hem. Ik had me al snel laten ontslaan uit het ziekenhuis want wat had ik daar nog te zoeken. Kon beter gewoon vanuit huis naar het ziekenhuis gaan om op bezoek te gaan en dat deden we dagelijks vele uren.
Na bijna 3 weken mocht hij naar huis wat een feest was dat en na een maand of drie was er niets meer van zijn eventuele achterstand te merken en gelukkig geen schade ondervonden van zijn te vroege geboorte.
Nu is ie al weer 30 jaar ongelooflijk eigenlijk. ¬†Bijna een jaar een baan naar zijn zin, een huis gekocht, een geweldige vriendin (lees schoondochter ūüėČ ) . En er zal heus nog wel eens wat op hun pad komen ook. Maar momenteel lacht de toekomst hen tegemoet.
Voor mij veel om dankbaar voor te zijn en ook enorm van te genieten, mee te delen in dit geluk en blij zijn met mijn geweldige zoon Peter¬†Johannes Bastiaan Jan, ja we deden het niet voor minder qua namen haha…… Dus vandaag¬†is het feest…….30 jaar en dat gaan we zeker vieren.

img_0712

Dagje Apenheul

Ik wilde nog steeds eens een keer naar de Apenheul en met mijn weekenden Apeldoorn nog gemakkelijker om een keer te combineren. Dus afgelopen vrijdag op tijd met de trein gegaan om naar de Apenheul te gaan. Heb een abonnement op de stationsfiets, reuze handig zodat ik daar ook een fiets had.
“Draai wel een routebeschrijving uit”had Wim gezegd¬†dus dat had ik gedaan maar ergens de weg vinden en ik zijn geen vrienden van elkaar. De eerste straat vond ik feilloos, de stationsstraat dat was niet zo moeilijk natuurlijk als je met de trein komt. Maar toen was het ook al meteen over. Ik een stukje gaan fietsen maar natuurlijk echt geen idee welke kant ik op moest dus dat gevraagd en die mevrouw wees me hoe ik rijden moest het eerste gedeelte. Onderweg nog een paar keer gevraagd en ja hoor, wel via een omweg natuurlijk en veel langer er over gedaan maar ik kwam bij de Apenheul. Eerst al een mooie wandeling door het park naar de entree toe. Ik wist echt niet wat ik me er bij voor moest stellen,was er nog nooit geweest voor zover ik me kan herinneren.
Ik vond het verrassend leuk, de parkeerplaatsen stonden stampvol, voor een aantal scholen de laatste vakantiedag en prachtig zonnig weer. Maar toch in het park was het wel zo verdeeld dat het niet storend opviel.
De route gelopen en overal wat staan kijken en foto’s maken. En altijd valt me dan wel weer op dat we wel familie van elkaar moeten zijn. De emoties, de ontdekkende jongen, het soms zo nadenkend kijken, zo als ik dat tenminste beoordeel als nadenken. Verbazing, sommige vond ik ook verdrietig kijken. Een klein aapje dat op zijn staart zat te sabbelen, zou dat hetzelfde zijn als dat bij ons kinderen op hun duim of vingers soppen als ze klein zijn (en sommige nog heel lang). Een hele luie aap. Een aap als je hem kan vinden die zijn middelvinger opsteekt (niet bewust natuurlijk denk ik )
Het was nog best een eind lopen maar de routes liepen wel logisch. Met hier en daar uitstapjes naar waar je beter kon kijken naar de apen.
Ook gebieden met loslopende apen. Vooral de doodskopaapjes vond ik leuk om te zien.
Niet aanraken wordt er overal duidelijk gezegd maar het lijkt wel of dat juist mensen aanspoort om het wel te doen. Een zo’n aapje had een grote libelle gevangen, echt een prachtig gezicht. Eerst de verbazing, wat moet ik er mee, het proeven van een vleugel.
Ik heb er echt van genoten en had eigenlijk te weinig tijd om ook nog wat informatie te lezen dus genoeg redenen om nog een keer terug te gaan en er dan wat meer tijd voor uit te trekken. Op het laatst moest ik nog snel doorlopen omdat ik afgesproken had met Wim dat hij me op zou komen halen. Ik zat net een minuutje toen hij er al aankwam. Even nog een boodschap onderweg gedaan en toen naar zijn huis. Hij woont zelf dicht in de buurt van de Apenheul en ’s morgens horen we daar de apengeluiden vanuit de Apenheul.
Ik begreep dat de Apenheul gekozen was als het uitje van het jaar en het is er echt leuk. Ook heel veel dingen voor kinderen die ze kunnen doen.
Dus op de foto’s wat emoties van apen die ik zo tegenkwam.

Een koele kikker…..

KikkerGisterenavond zat ik wat te werken op de computer en mijn tv stond aan op Zomergasten en de eerste gast was Freek de Jonge met presentator Wilfried de Jong. En ik moet zeggen dat ik van beide geen fan ben. Wilfried de Jong vind ik altijd het sentiment opzoeken door pauzes in te lassen en volgens mij hoopt ie dan dat iemand in tranen uitbarst als iets persoonlijks wordt of iemand raakt. En Freek de Jonge zoekt altijd het gelijk, de confrontatie, bezigt zijn eigen mening wel heel overduidelijk. Tot gisterenavond. Ik heb natuurlijk omdat ik wat zat te werken niet alles helemaal gevolgd maar opeens hoorde ik dingen uit de mond van Freek de Jonge die me aan het denken hebben gezet en ik kreeg echt waardering voor die man. Ga het programma ook nog een keer terugkijken want heb wel wat fragmenten gemist. Het stuk wat hij vertelde over toen hij een kind verloor dat hij drie dagen later al weer op het podium stond. Hij vertelde dat hij pas bij het graf van zijn vader weer kwam toen zijn moeder overleed. druppels 1Voor mij zo ontzettend herkenbaar moet ik zeggen. Maar ook dat toen zijn kleinkind overleed hij opeens wel regelmatig naar een begraafplaats ging, alsof hij het verdriet toen pas toeliet. Hij raakte me in mijn hart. Zelf stond ik toen mijn dochtertje Hanna dood was geboren ook vier dagen later al weer in de winkel, achteraf te bizar voor woorden natuurlijk. En pas toen ik gescheiden was heb ik een keer het graf van mijn vader opgezocht die al bijna 20 jaar daarvoor was overleden. Ik liep zelfs een paar uur te zoeken voordat ik het gevonden had. Was hij een koele kikker, was ik het ?? Ik denk het niet, soms zijn de omstandigheden gewoon zo en “moet” je wel doorgaan met dingen die gedaan moeten worden. Ooit zei een maatschappelijk werkster tegen me “soms kan verdriet zo groot zijn dat je er gewoon niet over kan praten”. En ik denk dat ze gelijk had. Vanavond was ik bij mijn broer, het gaat heel goed met hem, gisteren was hij overgeplaatst naar de medium care, vandaag al weer naar een zaal. Natuurlijk is ie nog heel moe, kan nog haast niet praten en na een half uurtje gaan we weer weg. Hij is heel emotioneel, heb mijn broer nog zelden zien huilen maar nu wel, ook bij hem komen denk ik nu pas de emoties eruit want voor die tijd leek hij ook wel een koele kikker. Allemaal schijn, we zijn ook niet opgevoed om over emoties en verdriet te praten. kikker voor FBHet maakte hem voor mij meer menselijk. Deze operatie heeft hem en zeker ook mijn schoonzusje weer veel dichter bij me gebracht qua gevoel en emoties en dat voelt goed. En Freek de Jonge, ik zeg niet dat ik opeens fan van hem geworden ben maar ik waardeer zijn openhartigheid en de manier waarop hij aangeeft ook te kunnen veranderen. En Wilfried de Jong, ach die neem ik maar op de koop toe want ik vind dit programma nog steeds een van de beste programma‚Äôs van de televisie.

Deze koele kikkers zaten gisteren bij mij in de vijver heerlijk te genieten in het zonnetje ;).