Hiep hiep hoera al weer 30 jaar

img_0879Eigenlijk best ieder jaar weer een rare week  en een mengeling van emoties ook van twee kinderen die qua geboortedata zo dicht bij elkaar zitten. Sterker nog toen we samen met de gynaecoloog een datum vast gingen stellen om onze zoon “te halen” stelde hij 8 oktober voor de geboortedatum van Angela. Ik vond dat zo moeilijk en zei dat ook dus zo kwamen we uit op de 10e oktober, later kon niet want dan ging hij op vakantie. De geweldige Dr. Pijpers van het Erasmus MC. Weet niet of die man ooit een lintje gekregen heeft maar van mij zou hij het direct krijgen. Zoals die man mij (ons) tot steun was tijdens de zwangerschap en bevalling is echt niet te beschrijven. Peter werd een maand eerder gehaald omdat in twee van mijn eerdere zwangerschappen het steeds fout ging in de laatste twee weken en dan het kindje overleed. Had img_0880eigenlijk best een snelle bevalling half 8 moest ik in het ziekenhuis zijn en om half 12 werd hij geboren.
Maar voor Peter was het nog te vroeg, de eerste dag bleef hij nog in het ziekenhuis waar ik ook was al moest hij wel meteen in de couveuse en mocht hij niet op mijn kamer blijven (later hoorde ik door mijn voorgeschiedenis wilden ze hem niet meteen weghalen bij me) maar de volgende dag tijdens het bezoekuur kwam de dokter mijn man halen om met spoed met Peter met een ambulance met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis te brengen. Daar zat ik met veel bezoek, cadeautjes uit te pakken die ik wel meteen in de vuilnisbak wilde gooien bang dat ik opnieuw een kind zou verliezen. Het enige wat ik nog had was een polaroid foto van Peter die een zuster nog snel had gemaakt en weer een leeg bedje.
De volgende dag mocht ik van het Erasmus naar het Sofia waar Peter op de intensive care lag. Als een baby van ruim 5 pond dus gewicht genoeg tussen al die premature baby’s. De verpleegkundiimg_0882gen vertelden dat ze altijd schrokken als hij begon te huilen. Dat klonk zo hard en die kleine ukjes die piepen alleen nog maar. Aangesloten aan allemaal slangen toeters en bellen. En daar liep die dokter die toen ik stond te huilen naar me toekwam en zei “Hij redt het wel” . Wat iemand soms met 4 woorden van betekenis kan zijn op zo’n moment.
Na een week mocht hij naar de volgende fase, het ging eigenlijk best goed met hem. Ik had me al snel laten ontslaan uit het ziekenhuis want wat had ik daar nog te zoeken. Kon beter gewoon vanuit huis naar het ziekenhuis gaan om op bezoek te gaan en dat deden we dagelijks vele uren.
Na bijna 3 weken mocht hij naar huis wat een feest was dat en na een maand of drie was er niets meer van zijn eventuele achterstand te merken en gelukkig geen schade ondervonden van zijn te vroege geboorte.
Nu is ie al weer 30 jaar ongelooflijk eigenlijk.  Bijna een jaar een baan naar zijn zin, een huis gekocht, een geweldige vriendin (lees schoondochter 😉 ) . En er zal heus nog wel eens wat op hun pad komen ook. Maar momenteel lacht de toekomst hen tegemoet.
Voor mij veel om dankbaar voor te zijn en ook enorm van te genieten, mee te delen in dit geluk en blij zijn met mijn geweldige zoon Peter Johannes Bastiaan Jan, ja we deden het niet voor minder qua namen haha…… Dus vandaag is het feest…….30 jaar en dat gaan we zeker vieren.

img_0712